Νότιος

Νίκος και Θόδωρος Τσουβαλάκης:

2011-04-15T06:52:00.000-07:00

Ξεκίνησαν με ληστεία. Από αυτές που βλέπουμε στις ταινίες. Όμηρους κλπ. Φυλακή. Μετά κάποιος τους έδωσε τον χαρακτηρισμό «οι Ντάλτον της πλατείας». Ο Δροσογιάννης τους είχε για τρομοκράτες. Για πολλά χρόνια χάθηκαν. Και το 20008 πιάστηκαν να κλέβουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Οι δικαστές τους έριξαν ό,τι πιο πολύ μπορούσαν. Αυτοί όμως δεν λένε να σωπάσουν. Το βράδυ που συναντηθήκαμε ο Νίκος ήταν με άδεια από τις φυλακές της Αγιάς. Ο Θόδωρος ήταν έξω για ιατρικούς λόγους. Περίμενα να μου τα πουν μασημένα αλλά έκανα λάθος.

Πώς τα καταφέρατε και μετά από τόσα χρόνια ξαναγυρίσατε στη φυλακή;
Νίκος: Είμαστε μια εξαμελής οικογένεια. Οι τρεις μπαινοβγαίνουν στα ψυχιατρεία, από μικρά παιδιά. Οι άλλοι δύο άρρωστοι. Ο μόνος υγιής δηλαδή στην οικογένεια εγώ ήμουν. Και λόγω της ανεργίας πήγαμε στα ΠΛΑΙΣΙΑ και στα MULTIRAMA και πήραμε δυο-τρία laptop και μας φορτώσανε όλες τις κλοπές από όλα τα μαγαζιά.

Πώς σας πιάσανε;
Νίκος: Στη Γλυφάδα στο ΠΛΑΙΣΙΟ. Πήραμε ένα laptop. Το Δεκέμβριο του ’08 μετά τα επεισόδια. Και μας παρακολουθούσαν οι μπάτσοι που τους είχαν ειδοποιήσει από το MULTIRAMA που είχαμε πάει προηγουμένως.

Και σας κάνανε ντου στο σπίτι;
Νίκος: Ναι. Και βρήκανε κάτι σαβούρες.

Τι ποινή;
Νίκος :7 χρόνια για τον καθένα.
Μεγάλες ποινές.
Θόδωρος: Οικονομική δικαιοσύνη. Εισπρακτική. Για να βγω εγώ μου χρεώσανε 5.800, 10 ευρώ την ημέρα και του Βοσκόπουλου του δώσανε 5 την ημέρα. Και μάζεψε το Δίκτυο Πολιτικών Κοινωνικών Δικαιωμάτων τα λεφτά και με βγάλανε. Βοήθησαν και δυο φίλοι, ένας δάσκαλος και ένας γιατρός από το Δαφνί που είναι απ' την αρχή δίπλα μας και μας υπερασπίζονται. Πού να βρω εγώ 5.800;
Νίκος: Δηλαδή όταν είσαι άπορος βάζουν το ανώτερο και όταν είσαι επώνυμος σου βάζουν το κατώτατο.

Εσύ πώς βγήκες;
Θόδωρος: Εγώ είμαι για λόγους υγείας έξω.

Τι βλάβες έχεις;
Θοδωρής: Εγώ έχω περάσει ένα εγκεφαλικό πριν 10 χρόνια, έχω ισχία, παίρνω 8 φάρμακα την ημέρα για αρτηριακή υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, κρίσεις επιληψίας. Γενικά έχουμε σαραβαλιάσει.
Νίκος: Τους ξέρεις καλύτερα από εμάς. Άμα τους βρίζεις και αντιστέκεσαι, αντί να φας 3 τρως 7, 8. Είναι εκδικητικοί και καθάρματα.
Θόδωρος: Η αστυνομία γράφει, διαπράττουν κλοπές κατ’ επάγγελμα, κατ’ εξακολούθηση και κατά συναυτουργία. Αυτές οι φρασούλες, οδηγούν κακούργημα. Ενώ ήταν πλημμεληματικές οι πράξεις

Πόσο καιρό είσαι μέσα;
Νίκος: Είμαι 27 μήνες. Μπαίνω στον 28ο τώρα. Μέχρι τα 6 χρόνια, υπολόγισε πόσα θέλω. Τον Αύγουστο υποβάλω για εφ’ όρον απόλυση.
Θόδωρος: Ποιον Αύγουστο; Κανονικά πρέπει να τον βγάλει ο Υπουργός τώρα και να τελειώνει το πράγμα.
Νίκος: Είναι ιδιοκτησία τους. Όπως είναι και το κράτος ιδιοκτησία των πολιτικάντηδων, είναι και τα δικαστήρια ιδιοκτησία των δικαστών. Ό,τι γουστάρουν κάνουν.

Στον Κορυδαλλό πως ήταν η κατάσταση;
Νίκος: Εκεί μέσα είναι Μπογκοτά και Αφγανιστάν. Πρέζα χάπι και ισοβίτες. Πήγα υπόδικος στον Κορυδαλλό με χρόνια πνευμονοπάθεια και με είχαν βάλει σε ένα χώρο με 450 καπνίζοντες. Αφού είμαι άρρωστος, τι με βάζεις μέσα σε 450 καπνίζοντες, για να με εξοντώσεις;
Θόδωρος: Αφού είναι πολιτική του κράτους το ναρκωτικό για να τους έχουν ζόμπι εκεί μέσα.
Νίκος: Τους πιάνουν για πέντε κλοπές και τους φορτώνουν 50. Τους πιάνουν για δυο ληστείες και τους φορτώνουν δέκα. Η πλειοψηφία αποφυλακίζεται και δεν έχει πάει Εφετείο. Δηλαδή η κατασκευή ενόχων και το φούσκωμα των κατηγορητηρίων είναι καθεστώς πλέον και δεν ελέγχεται κανένας. Ούτε ο ανακριτής και ο εισαγγελέας, ούτε οι μπάτσοι.

Πότε φωνάξατε πρώτη φορά το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι»;
Θόδωρος: Παιδιόθεν θα σου έλεγα. Είχαμε φίλους στα Εξάρχεια, όλα τα παιδιά που είχαν προφυλακιστεί για τρομοκράτες και αθωωθήκανε. Ήμασταν και σταμπαρισμένοι από εκεί.
Ως αναρχικοί.
Νίκος: Όχι … αντιεξουσιαστές σίγουρα. Τι θα είμαστε, με την εξουσία θα είμαστε;
Θόδωρος: Τώρα δηλώνει και ο Παπανδρέου αντιεξουσιαστής και πρέπει να βρούμε ένα νέο όρο.
Νίκος: Τρία ράμματα έχω στο κεφάλι από το Πολυτεχνείο το ’73.
Θόδωρος: Κατάληψη Κατλεζά είμαστε. Όπου άκουγα ιστορίες και φασαρίες, έπαιρνα τη μηχανή και έτρεχα.

Η πρώτη σύλληψη πότε έγινε;
Νίκος: Το ’77 με τη ληστεία στην τράπεζα στη Γενική.
Θόδωρος: Ληστεία, όμηροι, ήμασταν 20 χρονών τότε.

Και εισπράξατε τότε;
Νίκος: 22 εγώ και 7 αυτός.
Θόδωρος: Τότε μας είχαν φορτώσει όλο τον ποινικό κώδικα.

Και μείνατε μέσα;
Νίκος: Τα μισά εγώ. 10 – 11.
Θόδωρος: Εγώ έκανα 5 ακριβώς. Αλλά άλλες οι συνθήκες των φυλακών τότε.

Δεν υπήρχε πρέζα τότε.
Νίκος: Καθόλου. Σκοτώνανε όμως τότε. Ήταν δια του ροπάλου οι σωφρονιστικοί.
Θόδωρος: Τώρα δεν έχει βασανιστήρια, έχει την πρέζα και τα χάπια.
Νίκος: 500 νεκρούς είχαμε μέσα στις φυλακές τα τελευταία 10 χρόνια. Ούτε στην Γκεστάπο, οι Ναζί με τους Εβραίους δεν είχαν τόσους νεκρούς.

Με ναρκωτικά δεν μπλέξατε ποτέ.
Θόδωρος: Είμαστε κατά των ναρκωτικών.
Νίκος: Εγώ είμαι και κατά του αλκοόλ και κατά του καπνίσματος. Να κλείσουν και οι βιομηχανίες. Γιατί αυτά δολοφονούν εκατομμύρια κόσμο. Αλλά είναι νόμιμο γιατί γεμίζουν τα δημόσια ταμεία. Έχω χάσει τρεις φίλους από καρκίνο των πνευμόνων και του φάρυγγα, που παίζαμε τένις μαζί, γυμναζόμασταν μαζί.

Ο Δροσογιάννης για σας είχε πει το «τους ακουμπάμε»;
Νίκος: Μπορεί να το είχε πει και για μας και για τους υπόλοιπους.
Θόδωρος: Ο Δροσογιάννης όλο ακούμπαγε.

Σε επεισόδια σας είχαν πιάσει ποτέ;
Νίκος: Φυλαγόμασταν. Και τρέχαμε κιόλας καλά και οπότε δεν μπορούσαν να μας πιάσουν. Εγώ ειδικά ήμουν Καρλ Λούις στο τρέξιμο, που να με πιάσουν οι σαπίλες οι μπάτσοι με κάτι μπότες και με κάτι ασπίδες και με μια εξάρτηση σαν φαντάροι είναι.

Συνεχίζεις να έχεις το ίδιο μίσος για τους «μπάτσους»;
Νίκος: Όχι εγώ, όλοι οι κρατούμενοι. Όποιος μπλέξει με μπάτσους, όποιος μπλέξει με δικαιοσύνη, τον κάνουν τέρας. Γι’ αυτό υπάρχει αυτή η βία και τα καλάζνικοφ και οι χειροβομβίδες, γιατί προσπαθεί να μην πέσει στα χέρια τους δεύτερη φορά. Προτιμάς να πεθάνεις παρά να ξαναπέσεις στα χέρια τους.

Εσείς φάγατε ξύλο;
Νίκος: Εντάξει, ξύλο εμείς δεν τρώμε, ξύλο θα φάνε τίποτα Βούλγαροι, τίποτα Αλβανοί, αυτούς θα τους σαπίσουν. Και κανέναν πρεζάκια να τον κάνουν μαύρο. Εμάς δεν μπορούσαν να μας ακουμπήσουν.
Θόδωρος: Εμείς έχουμε και το background το πολιτικό που δεν μπορούν να μας ενοχλήσουν. Να, τώρα που μπήκαμε στη φυλακή έκανε επερώτηση στη Βουλή ο Δρίτσας, ο Κουράκης, η Διώτη, ήρθε το Δίκτυο Κοινωνικών Πολιτικών Δικαιωμάτων, είχαμε μάρτυρες υπεράσπισης εκπαιδευτικούς, γιατρούς. Οπότε οι μπάτσοι το ξέρουν αυτό.

Για πολλά χρόνια είχατε χαθεί.
Νίκος: Πήγαμε να στηρίξουμε τον σύντροφο το Φιντέλ και το λαό της Κούβας.
Θόδωρος: Και τώρα κοιτάνε πως θα φύγουμε μια και καλή στην Κούβα. Άμα τελειώσει αυτό, γεια σας από εδώ.
Νίκος: Το ’96 πρωτοπήγα. Μέχρι το 2008 που με πιάσανε.

Ξέρεις και ισπανικά τώρα δηλαδή;
Νίκος: Και μιλάω και διαβάζω.

Και πώς ζούσες τόσα χρόνια; Είχες βρει καμιά Κουβανή;
Νίκος: Κουβανές πολλές. Είμαι μουσουλμάνος εγώ, είμαι υπέρ της πολυγαμίας. Δεν είμαι χριστιανός.
Θόδωρος: Στην Κούβα δε θες και μεγάλο πορτοφόλι. Αφού είναι όλα σε πέσος.
Νίκος: Πας στο ανταλλακτήριο και σου δίνουν 150 πέσος και πας και γεμίζεις δέκα τσάντες λαχανικά και φρούτα από την αγορά.
Θόδωρος: Ο λαός όλη μέρα με το χαμόγελο στο στόμα είναι και χορεύει. Παίρνουν ένα ρούμι και κάθονται στην παραλία με καμιά κιθαρούλα και τη βγάζουν.

Με τον Κάστρο είσαι δηλαδή τώρα πια;
Νίκος: Πρεζάκηδες δεν έχει, άστεγους δεν έχει. Εγκληματικότητα μηδέν, η πιο ασφαλή χώρα στον κόσμο είναι. Ό,τι εισοδήματα έχει η Κούβα πάνε στην παιδεία, στην υγεία και στον κόσμο που έχει ανάγκη.

Υπάρχει μια νομενκλατούρα όμως και εκεί.
Νίκος: Καμία. Όλοι στην ίδια μοίρα είναι στην Κούβα, άφραγκοι. Δεν υπάρχουν εκατομμυριούχοι εκεί. Και άμα σε δουν και το παίζεις λίγο κουνιστός και λυγιστός αλά Μαϊάμι με χρυσαφικά και τέτοια, έρχονται κατευθείαν και στα κατασχέτουν. Γιατί που τα βρήκες;
Θόδωρος: Δεν είναι και το τέλειο πολιτικό σύστημα του Κάστρο. Εγκληματικότητα δεν υπάρχει γιατί δεν υπάρχει ιδιοκτησία. Δηλαδή τι να μπει να σου πάρει από το σπίτι, την μπουγάδα που έχει ο ίδιος; Έχουν όλοι ένα ψυγείο, ένα πλυντήριο ρώσικο που ακούγεται σαν το φορτηγό και δεν σε παίρνει ο ύπνος. Τα ίδια πράγματα έχουν όλοι. Οπότε δεν μπορεί να δημιουργηθεί ο εγκληματίας εκεί.

Είσαι και με άλλους κομμουνιστές; Και με τους Κορεάτες;
Νίκος: Και με τους Κορεάτες, βεβαίως. Γιατί να μην είμαι;

Μα έχει ξεφύγει εντελώς. Τώρα βάζει το γιό του. Κομμουνιστική βασιλεία.
Νίκος: Εντάξει, έχει ξεφύγει λίγο αυτός. Αλλά και εδώ στη Δύσης 10 άτομα τρώνε με χρυσά κουτάλια και οι άλλοι πεινάνε. Και εδώ ο μπαμπάς αφήνει το γιο, ο γιος αφήνει τον ανιψιό.
Θόδωρος: Και εδώ έχουμε οικογενειοκρατία. Αυτή η φωλιά, η γιάφκα το κοινοβούλιο κρύβει το πιο βαθύ έγκλημα. Εκεί πέρα, αυτοί έπρεπε να ήταν φυλακή.

Για πες μου για τις φυλακές σήμερα.
Θόδωρος: Το 80% δεν έπρεπε να είναι στις φυλακές. Έπρεπε να είναι στα ψυχιατρεία, στα νοσοκομεία, είναι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια.
Νίκος: Οι περισσότεροι είναι κάτι διαταραγμένοι κακομοίρηδες. Έχω κάτι γνωστούς εγώ στις φυλακές που δεν τους δίνανε άδειες, κοιμόντουσαν στα πατώματα και πέρνανε το Θοδωρή τηλέφωνο, τους έλεγε να κατέβουν σε απεργία πείνας για να διεκδικήσουν τις άδειες και να βρουν και ένα κρεβάτι να κοιμηθούν, να μην είναι σαν τα ποντίκια στο πάτωμα. Και μόλις ακούγανε απεργία πείνας δεν του ξανατηλεφωνάγανε. Ήμουν στον Κορυδαλλό 15 μήνες και είχα πάνω στο κομοδίνο 30 βιβλία και όσοι περάσανε από το κελί, δεν έπιασε ένας ένα βιβλίο. Τελείως αποβλακωμένοι, λες και τους έχουν κάνει λοβοτομή είναι όλοι. Κάτι αηδίες βλέπουν στην τηλεόραση.

Στην Αγιά που είσαι σήμερα;
Νίκος: Στην Αγιά, είναι πιο ανθρώπινα τα πράγματα. Το καλοκαίρι στις κλειστές δεν μπορείς να βγεις στο προαύλιο. Θα ψηθείς. Όλα βράζουν. Στην αγροτική είναι πιο ανθρώπινα, οι σωφρονιστές, δεν συμπεριφέρονται άσχημα. Ο Μάρκος ας πούμε που κρατάει τη φυλακή είναι δίκαιος άνθρωπος, αλλά ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη.

Εξάρχεια πηγαίνετε πια;
Νίκος: Σπάνια. Να πάμε να δούμε το Νίκο Γιαννόπουλο στο Δίκτυο που είμαστε και φίλοι.
Θόδωρος: Είναι βαριά η ατμόσφαιρα. Έχουν φύγει και όλοι οι παλιοί.

Και έχει και πολλούς χούλιγκαν στις παρυφές.
Νίκος: Εγώ είμαι κατά του χουλιγκανισμού, γιατί αποβλακώνει τον κόσμο. Αντί να παλεύουν για τα δικαιώματά τους, για να αλλάξουν συνθήκες ζωής, παλεύουν για τους προέδρους. Τον έχουν αρρωστήσει τον κόσμο.

Πώς τη βλέπεις τη «νέα γενιά των επαναστατών»;
Νίκος: Μια χαρά τη βλέπω. Πολεμάνε την τυραννία και τους κλέφτες, τους απατεώνες. Δεν είναι τρομοκράτες αυτοί. Τρομοκράτες είναι αυτοί μέσα στη Βουλή, η αστυνομία και η δικαιοσύνη.

Τα καλάζνικοφ είναι επανάσταση;
Νίκος: Όταν πολεμάς την τυραννία, παίρνεις τις χειροβομβίδες και τα καλάζνικοφ και βγαίνεις στα βουνά. Τι άλλο να κάνεις;
Θόδωρος: Το σκοτώνουμε αδιακρίτως, δεν οδηγεί πουθενά είναι αδιέξοδο πολιτικά αλλά τι να κάνεις; Αλλά άμα βλέπεις αυτά τα τέρατα και ληστεύουν αμύνεσαι…

Δε διακρίνετε διαφορές με τις παλαιότερες ομάδες τις ένοπλες απ’ τις τωρινές;
Θόδωρος: Αυτή τη στιγμή ο κόσμος λέει, θέλουμε 20 «17Ν» αναβαθμισμένες πολιτικά. Το λέω και εγώ. Γιατί έχει ξεφύγει η κατάσταση. Ό,τι γουστάρουν κάνουν. Ειδικά εκεί η Αλεξάνδρας και Λουκάρεως το Εφετείο, είναι μια φωλιά εγκληματιών. Πάει το Βατοπαίδι, δρόμο, παραγράφηκε. Πάει η SIEMENS, παραγράφηκε. Τι επιλογή έχεις μετά; Να είσαι απλός ψηφοφόρος;
Θόδωρος: Και στη φυλακή περίεργο πράγμα, ρε Σταύρο, έναν επώνυμο να μη συναντήσεις. Και αν μπει κάποιος έχει τη καρδιά του και βγαίνει. Και ο Καστανίδης τι έκανε; Για να ξεμπερδέψει με αυτούς έκανε όπισθεν ολοταχώς. Διώξε 10 τραμπούκους και 10 εγκληματίες εφέτες, για την τιμή των όπλων; Τίποτα, λούφαξε και αυτός. Πλήρωσε κανένας από τη δικαστική εξουσία για τα εγκλήματα που κάνανε επί χούντας; Δεν πλήρωσε.

Άρα το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι άδικο.
Θόδωρος: Οι μπάτσοι δεν είναι τίποτα μπροστά στους δικαστές. Οι μπάτσοι είναι κάτι μισθωτοί εξαθλιωμένοι με κινέζικα ρούχα. Δεν έχουν να φάνε. Εκεί πέρα όλη η φωλιά είναι εκεί, στο Εφετείο.
Νίκος: Οι ηθικοί αυτουργοί για όλα τα κακά στην Ελλάδα αυτοί είναι. Η ΔΙΑΣ ξέρεις τι πληρώνει; Πληρώνει τα καλάζνικοφ αυτών που κατασκευάζουν οι εφέτες και οι φυλακές. Παίρνουν καλάζνικοφ και πυροβολάνε για να μην ξαναπάνε μέσα, γιατί ξέρουν τι θα τραβήξουν.

Πάνω στην πυραμίδα δηλαδή οι δικαστές.
Νίκος: Βέβαια. Όλο το πρόβλημα αυτοί είναι. Μετά οι πολιτικοί, οι μπάτσοι. Τους δικηγόρους ξεχάσαμε που είναι απ’ τη μεγαλύτερη συμμορία και αυτοί.

Οι δημοσιογράφοι;
Θόδωρος: Ο δημοσιογράφος ξέρεις τι κάνει; Βγάζει το πρόβλημα έξω και όποιος έχει νου το καταλαβαίνει. Δεν κάνει ζημιά ο δημοσιογράφος.
Νίκος: Υπάρχουν και στο χώρο σας κάτι ρουφιάνοι, αλλά υπάρχουν και χαριτωμένοι δημοσιογράφοι. Σημασία έχει να ξέρεις σε ποιόν μιλάς.

Έξι αδέλφια δεν είστε;
Θόδωρος Πέντε αγόρια και ένα κορίτσι.

Οι άλλοι που είναι;
Θόδωρος: Η αδελφή μου στο Δρομοκαϊτειο, ο Ματθαίος στο Δρομοκαϊτειο, ο είναι διαταραγμένος και αυτός σε μια γκαρσονιέρα και μπαινοβγαίνει εγώ αποφυλακίστηκα τώρα και κρατάνε όμηρο αυτόν που μπορεί να μας βοηθήσει όλους. Γιατί αυτός βιολογικά μπορεί να βοηθήσει. Εγώ έχω πνευματική διαύγεια, αλλά δεν έχω αντοχές.

Τι περιμένετε λοιπόν τώρα;
Νίκος Να αποκατασταθεί η νομιμότητα και η δικαιοσύνη. Τίποτα παραπάνω. Να ξεφουσκώσουν το κατηγορητήριο εκεί που κάναμε μια κλοπή και μας φορτώσανε 50 και αυτό μπορεί να το κάνει μόνο το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Πως δηλαδή;
Νίκος: Δια της αιτήσεως που έχω κάνει προς το Συμβούλιο για να μου μειώσουν την ποινή. Ούτε ρουσφέτι ζητάμε, ούτε χάρη.
Θόδωρος: Για να μην πούμε ότι θέλει ένα φορτηγό TNT το Εφετείο να τιναχθεί στον αέρα και να γίνει χωράφι και μας πουν τρομοκράτες.

Δεν φοβάστε για όλα αυτά που λέτε για τους δικαστές;
Θόδωρος Τι να αφήσουμε έξω τους δικαστές; Καλύτερα να κάτσουμε ένα χρόνο παραπάνω στη φυλακή παρά να μη μιλήσουμε.
Νίκος: Σου είπα ότι είναι ηθικοί αυτουργοί για την κατάντια της Ελλάδος.

http://www.protagon.gr

ηθική

2011-03-31T06:46:00.000-07:00

Χωρίς προσωπική ηθική,
είμαστε όλοι εν δυνάμει εξουσιαστές και γραφειοκράτες,
όσο κι αν διακηρύσσουμε το αντίθετο....

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Αξίζει νομίζω ...

2011-03-16T12:43:00.000-07:00

Αν ζούσε ο Τσε

2011-03-02T01:56:00.000-08:00

Ο Χορστ Μάλερ αυτό το επιφανές μέλος της «Φράξιας Κόκκινος Στρατός» - RAF θεωρούσε την εργατική τάξη της Δυτικής Γερμανίας τελείως παθητική και διεφθαρμένη και ως εκ τούτου ήταν αδύνατο να απελευθερωθεί από μόνη της. Οι εργάτες ήταν κατατρομαγμένα γουρούνια, μαζί με το σύνολο της Αριστεράς. Και μαζί με τους συντρόφους του, πίστεψαν πως με κάποιες δολοφονίες και κάποιους δυναμίτες θα την απελευθέρωναν. Αντίστοιχες αντιλήψεις και δράσεις υπήρχαν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Το ενδιαφέρον με τον Μάλερ ήταν πως μόλις βγήκε από τη φυλακή άλλαξε το μπολσεβίκικο κοστούμι του και φόρεσε το ναζιστικό. Σήμερα είναι ηγετικό στέλεχος των Νεοναζί.

Άλλαξε ο Μάλερ πολιτικές αντιλήψεις, όπως τον κατηγόρησαν, ή απλά παρέμεινε συνεπής στις απόψεις του και ήταν πάντα ναζί; Κατά την άποψή μου, μια ναζιστική ή φασιστική αντίληψη δεν είναι απαραίτητο να έχει την αντίστοιχη ιδεολογική αναφορά. Μπορεί να εκφράζεται μέσα από ένα θρησκευτικό κίνημα. Ακόμα μπορεί να εκφραστεί και από το οποιοδήποτε πολιτικό κίνημα, δεξιό, κεντρώο, αριστερό, αλλά ακόμα και αναρχικό. Σ΄ αυτή την αντίληψη υπάρχουν μερικά σταθερά χαρακτηριστικά:

-Οι μάζες βρίσκονται σε λήθαργο και παρακμή και από μόνες τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Είναι πρόβατα και χρειάζονται ένα τσοπάνη (χριστιανική προσέγγιση, ποίμνιο και ποιμένας). Έχουν ανάγκη από έναν μεσσία-αρχηγό που θα τους οδηγήσει στην απελευθέρωση τους, αφού πρώτα υποταγούν τυφλά στον αρχηγό (Χίτλερ, Μουσολίνι, και από την άλλη πλευρά του καθρέπτη, Στάλιν, Μάο και όχι μόνο). Το ρόλο του Μεσσία μπορούν να παίξουν και οι λεγόμενες πρωτοποριακές ομάδες, που θεωρούν τον εαυτό τους εκπρόσωπο του λαού, άσχετα αν δεν έχουν καμιά σχέση μαζί του. Το μόνο που έχουν να κάνουν οι «κατώτεροι» είναι ή να ακολουθήσουν τυφλά τους αρχηγούς ή να θεωρηθούν εχθροί, στο σημείο που δεν υποτάσσονται στην ανώτερη αλήθεια. Άνθρωποι είναι μόνο όσοι είναι δικοί μας. Οι υπόλοιποι βαπτίζονται εχθροί. Και η βία, από εργαλείο, γίνεται αξία και δημιουργεί τον σίριαλ κίλερ, είτε με πολιτική αναφορά, είτε όχι.

-Υπάρχει πάντα μία αναφορά που δεν μπαίνει ποτέ σε αμφισβήτηση. Και αυτή μπορεί να είναι θρησκευτική-μεταφυσική, μπορεί να είναι εθνική ιδέα, μπορεί να είναι φυλετική και ακόμα μπορεί να είναι επαναστατική-φαντασιακή. Ένα είδος θεατρικού έργου, που για να παιχτεί, απαιτεί ανθρώπινες ζωές.

Αν ζούσε σήμερα ο Τσε δεν θα έκανε κανένα αντάρτικο. Θα είχε καταλάβει πως τα ένοπλα κινήματα είναι αδιέξοδα. Δηλαδή, αυτό που κατάλαβαν όλα τα ένοπλα κινήματα στη Λατινική Αμερική, που δεν είχαν καμιά σχέση με τις καρικατούρες των ένοπλων κινημάτων στην Ευρώπη. Οι Σαντινίστας, που πήραν την εξουσία με τα όπλα το 1979, κατάλαβαν στη συνέχεια πως δεν μπορούσαν να την κρατήσουν με τα όπλα. Και το 1990 κάνουν εκλογές τι οποίες και χάνουν και αποχωρούν από την εξουσία. Ο υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας στο Μεξικό ποτέ δε δήλωσε πως πρέπει να πάρουν την εξουσία με τα όπλα, αλλά πως πρέπει να παλέψουν σε ένα πολιτικό πλαίσιο που θα δημιουργούσε μια αυθεντική δημοκρατία στο Μεξικό που θα χωρούσε και τα δικαιώματα των ιθαγενών λαών του.
Το μόνο ένοπλο κίνημα που έχει απομείνει στη Λατινική Αμερική είναι το παραδοσιακό αντάρτικο του FARC που δεν έχει πραγματικό πρόγραμμα εξουσίας. Αυτοσυντηρείται συχνά με συμμαχίες με τις μαφίες των ναρκωτικών, δημιουργώντας έτσι ένα ανταρτοληστρικό κίνημα που δεν έχει σχέση με τη πολιτική αλλά με την επιβίωση.

Να θυμίσουμε λίγο την εποχή που γεννήθηκαν οι «ένοπλες επαναστατικές ομάδες» στην Ευρώπη: Αντάρτικα στον τρίτο κόσμο. Πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα. Βιετνάμ και Καμπότζη που προχωρούσαν νικηφόρα με τη δύναμη των όπλων. Κι ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση: Ξαναπαίρνουμε τα όπλα στον αναπτυγμένο κόσμο και γινόμαστε η ένοπλη πρωτοπορία ή εντασσόμαστε στο μαζικό κίνημα και δίνουμε όλη μας την ενέργεια σε αυτή τη δύναμη; Κάποιοι επέλεξαν την ένοπλη βία σαν υποδειγματική πράξη. Και έτσι είχαμε τη Φράξια Κόκκινος Στρατός στη Δυτική Γερμανία, την Άμεση Δράση στη Γαλλία, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία και στην Ελλάδα την 17 Νοέμβρη. Εκτός από την Ιταλία, όπου οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και η Αυτονομία του Νέγκρι είχαν χιλιάδες μέλη και υποστηρικτές, όλες οι υπόλοιπες ομάδες της ένοπλης υποδειγματικής δράσης ήταν ολιγάριθμες.

Η τακτική που επιλέχτηκε ήταν οι δολοφονίες και η νιτρογλυκερίνη που αναβίωσαν τις χειρότερες στιγμές του αναρχικού κινήματος στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Ο αναρχισμός, από κίνημα ισότητας και δικαιοσύνης, ταυτίζεται με δολοφονικές ενέργειες, από τους πολέμιους του, και μέχρι σήμερα δεν έχει μπορέσει να ξεφύγει από αυτή τη ρετσινιά. Σε αυτό δεν είναι άμοιροι ευθυνών και οι ίδιοι οι αναρχικοί. Δομικά αυτά τα κινήματα δεν ήταν διαφορετικά από τα ένοπλα ακροδεξιά κινήματα των ΗΠΑ και ιδιαίτερα με την Κουν Κουξ Κλαν που χρησιμοποίησε τις ίδιες μεθόδους. Αυτό που άλλαζε ήταν ο στόχος. Στη περίπτωση της Ακροδεξιάς των ΗΠΑ στόχος ήταν οι μαύροι. Στη περίπτωση των ένοπλων επαναστατικών ομάδων ήταν στελέχη του κατεστημένου, άσχετα αν ήταν ένοχοι ή αθώοι. Και εδώ επικράτησε η φασιστική αντίληψη της συλλογικής ευθύνης. Ξεπέρασαν έτσι και τους ίδιους τους νόμους του κάθε ολοκληρωτικού κράτους. Εκεί κάποια δίκη ή κάποιο στρατοδικείο στηνόταν, έστω και για τα μάτια. Σ΄ αυτές τις ομάδες δεν χρειαζόταν τίποτα. Αποφάσιζαν ποιος ήταν ο εχθρός και τον εκτελούσαν, ξεπερνώντας και την ίδια τη μαφία στην οποία ποτέ δεν ίσχυσε η συλλογική ευθύνη. Το θύμα πάντοτε ήταν συγκεκριμένο. Στους «δικούς μας επαναστάτες» ισχύει η συλλογική ευθύνη. Και κατά τα πρότυπα των Ναζί δημιουργούν «Καλάβρυτα» στο μέτρο του δυνατού. Και εφαρμόζουν την αρχή του «συλλογικού υποσυνείδητου» που σημαίνει πως όλοι είναι ένοχοι.

Η υπόθεση της επανάστασης είναι να γυρίσει η δύναμη εκεί που ανήκει. Κι αυτό αποτελεί το μεγάλο διακύβευμα, όταν οι πολλοί πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Και ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για τους επαναστάτες. Αγώνας για να γυρίσει η δύναμη εκεί που ανήκει. Γι αυτό χρειάζονται πολλές παρεμβάσεις, σε πολλά επίπεδα, τόσο στο ατομικό, όσο και στο κοινωνικό. Για μένα, αυτός που θέλει ένα κουβά νερό για να πλύνει τα δόντια του, δεν μπορεί να είναι επαναστάτης, ακόμα και αν διδάσκει οικολογία σε πανεπιστήμιο. Χωρίς προσωπική ηθική, είμαστε όλοι εν δυνάμει εξουσιαστές και γραφειοκράτες, όσο κι αν διακηρύσσουμε το αντίθετο.

Τελικά για ποιόν παράδεισο αγωνιζόμαστε; Για ποια ουτοπία; Για τίποτα από όλα αυτά. Κανείς δεν ήρθε από τον παράδεισο για να μας πει πως είναι. Και οι ουτοπίες που πήγαν να χτιστούν γίναν δυστοπίες. Δεν μπορούμε να φανταστούμε καμία μελλοντική κοινωνία, αν δεν αρχίζουμε να τη χτίζουμε από τώρα μέσα σ΄ αυτή τη κοινωνία. Μπορούμε να δούμε μερικά χαρακτηριστικά : ισότητα, δικαιοσύνη, η παραγωγή του πλούτου να πηγαίνει στη κοινωνία κι όχι στους κερδοσκόπους. Μαζί με πολλά άλλα χαρακτηριστικά, που έχουν διατυπωθεί ανά τους αιώνες από τους μεγάλους στοχαστές που είχαν στόχο τον άνθρωπο και την ευτυχία του.

Προς το παρόν παλεύουμε για ανθρώπινα δικαιώματα στη κόλαση. Κι αυτό δεν είναι εύκολη δουλειά.

του Περικλή Κοροβέση

Executive μάγκες…

2011-02-27T23:04:00.000-08:00

| Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
“Εσείς τι επαγγέλλεστε αν επιτρέπεται;” Θυμάμαι τον πατέρα μου , με αυτή την απορία που ισορροπούσε μεταξύ ευγένειας και περιέργειας, πάντα ουσιαστικής ωστόσο ,για τα συμπεράσματα που θα μπορούσε να βγάλει για τον άλλο. Ο ίδιος “επαγγελόταν” οικοδόμος. Ασβέστη και σκόνη, βρεγμένο τσιμέντο και πετρωμένο πηλό του τούβλου. Δεν ήταν υλικά μόνο, μυρωδιές ήταν. Και τις κουβαλούσε μαζί του, τόσο πειστικές, όσο και η αγριάδα στα χέρια του, και εκείνο το “εγώ είμαι οικοδόμος”. Φαινόταν άλλωστε.
Εκεί που μεγάλωσα, οι άνθρωποι κουβαλούσαν τις μυρωδιές απ τα επαγγέλματα τους. Κομμένο σανό, χώμα, ψημένο αλεύρι, μοσχοκάρφια μαζί με καπνίλα από ρέγγα. Ακόμα και ο δάσκαλος μύριζε τριμμένη κιμωλία και φρεσκοξυμμένο μολύβι
Αναρωτιέμαι εδώ και μέρες πώς να μυρίζει ένας executive manager, ή ένας marketing producer. Πώς να μυρίζουν αυτές οι δυο τρεις αγγλικές λέξεις στην card visit, απεριορίστων διαδρομών: σπίτι-γραφείο-καθημερινή τρέλα; Ακριβό after shave, καμένο απ το σίδερο υλικό κολαρίσματος, δερματίνη και ξεθυμασμένη αδρεναλίνη. Όλοι το ίδιο. Είτε δουλεύουν σε εταιρεία ορυκτελαίων, είτε σε διαφημιστική εταιρεία. Πώς να ξεχωρίσεις τους ανθρώπους, τη δουλειά και τη χρησιμότητά τους;
«Τι επαγγέλλεστε λοιπόν;» Executive κάτι ,σε διαφημιστική, vice κάτι άλλο σε εταιρεία προωθήσεων, CO σε εταιρεία επενδύσεων. Μπορεί να είμαι παλιάς κοπής, closed που θα έλεγε και ο manager οποιασδήποτε πολυεθνικής, αλλά αντιλαμβάνομαι τα πράγματα μάλλον διαφορετικά
Αν πριν από μερικά χρόνια ρωτούσες κάποιον απ αυτούς με τους κολαρισμένους γιακάδες που τώρα ξεκουμπώνουν αγχωμένοι τα πουκάμισα, αν υπάρχει πιθανότητα κρίσης, θα γελούσε παραδομένος στην ηδονική αυτάρκειά του. Υπάρχουν διάφορες οικονομικές θεωρίες για την κρίση. Αλλά μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Το κύμα της αναταραχής, κουβάλησε μαζί του τις φούσκες, τους φελλούς και τα σκύβαλα ενός ολόκληρου συστήματος, το οποίο ζούσε αρμέγοντας λαγούς και κουρεύοντας χελώνες. Κοροϊδεύοντας αυτούς που μπορούσε να κλέψει αλλά καμιά φορά και τον εαυτό του.
Η Ελλάδα εκστασιασμένη απ την ευκολία με την οποία ο αέρας μεγένθυνε τις φούσκες, τις φούσκες της, βιάστηκε να εγγράψει συμπεράσματα με ισχύ νόμου. Έτσι ο μάγκας ήταν ένας executive της ευκολίας. Που οδηγούσε καλό αμάξι, έκανε meeting σαν να έκανε έρωτα, δουλειά του ήταν να προσπαθεί να πείσει τους άλλους γενικώς και θεωρούσε πως η ζωή περιστρέφεται γύρω του όταν ο ίδιος περιστρέφεται με την καρέκλα του.
Η Ελλάδα γέμισε επαγγελματίες του περιττού. Διαφημιστές, υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, διαμεσολαβητές, καταφερτζήδες, αεριτζήδες της πολυτέλειας. Σε αυτούς βέβαια μπορεί να προσθέσει κανείς, μάνατζερ, image makers ,στυλίστες,κομμωτές σκύλων, αναλυτές ψυχών, ερμηνευτές συναστριών. Χιλιάδες χαρισματικοί ανεπάγγελτοι, διαπρεπείς του τίποτα και επαγγελματίες του τίτλου. Στην Ελλάδα κάποτε μπορεί να ήσουν ότι δήλωνες, αλλά έπαιρνες το ρίσκο από την αποκάλυψη της απάτης. Σήμερα δεν υπάρχει ρίσκο. Γιατί απάτη είναι ο τρόπος που είναι δομημένο το σύστημα. Και η απάτη στηρίζεται στην αυταπάτη των άλλων.
Παρακολουθώ τα νέα παιδιά, λίγο πριν μπουν στον παραγωγικό τους κύκλο για να αναμετρηθούν με όσα αγνοούν. Την ώρα που μπαινοβγαίνουν στο όνειρο με μεγάλη ευκολία. Δεν τολμώ βέβαια να τα ρωτήσω «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις», αλλά νομίζω πως εκφράζονται μόνοι τους. Είναι εκπληκτικό πόσοι πολλοί άνθρωποι θέλουν να γίνουν DJ s, τραγουδιστές, παρουσιαστές τηλεόρασης, αναγνωρίσιμοι. Όχι σημαντικοί, αναγνωρίσιμοι. Πώς αυτό το σύστημα αντικατέστησε την αρχέγονη αρχή που λέει πως για να υπάρχω πρέπει να παράγω, με την απλουστευτική αντίληψη «υπάρχω αρκεί να με αναγνωρίζουν οι γύρω μου» ;Κανένας δεν θέλει να δυσκολευτεί, να παράξει, να δουλέψει. Να υπάρχει μόνο, αυτοδίκαια και ευδαιμονικά. Σαν να ήταν νόμος λειτουργίας του σύμπαντος.
Προφανώς και δεν καταστρέφεται το ανθρώπινο είδος, αλλά στην Ελλάδα ίσως πρόκειται να περάσει πολύ δύσκολα. Σαν τους αυτοευνουχισμένους της αρχαιότητας, κόβουμε τελετουργικά, μπροστά στο τοτέμ της τηλεόρασης και τους ναούς της βιτρίνας, τις φυσικές απολήξεις της φύσης μας για να επιβεβαιώσουμε την πίστη μας. Εντάξει λοιπόν πιστεύουμε. Το ανθρώπινο είδος, ειδικά οι έλληνες, μπορούν να επιβιώσουν ως υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων, τηλεορασάνθρωποι, χειριστές πικάπ και μπάρμαν.
Το κακό είναι πως αυτό το σύστημα με τις αξίες του κώλου (αφού άξιος είναι όποιος τρίβει την καρέκλα με τον κώλο του) έχει αλώσει την ελληνική ύπαιθρο που πάντα είχε τα δικά της φίλτρα συνδεδεμένα με την πραγματικότητα. Χάθηκαν και αυτά μαζί με τις επιδοτήσεις που έγιναν 4επί 4 και αυταπάτες. Η Ελλάδα εισάγει σχεδόν όσα καταναλώνει. Τα ελάχιστα που παράγει είναι απ τα χέρια των αλλοδαπών , μέχρι να τους εξαφανίσουμε και αυτούς όπως κάναμε με οτιδήποτε μέχρι σήμερα μας θύμιζε την πραγματικότητα.
Γεμίσαμε με “επαγγελματίες”, που σκύβουν για να προσκυνήσουν με την ίδια φυσικότητα που δένουν τα κορδόνια τους. Καλοευνουχισμένους και υπάκουους. Άφιλους και πολλές φορές άφυλους. Γεμίσαμε με executive μάγκες. Μόνο που η ζωή δεν είναι PR.

«Γίπις», «Διεθνές Κόμμα Νεολαίας» (Yippies, «Youth International Party», YIP). Κίνημα πολιτικοποιημένων αναρχιζόντων «χίπις» από τα τέλη της δεκαετία

2010-06-25T07:23:00.000-07:00

Επτά ριζοσπάστες αμερικανοί «χίπις» και ακτιβιστές, οι Άμπυ Χόφφμαν (Abbie Hoffman ή Abbott Howard «Abbie» Hoffman, 1936 – 1989, πολιτικός ακτιβιστής), Ανίτα Χόφφμαν (Anita Hoffman, σύζυγος του Άμπυ, 1942 – 1998), Τζέρυ Ρούμπιν (Jerry Rubin, 1938 - 1994), Νάνσυ Κούρσαν (Νancy Kurshan, 1944 -), Πωλ Κράσνερ (Paul Krassner, 1932 -), Κηθ Λάμπε (Keith Lampe) και Μπομπ Φας (Bob Fass), που είχαν γνωριστεί τον Οκτώβριο του 1967, στην περίφημη «περικύκλωση» του Πενταγώνου από τις χιλιάδες των διαδηλωτών κατά του πολέμου του Βιετνάμ, αποφάσισαν την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1968 στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμα του ζεύγους Χόφφμαν να ιδρύσουν ένα καινούργιο κίνημα που να μπορέσει ν’ αποτραβήξει τους διαμαρτυρόμενους νέους από την αποκλειστικά «ψυχεδελική» πνευματική αναζήτηση και να τους στρέψει περισσότερο προς την πολιτική δράση, για την δημιουργία ενός ανατρεπτικού αναρχίζοντος αμαλγάματος πολιτικής δράσης, ερωτισμού, ροκ μουσικής και ψυχοτρόπων ουσιών.

Οι yippies Σάντερς και Κούπφερμπεργκ,
ιδρυτές του ροκ συγκροτήματος "The Fugs"
Άλλες γνωστές προσωπικότητες της αντικουλτούρας και της άκρας αριστεράς (κυρίως από την οργάνωση «Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία», «Students for a Democratic Society», SDS) που προσχώρησαν μέσα στις επόμενες εβδομάδες στο καινούργιο κίνημα, το οποίο ονομάστηκε με πρόταση της Ανίτας Χόφφμαν «Διεθνές Κόμμα Νεολαίας» («Youth International Party», YIP) και τα μέλη του «Γίπις» («Yippies»), ήσαν οι Στιου Άλμπερτ (Stewart ή Stew Edward Albert, 1939 – 2006), Έντ Σάντερς (Ed Sanders, 1939-), Ρόμπιν Πάλμερ (Robin Palmer), Νταίηβιντ Μπόϋντ (David Boyd), Τούλι Κούπφερμπεργκ (Tuli Kupferberg, 1923 -), Ρόμπιν Μόργκαν (Robin Morgan), Κεν Πίτσφορντ (Ken Pitchford), Ντικ Γκρέγκορυ (Dick Gregory, 1932 -) και Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Irwin Allen Ginsberg, 1926 – 1997).

Το yippie κάλεσμα για το Σικάγo (1968)
«Οι χίππις μάς αποκαλούνε πολιτικοποιημένους και οι πολιτικοποιημένοι μας αποκαλούνε χίππις. Μόνο η αντίδραση δεν ξεγελιέται και μας βλέπει όπως είμαστε. Το Yippie! δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία πολύ καλή δικαιολογία για κάποιον να εξεγερθεί..», είχε δήλωσε στις αρχές του 1968 ο εκ των ιδρυτών Χόφφμαν. Μέχρι το τέλος του χειμώνα, είχαν ιδρυθεί μικρές ομάδες «Γίπις» στην Ουάσινγκτον, την Φιλαδέλφεια, την Βοστώνη, το Μπέρκλεϋ, το Σαν Φραντσίσκο, το Λος Άντζελες και το Σικάγο.
ΒΑΣΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

Οι «Γίπις» ανέπτυξαν μια θεωρία, η οποία ανήκε αρχικά στον Χόφφμαν, για ιδιοποίηση και εκτροπή των όπλων προπαγάνδας των κρατούντων, με τρόπο που ο Τσε Γκεβάρα να μπορεί να συνυπάρχει ανατρεπτικά με τον θεωρητικό των Μ.Μ.Ε. Μακ Λιούαν (Marshall Mac Luhan). Σύμφωνα με τον Χόφφμαν, οι νέοι άνθρωποι μπορούσαν να προσελκυστούν εύκολα στην επανάσταση μέσα από θεατρικά δρώμενα, μουσικές συναυλίες και τολμηρά «συμβάντα», ενώ τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και ιδίως τη τηλεόραση, μπορούσαν «να εκτραπούν εκ των έσω» με την έξυπνη δράση του επαναστάτη όταν η είδηση που ο ίδιος παρήγαγε εμφανιζόταν στο χαρτί ή στο γυαλί. Χαρακτηριστικό ήταν το σύνθημα του κινήματος «εάν δεν σου αρέσει το δελτίο ειδήσεων, βγες έξω και φτιάξε ένα διαφορετικό, δικό σου», αλλά και η αντίδραση του αντιπρόεδρου των Η.Π.Α. Σπύρου Άγκνιου όταν ρωτήθηκε σχετικά με τον Χόφφμαν: «παλαιότερα τέτοιους τύπους τους κυνηγούσανε με τον ζουρλομανδύα και όχι όπως σήμερα με τις κάμερες της ΤV».
ΣΥΜΒΟΛΑ

Η Yippie! σημαία
Σύμβολα του κινήματος ήταν η, έμπνευσης του Κράσνερ, πολεμική κραυγή «γίπι!» («yippie!») αποτυπωμένη σε φυλλάδια, αφίσες, κονκάρδες και τοίχους, καθώς και η «πολεμική» σημαία του («η σημαία του Νέου Έθνους», «the New Nation flag») που παρέπεμπε ισόποσα στους Βιετκόνγκ αλλά και τους αναρχικούς: στο κέντρο ενός ολόμαυρου φόντου ξεπρόβαλε προκλητικά το κόκκινο άστρο της επανάστασης με ένα καταπράσινο φύλλο κάνναβης μπροστά του. Οι «Γίπις» χρησιμοποίησαν επίσης και μια σειρά από «ιδιοποιημένα» σύμβολα της αμερικανικής κουλτούρας, όπως την αστερόεσσα σημαία τροποποιημένη σε πουκάμισο ή τον διάσημο ποντικό του Ντίσνεϋ Μίκυ Μάους.
ΣΙΚΑΓΟ 1968

Από τις ταραχές στο Σικάγο
Οι «Γίπις» έδωσαν την πρώτη τους συνέντευξη τύπου στο «Americana Hotel» της Νέας Υόρκης, στις 17 Μαρτίου 1968, στην οποία εξήγησαν ότι σκοπός τους ήταν να αναδείξουν ένα «Νέο Έθνος» («New Nation») βασισμένο στους αντι-θεσμούς της λεγόμενης «Αντικουλτούρας» μέσα από μία «Δεύτερη Αμερικανική Επανάσταση» και αποκάλυψαν ότι σχεδίαζαν να οργανώσουν ένα εξαήμερο «Φεστιβάλ Ζωής» («Festival of Life») «με πολιτική, ροκ, ντόπι και σεξ» στο Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α. που θα γινόταν στο Σικάγο τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς.

Έχοντας δώσει στους δημοσιογράφους με ένα «Yip-in» στις 22 Μαρτίου μία πρώτη γεύση για το τι μπορούν να προκαλέσουν σε σύγκρουση με την αστυνομία (όταν συγκέντρωσαν στον «Grand Central Station» της Νέας Υόρκης περισσότερους από 6.000 μακρυμάλληδες με πρόφαση ότι εόρταζαν την εαρινή ισημερία και μετά ξέσπασαν ταραχές με 50 συλλήψεις και αρκετούς
Ο "Πήγασος ο Αθάνατος", υποψήφιος Πρόεδρος
των Η.Π.Α. σε πορεία στην Νέα Υόρκη
τραυματισμούς), οι «Γίπις» χρησιμοποίησαν στο έπακρο όλη την άνοιξη του 1968 το δυναμικό των αντεργκράουντ μέσων ενημέρωσης με σκοπό να συγκεντρώσουν «μισό εκατομμύριο φρικιά» στο Σικάγο, όπου θα κατέβαζαν έναν δικό τους υποψήφιο για πρόεδρο των Η.Π.Α., ένα νεαρό γουρούνι που το είχαν ονομάσει «Πήγασος ο Αθάνατος» («Pegasus the Immortal», μια έμπνευση του Στιού Άλμπερτ). Οι πληροφορίες που διοχέτευαν προς τα Μ.Μ.Ε. του συστήματος ήσαν εξωφρενικές: «θα ρίξουμε LSD στο υδραγωγείο του Σικάγο», «θα κάνουμε πράξη την Πολιτική της Έκστασης», «θα κάνουμε σεξ στους δρόμους», και άλλα ανάλογα.

Λόγω όμως της αντίδρασης πολλών δημοσιογράφων της Αριστεράς, ακόμα και του χώρου των αντεργκράουντ εφημερίδων (λ.χ. του Michael Rossman, στελέχους του κινήματος «Free Speech Movement», του Eugene Schoenfeld ή «Dr Hip», συντάκτη του «Los Angeles Free Press», του Jann Wenner, συντάκτη του « Rolling Stone», κ.ά.), εκείνον τον Αύγουστο πήγαν στο Σικάγο όχι περισσότεροι από 5.000 «χίπις» και αντιπολεμικοί διαδηλωτές. Οι διοργανωτές και το κοινό του «Φεστιβάλ Ζωής» τσακίστηκαν με απερίγραπτη βαναυσότητα από την Εθνοφρουρά και την αστυνομία του Σικάγο που είχε κινητοποιήσει ο δήμαρχος Ντάλεϋ (Richard Daley), σε σκηνές που «έφερναν το Βιετνάμ στο σπίτι των αμερικανών» όπως ο ίδιος ο Χόφφμαν το είχε προαναγγείλει: «εκείνη η μαζική παράσταση των Γίπις απετέλεσε ένα θέαμα άκρας ακροαματικότητας ενάντια στη βαρετή φλυαρία της κατεστημένης μετάδοσης σχετικά με το Δημοκρατικό Συνέδριο. Ακόμα κι αν τα Μαζικά Μέσα είχαν αποφασίσει να αποσιωπήσουνε τελείως τις δραστηριότητες των Γίπις, το Μήνυμά μας θα είχε τελικά περάσει προς τα έξω και ίσως να ήταν και ισχυρότερο. Αρκούσε μόνο η απλή είδηση, πως η νεολαία σφαζότανε στους δρόμους του Σικάγο από την αστυνομία της πόλης και πως τα τηλεοπτικά κανάλια αρνιόντουσαν να δείξουν τα γεγονότα».

Ο Ρούμπιν ντυμένος αντάρτης στην "Επιτροπή
Εξέτασης Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων"
Τον Οκτώβριο του 1968 οι Χόφφμαν και Ρούμπιν εξετάστηκαν από την περιβόητη «Επιτροπή Εξέτασης Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων» («House Un-American Activities Committee», HUAC), όπου χρησιμοποίησαν την προβολή των Μ.Μ.Ε. για να γελοιοποιήσουν την όλη διαδικασία, πότε προσερχόμενοι ντυμένοι σαν αντάρτες με ένα ψεύτικο πολυβόλο (ο Ρούμπιν στις 3 Οκτωβρίου) ή σαν Βιετκόνγκ, πότε χαιρετώντας ναζιστικά τα μέλη της Επιτροπής και πότε προσερχόμενοι ντυμένοι σαν Αγιοβασίληδες ή με την αστερόεσσα ως πουκάμισο. Εξαιτίας της προβολής των Μ.Μ.Ε., οι «Γίπις» είχαν τώρα δεκάδες παραρτήματα ανά τις Η.Π.Α. (με πιο δραστήρια και ισχυρά σε αριθμό μελών εκείνα του Λος Άντζελες, του Σικάγου, που είχε και ως όργανό του το αντεργκράουντ περιοδικό «Σπόρος του Σικάγου» - «Chicago Seed» του Abe Peck, του Κολούμπους Οχάϊο και του Μιλγουώκι), αλλά και στον Καναδά (με ισχυρότερο εκείνο του Βανκούβερ, ιδρυθέν την άνοιξη του 1970 ως «Vancouver Yippie!» ή «Βόρειο Ψυχοπαθές Περιθώριο του Διεθνούς Κόμματος Νεολαίας», «Northern Lunatic Fringe of the Youth International Party», NLF/YIP) και την Ευρώπη.
ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ

Το καλοκαίρι του 1969 στο περίφημο φεστιβάλ του Γούντστοκ (Woodstock), μια εκατοντάδα Γίππις με επικεφαλής τον Χόφφμαν επιχείρησαν «ν’ ανεβάσουν την ενέργεια» και να καταγγείλουν τον ανερχόμενο «hip καπιταλισμό» και την βιομηχανία της ροκ μουσικής. Ο Χόφφμαν διάκοψε την εμφάνιση του συγκροτήματος «The Who», προσπαθώντας να βγάλει έναν σύντομο λόγο διαμαρτυρίας για την φυλάκιση του ποιητή και ιδρυτή των «Λευκών Πανθήρων» Τζων Σινκλαίρ (John Sinclair): «Όλα αυτά είναι νομίζω μπούρδες!… είστε εδώ, εννοείται, για ν’ αλλάξει ο κόσμος, την στιγμή που ο Τζων Σινκλαίρ σαπίζει στην φυλακή». Προτού όμως ολοκληρώσει την φράση του, δέχθηκε την επίθεση του κιθαρίστα Πήτ Τάουνσεντ (Pete Townshend) που, φωνάζοντας «κάτω από την σκηνή μου!», πέταξε τον Χόφφμαν κάτω από την σκηνή, υπό τις επευφημίες του κραυγαλέα απολιτικού πλήθους.
ΔΙΚΗ ΓΙΑ «ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ»

Για τα βίαια γεγονότα του Σικάγο (που έδωσαν αφορμή για έναν ακόμα προκλητικό ορισμό του «Γίπι»: «ο Yippie είναι ένας Hippie που έχει φάει ξύλο από την αστυνομία»), δύο στελέχη των «Γίπις», οι Χόφφμαν και Ρούμπιν, παραπέμφθηκαν τον Σεπτέμβριο 1969 σε δίκη μαζί με άλλους 6 ακτιβιστές, τους Νταίηβιντ Ντέλινγκερ (David Dellinger, 1915 – 2004), Ρένι Νταίηβις (Rennie Davis, 1941 -), Τζων Φρόϊνς (John R. Froines), Λη Γουάϊνερ (Lee Weiner), Τομ Χαίηντεν (Tom Hayden, 1939 -) και Μπόμπυ Σηλ (Robert George «Bobby» Seale, 1936 -), με την κατηγορία της «συνωμοσίας προς πρόκληση ταραχών», καταδικάστηκαν (καθώς και οι Ντέλινγκερ, Νταίηβις και Χαίηντεν) σε 5ετή φυλάκιση τον Φεβρουάριο 1970 και μόνο μετά από αλλεπάλληλες διαδηλώσεις υπέρ των «8 του Σικάγο» κατάφεραν να γλιτώσουν την φυλακή, με χορήγηση αναστολής εκτέλεσης των ποινών.

Οι κατηγορούμενοι Ρούμπιν, Νταίηβις και Χόφφμαν
Στην διάρκεια της δίκης (24 Σεπτεμβρίου 1969 – 20 Φεβρουαρίου 1970), οι δύο «Γίπις» μετέτρεψαν την δικαστική αίθουσα κυριολεκτικά σε τσίρκο, με αλλεπάλληλες προκλήσεις προς τον ακροδεξιό πρόεδρο Τζούλιους Χόφφμαν (Julius Hoffman): «κάποια στιγμή έστειλα στον πρόεδρο ένα ιπτάμενο φιλί. Αυτός γύρισε κατακόκκινος και φώναξε προς τους ενόρκους: Αγνοείστε αυτό το φιλί…» περιέγραφε αργότερα σε συνέντευξή του ο Άμπυ Χόφφμαν.
ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Στις 15 Νοεμβρίου 1969 οι «γίπις» της Ουάσινγκτον, σε συνεργασία με τους εξτρεμιστές «Ουέδρεμεν» («Weathermen»), εξέτρεψαν μία μεγάλη αντιπολεμική διαδήλωση, παρασύροντας 6.000 από τους 250.000 συγκεντρωμένους, σε επίθεση ενάντια στο εκεί κτίριο του Υπουργείο Δικαιοσύνης (που κατέληξε σε καταστροφές σε 50 διαφορετικά κτίρια και 135 συλλήψεις), ενώ τον Ιανουάριο του 1970, μήνα κατά τον οποίο o Σάντερς εξέδωσε την «γίπικη νουβέλα» «The Shards of God: A Novel of the Yippies», οι «Γίπις», με μεσολάβηση του Ντάνα Μπηλ (Irvin Dana Beal, 1947 -) που ήταν μέλος και στις δύο οργανώσεις, αφομοίωσαν το «Κόμμα των Λευκών Πανθήρων»(«The White Panthers», «The White Panther Party»), το οποίο περνούσε τότε δύσκολους καιρούς λόγω του διωγμού της ηγεσίας του από το FBI.

Στις 8 Μαϊου 1970 οι άρτι ιδρυθέντες «γίπις» του Βανκούβερ (που αριθμούσαν 70 περίπου ενεργά μέλη και γύρω στους 500 συμπαθούντες), επετέθηκαν στο πολυκατάστημα «Bay» και στο προξενείο των Η.Π.Α., έκλεψαν την «Μεγάλη Σφραγίδα», ξεκρέμασαν και έκαψαν την σημαία και συγκρούστηκαν με την αστυνομία με αποτέλεσμα αρκετές συλλήψεις, ενώ την επόμενη ημέρα, με ένα πλήθος 600 περίπου μακρυμάλληδων, εισέβαλαν συμβολικά στις Η.Π.Α. (στην παραμεθόρια πόλη Μπλέϊν, Blaine, WA, όπου συγκρούστηκαν με νεοναζιστές) σε μια δυναμική – συμβολική απάντηση στην εισβολή της κυβέρνησης Νίξον στην Καμπότζη (στις 30 Απριλίου), αλλά και στην χρήση πυρών ενάντια στους αντιπολεμικούς διαδηλωτές στο «Kent State University» (στις 4 Μαϊου) που είχε προκαλέσει τον θάνατο τεσσάρων φοιτητών και τον τραυματισμό 9 άλλων.
«ΚΑΝ’ ΤΟ!»

Εκείνη την χρονιά (1970) ο Ρούμπιν εξέδωσε το βιβλίο «Καν’ το!» («Do it! Scenarios of the Revolution»), που έγινε το υπ’ αριθμόν 1 μέσο «yippie κατήχησης» για δεκάδες χιλιάδες νεαρούς αμερικανούς: «Η επανάσταση είναι επικερδής. Για αυτό οι καπιταλιστές προσπαθούν να την πουλήσουν. Οι νταβατζήδες του χρήματος παίρνουν τα καλύτερα προϊόντα της καρδιάς και του μυαλού μας, τα μετατρέπουν σε καταναλωτικά προϊόντα, ορίζουν μια τιμή και μας τα ξαναπουλάνε με την μορφή εμπορευμάτων. Παίρνουν τα σύμβολά μας, που’ ναι βουτηγμένα στο αίμα που χύσαμε στους δρόμους, και τα κάνουν της μόδας.

Είναι ιδιοκτήτες της μουσικής μας -της μουσικής που γεννήθηκε από τα βάσανά μας, τον πόνο μας, το συλλογικό υποσυνείδητο της κοινότητά μας ! Φυλακίζουν την μουσική μας μέσα σε δίσκους και σε αίθουσες χορού και την πουλάνε σε τόσο μεγάλες τιμές που δεν μπορούμε ούτε να την ακούσουμε. Οι προαγωγοί του ροκ διοργανώνουν φεστιβάλ πίσω από συρματοπλέγματα και τα γουρούνια χρησιμοποιούν δακρυγόνα για να μας εμποδίσουν να μπούμε.

Φυλαχτείτε από τον ψυχεδελικό καπιταλιστή που μιλάει για αγάπη πηγαίνοντας για την τράπεζα. Έχε μακριά μαλλιά και φοράει παρδαλά πουκάμισα γιατί «αυτό αποδίδει», Χρήμα, αυτό αποδίδει! Έχει ένα τεράστιο πορτοφόλι γεμάτο χρήματα και μία μικρή ψυχή… Φυλαχτείτε από τον γκουρού που πιστεύει ότι το κόλπο του –είτε πρόκειται για την επιστημολογία, την αστρολογία, τον διαλογισμό, την φυτοφαγία, την ροκ μουσική, είτε για τον ειρηνισμό- θα κάνει την επανάσταση από μόνο του.

Φυλαχτείτε από τον μακρυμάλλη που προτιμάει να τον εκμεταλλεύονται καθημερινά παρά να έχει κακές δονήσεις. Φυλαχτείτε από τον μακρυμάλλη που υπερασπίζεται τον μακρυμάλλη επιχειρηματία: «τι διάολο ρε φίλε, έτσι τη βρίσκει ο Μπιλ Γκράχαμ: να βγάζει λεφτά». Είναι όλοι τους προδότες. Προδίδουν τα μακριά μαλλιά τους.

… Να απαλλοτριώσουμε όλους τους επιχειρηματίες. Όλα τα ωραία προϊόντα που συσκευάζουν και πουλάνε οι «χίπηδες» επιχειρηματίες είναι ουσιαστικά δυναμίτης που θα εκραγεί μέσα στα χέρια τους… Θα καταστρέψουμε τα παλάτια του ροκ. Θα γκρεμίσουμε όλους τους φράχτες. Θα καταστρέψουμε τους καλλιτέχνες που μας καταστρέφουν. Θα απελευθερώσουμε την μουσική μας. Θα αυτοκυβερνηθούμε!

…Τραβάμε τον δρόμο μας! Η πολιτική μας είναι η μουσική μας, η μυρωδιά μας, το δέρμα μας, τα μαλλιά μας, τα ζεστά γυμνά κορμιά μας, η ενεργητικότητά μας, οι αντεργκράουντ εφημερίδες μας, το δράμα μας. Η ίδια η ύπαρξή μας είναι μία απειλή για την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων».

Η "μάχη της Ντίσνεϋλαντ"
Στις 6 Αυγούστου 1970, επέτειο της ρίψης της ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα, τριακόσιοι περίπου «γίπις» από το Λος Άντζελες με οργανωτή τους τον Νταίηβιντ Σακς (David Sacks), φωνάζοντας ότι θα πραγματοποιήσουν το «1ο Διεθνές Γίπικο Πόου Ουόου» («First International Yippie Pow Wow») ή την «Γίπικη Ημέρα» («Yippie Day»), εισέβαλαν στην «Ντίσνεϋλαντ» («Disneyland»), αναστάτωσαν τα πάντα φωνάζοντας συνθήματα κατά του πολέμου και υπέρ του τρίπτυχου «sex, drugs, rock’n’roll», απαίτησαν «απελευθέρωση της Μίνι Μάους και χορήγηση ψυχοτρόπων στον Γκούφυ» και ύψωσαν τελικά «την σημαία του Νέου Έθνους» στο κτίριο της διοίκησης. Ακολούθησαν ταραχές, 23 συλλήψεις από την αστυνομία του Άναχαϊμ (Anaheim) και κλείσιμο του πάρκου από την εταιρεία Ντίσνεϋ.

Το 1971 ο Ρούμπιν εξέδωσε ένα ακόμη βιβλίο «yippie κατήχησης», το «Είμαστε παντού» («We Are Everywhere»), ενώ την ίδια χρονιά ο Άλμπερτ, προτού αποσυρθεί από την πρώτη γραμμή του κινήματος, πολιτικοποίησε τον πρώην «Μπητλ» Τζων Λέννον (John Lennon, 1940 - 1980) και τον έκανε να τολμήσει να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις των «Γίπις» παρά τον κίνδυνο να απελαθεί, ενώ, από την άλλη, αξιόλογη προβολή των ιδεών του κινήματος παρείχε ο «Γίπι» τραγουδιστής διαμαρτυρίας Φιλ Οξ (Phil Ochs, 1940 - 1976) και ο επίσης «Γίπι» μουσικός και τραγουδοποιός Νταίηβιντ Πήλ (David Peel) με το συγκρότημά του «The Lower East Side».
ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Ο Νταίηβιντ Πηλ
Στα τέλη του 1968 το κίνημα γνώρισε την πρώτη του διάσπαση, όταν μερικές γυναίκες γύρω από την υπερφεμινίστρια Ρόμπιν Μόργκαν, πρώην τηλεοπτικό παιδί θαύμα της δεκαετίας του 1950, αποχώρησαν για να δημιουργήσουν την δική τους οργάνωση (την «Γυναικεία Διεθνή Τρομοκρατική Συνωμοσία από την Κόλαση», «Women’s International Terrorist Condpiracy from Hell», W.I.T.C.H.), αφού πρώτα έκριναν απαραίτητο να καταγγείλουν τους «Γίπις» για… σεξισμό: «το Yippie υποτίθεται ότι απελευθερώνει τους καταπιεσμένους, κι όμως, μέσα στο YIP εμείς οι γυναίκες δεν αισθανόμαστε καν άνθρωποι».

H Μόργκαν, που θα συνέχιζε την υπερφεμινιστική της στάση και στην δεκαετία του 1970 ως αριστερή ακτιβίστρια κατά της «πατριαρχίας», προέβη σε μία ακόμη διαλυτική ενέργεια έναν περίπου χρόνο αργότερα, στις αρχές του Φεβρουαρίου 1970, όταν αυτή την φορά αφαίρεσε πραξικοπηματικά την μεγάλη αντεργκράουντ εφημερίδα «Ο Ποντικός» («The Rat - Subterranean News», δεύτερη σε σπουδαιότητα και κυκλοφορία αντεργκράουντ εφημερίδα της Νέας Υόρκης μετά την «East Village Other» ή «EVO») από τον ιδρυτή και εκδότη της Τζεφ Σήρο (Jeff Shero, μετέπειτα Jeff Shero Nightbyrd, επίσης μέλος των «Γίπις»). Στο βιβλίο τους «Rites Of Passage: A Memoir Of The Sixties», οι Ουώλτ και Ουϊλιαμ Κρόουλεϋ γράφουν ότι ο Σήρο έχασε την εφημερίδα του όταν έκανε το λάθος να επιτρέψει στην Μόργκαν και τις συντρόφισσές της να εκδώσουν ένα δικό τους τεύχος: «απόλαυσαν τόσο πολύ αυτό το προνόμιο που ποτέ δεν του επέστρεψαν την εφημερίδα» (σελ. 147).
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΗΓΕΣΙΑΣ

Όντας εξαιρετικά ευάλωτοι, καθώς αρνούνταν όλες τις τυπικές διαδικασίες σε ό,τι αφορούσε την απόκτηση της ιδιότητας του μέλους («είμαστε περισσότερο μια κατάσταση του νου, παρά μία κανονική οργάνωση»), οι «Γίπις» απετέλεσαν ευκολότατο στόχο για το τρομερό πρόγραμμα COINTELPRO («Counter-Intelligence Program») του FBI που αποσκοπούσε στην διάλυση των ενοχλητικών οργανώσεων. Εκτός από τις αλλεπάλληλες διεισδύσεις μέσα στις γραμμές τους διαφόρων χαφιέδων και προβοκατόρων (Julie Maynard, κ.ά.), γινόταν επίσης και μεθοδευμένη καλλιέργεια αντιθέσεων και προσωπικών αντιπαθειών ανάμεσα στα διάφορα στελέχη, ανάμεσα στην βάση και στους επικεφαλής, καθώς και ανάμεσα στα διάφορα τοπικά παραρτήματα ή ανάμεσα σε αυτά και την «αρχική παρέα» της Νέας Υόρκης.

Ο Τομ Φορκαίηντ σε δημόσια διένεξη με τον Χόφφμαν
Το 1972, χρονιά κατά την οποία (11 Μαϊου 1972) οι «γίπις» του Κολούμπους Οχάϊο προκάλεσαν ταραχές, στην διάρκεια των οποίων έριξαν πέτρες και πατάτες στην λιμουζίνα του αντιπροέδρου των Η.Π.Α. Άγκνιου (Agnew), η αρχικά αόριστη διάσταση απόψεων που υπήρχε ακόμα και στην Νέα Υόρκη ανάμεσα στους παλαιότερους «Γίπις» της γραμμής Χόφφμαν και στους νεότερους «Γίπις» της γραμμής Τομ Φορκαίηντ (Tom Forcade, Thomas King Forcade, πραγματικό όνομα Kenneth Gary Goodson, 1945 – 1978, που είχε προσχωρήσει στους «Γίπις» το 1969), δηλαδή η διάσταση ανάμεσα στην άλωση ή στην καθολική άρνηση του «συστήματος», κατέληξε τελικά, προφανώς με υποδαύλιση από το FBI, σε κανονική διάσπαση του «Youth International Party». Όταν τα δύο μεγάλα κόμματα των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών ανακοίνωσαν ότι θα έκαναν και τα δύο τα προεκλογικά τους συνέδρια στο Μαϊάμι (Miami) της Φλόριντα, η «παλαιά» ηγεσία της οργάνωσης (Χόφφμαν, Ρούμπιν και Σάντερς) επέλεξε να γίνουν διαδηλώσεις μόνο κατά των Ρεπουμπλικανών, αφού ο υποψήφιος των Δημοκρατών Μακ Γκόβερν (George McGovern) είχε ταχθεί υπέρ του τερματισμού του πολέμου στο Βιετνάμ και την Καμπότζη.

Απέναντι στην «παλαιά» τριανδρία σήκωσε όμως τώρα ανάστημα μία νέα, αποτελούμενη από τους Φορκαίηντ, Μπηλ και Σίντυ Ορνστήν (Cindy Ornsteen, 1946 - 2005), που ζήτησε διαδηλώσεις ενάντια και στα δύο κόμματα «του καπιταλισμού και του πολέμου», κατηγορώντας ως «ξεπουλημένους» τους Χόφφμαν, Ρούμπιν και Σάντερς. Είχαν πια γεννηθεί οι «Ζίπις» («Zippies») ή το «Διεθνές Κόμμα του Πνεύματος των Καιρών» («Zeitgeist International Party»).
ΟΙ ΖΙΠΙΣ

Οι τρείς της «παλιάς» ηγεσίας αποβλήθηκαν από τους «Γίπις» με την κατηγορία ότι ήσαν «ξεπουλημένοι», «ελιτιστές» και «αντιδημοκρατικοί», ενώ οι πάμπολλοι υποστηρικτές τους άρχισαν να κατηγορούν τους Φορκαίηντ, Μπηλ και Ορνστήν ότι είτε ήσαν «αρχομανή τσογλάνια» (αφού κανείς τους δεν ήταν στο «ηρωϊκό» Σικάγο του 1968), είτε ήσαν πληρωμένοι προβοκάτορες που ήθελαν να οδηγήσουν το αντιπολεμικό κίνημα σε αδιέξοδη ανευθυνότητα και μηδενισμό (την άποψη φαίνεται μάλιστα ότι υιοθέτησαν και οι εφημερίδες του συστήματος, αφού ο Mike Royko της «Chicago Tribune» αναρωτήθηκε: «είναι άραγε κάποιος μέσα στον Λευκό Οίκο ο πραγματικός αρχηγός των Ζίπις;»).

Οι "Ζίπις" διαδηλώνουν στο Μαϊάμι
Οι διαδηλώσεις του Μαϊάμι ξέφυγαν πάντως από τα χέρια των διοργανωτών και οι ίδιοι οι «Ζίπις» παραδέχθηκαν αργότερα ότι δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τους πάμπολλους πραγματικούς προβοκάτορες που έσπειραν το χάος, ενώ το τρομερό COINTELPRO τέθηκε για μια ακόμη φορά σε ισχύ με παραπλανητικές αφίσες που μοιράστηκαν στους διαδηλωτές άλλων οργανώσεων και παρουσίαζαν τον Φορκαίηντ δήθεν να καταζητείται ως έμπορος ηρωϊνης. Αμέσως μετά τις διαδηλώσεις του Μαϊάμι, το FBI προσπάθησε να εξουδετερώσει με μακροχρόνια καταδίκη τον Φορκαίηντ, ο οποίος ταλαιπωρήθηκε δικαστικά μέχρι το 1974, ενώ οι βραχύβιοι «Ζίπις» επέστρεψαν στους «Γίπις», που όχι μόνο αποτελούσαν ένα διασημότερο και άρα ισχυρότερο όνομα, αλλά επιπλέον ήσαν πια ακέφαλοι μετά την εκδίωξη των ιστορικών τους ιδρυτών.

Από τους τελευταίους κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να διεκδικήσει την επιστροφή του στους «Γίπις». Άλλοι, όπως λ.χ. ο Κράσνερ και ο Σάντερς, επέστρεψαν στην συγγραφική, ή εκδοτική δραστηριότητα ή στην αρθρογραφία που ασκούσαν παλαιότερα, ενώ οι Χόφφμαν και Ρούμπιν ακολούθησαν δύο αντιδιαμετρικές διαδρομές, που όμως και οι δύο τούς έθεταν έξω και πολύ μακριά από το κίνημα. Ο πρώτος βγήκε τον Φεβρουάριο του 1794 στην παρανομία λόγω επικείμενης ποινικής καταδίκης του, έζησε πολλά χρόνια με ψεύτικη ταυτότητα ως «κύριος Barry Freed», παραδόθηκε τελικά τον Νοέμβριο του 1980 και φυλακίστηκε, επιχείρησε να επαναδραστηριοποιηθεί πολιτικά στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και τελικά αυτοκτόνησε στις 12 Απριλίου 1989, όταν διαπίστωσε την απελπιστική απραξία την νεότερης γενιάς των αμερικανών. Ο δεύτερος, αφού πρώτα περιηγήθηκε για λίγο στους χώρους του «New Age», κατέληξε τελικά χρηματιστής στην Ουώλ Στρητ και στην συνέχεια επιχειρηματίας, δήλωσε «Yuppie και όχι πια Yippie» και έγινε κυνικός αρνητής του αριστερού παρελθόντος του μέχρι που σκοτώθηκε τελικά σε τροχαίο στις 28 Νοεμβρίου 1994.
ΑΡΓΟΣ ΜΑΡΑΣΜΟΣ

Δίχως όμως τους διάσημους και χαρισματικούς ιστορικούς ιδρυτές τους, οι επανδρωμένοι από νεότερους ανθρώπους «Γίπις» δεν κατόρθωσαν να κρατήσουν για πολύ στραμμένα επάνω τους τα μέσα ενημέρωσης του συστήματος, που πολύ γρήγορα έπαψαν να ενδιαφέρονται, αφαιρώντας έτσι τον ακρογωνιαίο λίθο της μάλλον αφελούς θεωρίας του Χόφφμαν για ιδιοποίηση και εκτροπή της δημοσιότητας, δηλαδή την επιθυμία των ίδιων των Μ.Μ.Ε. να συμμετάσχουν στην όλη διαδικασία. Την εποχή άλλωστε που μεταστρεφόταν, ο Ρούμπιν είχε παραδεχθεί στο βιβλίο του «Μεγαλώνοντας στα 37» («Growing up at 37», 1976): «δεν είχα καταλάβει ότι τελικά η αφέλειά μου πρόσφερε στα Μ.Μ.Ε. εκείνο ακριβώς που αυτά έψαχναν. Εάν τους είχα δώσει μία κανονική διάλεξη για την ιστορία του Βιετνάμ, θα είχα σίγουρα βρει κλειστές όλες τις κάμερές τους».

Ο yippie Στηβ Κόνλιφ,
οργανωτής
του "Rock Against Racism"
Το 1976 οι «Γίπις» του Βανκούβερ προσχώρησαν στην ομάδα που ίδρυσε το τριμηνιαίο διεθνές αναρχικό περιοδικό «Ανοιχτός Δρόμος» («Open Road»), ενώ τα απομεινάρια του πάλαι ποτέ τρομερού στις Η.Π.Α. κινήματος, συρρικνωμένα πια στην Νέα Υόρκη, συνέχισαν να υπάρχουν και σε όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1980 υπό την ηγεσία του Ντάνα Μπήλ, με έδρα το νούμερο 9 της Bleecker Street στο Λώουερ Ηστ Σάϊντ της Νέας Υόρκης, με ισχνές πια παρεμβάσεις στα ανά τετραετία προεκλογικά συνέδρια των δύο μεγάλων κομμάτων αλλά με κύριο ενδιαφέρον τους την υποστήριξη μιας αριστερής ροκ σκηνής (γι’ αυτό και συνεργάστηκαν στενά την περίοδο 1978 – 1981 με την κίνηση «Ροκ ενάντια στον Ρατσισμό», «Rock Against Racism», RAR) και την νομιμοποίηση της κάνναβης.

Γύρω από αυτό το τελευταίο ζήτημα καθιέρωσαν σε διάφορα μέρη των Η.Π.Α. τακτικές «καπνιστικές» διαμαρτυρίες, τα λεγόμενα «smoke-ins» (συγκεντρώσεις με συναυλίες ροκ μουσικής και δωρεάν διανομή κάνναβης), δύο από τα οποία καθιερώθηκαν τελικά ως ετήσιοι θεσμοί (στην Washington DC κάθε 4 Ιουλίου και στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης κάθε πρωτομαγιά). Το πρώτο «smoke-in» των «Γίπις» είχε γίνει στις 4 Ιουλίου 1970 στην Washington, D.C., με περισσότερα από 25.000 άτομα, έναν αριθμό που θορύβησε τόσο πολύ τους κρατούντες, ώστε την επόμενη χρονιά (7 Αυγούστου 1971) στο Βανκούβερ η αστυνομία διέλυσε τους πάνω από 2.000 συμμετέχοντες στο εκεί «Gastown Smoke-In» με πρωτοφανή για τα καναδικά δεδομένα βία που κατέληξε σε περίπου 200 άγριους ξυλοδαρμούς και 79 συλλήψεις.

Μέχρι πάντως τα τέλη της δεκ
αετίας του 1970 οι εκδηλώσεις των «Γίπις», και κυρίως τα «smoke-ins», συγκέντρωναν αρκετό πλήθος, καθώς είχαν πλατιά προβολή από το ευρύτατης κυκλοφορίας περιοδικό «Φτιαγμένοι Καιροί» («High Times») του πλούσιου πια Φορκαίηντ, ο οποίος επιπρόσθετα χρηματοδοτούσε αφειδώς τις γίπικες εκδηλώσεις και την εφημερίδα «Γίπικοι Καιροί» («Yipster Times») που εξέδιδε από το 1972 ο Μπηλ. Ακόμα και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 υπήρχαν ανά τις Η.Π.Α. μερικά ζωντανά παραρτήματα της οργάνωσης, κάποια από τα οποία εξέδιδαν μάλιστα και περιοδικά, όπως λ.χ. το βραχύβιο «Ultra» από το Χιούστον του Τέξας (ο εκδότης της οποίας είχε μάλιστα γράψει σε τοπική εφημερίδα το άρθρο «Where have all those Yippies gone?»), όμως η κατάσταση χειροτέρεψε απότομα μετά από την αυτοκτονία του Φορκαίηντ το 1978 και το συνακόλουθο σταμάτημα της χρηματοδότησης των εκδηλώσεων και της έκδοσης της «Yipster Times».
ΜΟΥΣΕΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ο Μπηλ και μικρή παρέα της 9 Bleecker Street μετονόμασαν το 1979 την εφημερίδα σε «Ανατροπή» («Overthrow») και για ένα διάστημα άνοιξαν ακριβώς απέναντι από τα γραφεία τους ένα ροκ κλαμπ που το ονόμασαν προς τιμή του χαμένου φίλου και οικονομικού υποστηρικτή τους «Thomas K. Forcade Memorial Multi-Media Center».

Το 1983, με πρωτοβουλία του δραστήριου «γίπι» Στήβεν Κόνλιφ (Steven Edwin Conliff, 1949 - 2006), εξέδωσαν συλλογικά τον πολυσέλιδο τόμο «Blacklisted News: Secret Histories from Chicago to 1984», που απετέλεσε την πρώτη προσπάθεια για μία λεπτομερή «Ιστορία των Γίπις» με αναδημοσιεύσεις από τα έντυπα του κινήματος, με αρχή το 1968, όμως δεν επετεύχθη ποτέ η ζητούμενη ανάκαμψη του YIP που συνέχιζε να φθίνει.

Το «Overthrow» διέσχισε απλώς αξιοπρεπώς την δεκαετία του 1980, αλλά οι αναρχίζοντες νέοι έμειναν μακριά από τους τελευταίους «γίπις», που φάνταζαν πια ως τίποτε περισσότερο από μια παρέα ηλικιωμένων λάτρεων της κάνναβης, ενώ επιπρόσθετα οι εβραϊκές καταβολές, αξίες και νοοτροπίες των περισσότερων από αυτούς, τους απομόνωναν από αρκετούς τομείς δράσης και ενδιαφερόντων της ευρύτερης Αριστεράς, λ.χ. ο Ααρών Κέϋ (Aron Kay) έφθασε κάποτε σε σημείο να χειροδικήσει σε Παλαιστίνιους που απλώς μοίραζαν πληροφορικά υλικό για την χαμένη πατρίδα τους. Σήμερα, τα ηρωϊκά τελευταία γραφεία της 9 Bleecker Street στεγάζουν το «Yippie Museum / Cafe» ένα μικρό εναλλακτικό «μουσείο» της ιστορίας των «Γίπις» υπό την συλλογική διεύθυνση των Μπηλ, Κέϋ, Πηλ, κ.ά.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Stew Albert - Judy Clavir Albert, «The Sixties Papers: Documents of a Rebellious Decade», Santa Barbara, CΑ, 1984

Stew Albert, «Who the Hell is Stew Albert? », Granada Hills, CΑ, 2005

Walt Crowley - William Crowley, «Rites Of Passage: A Memoir οf The Sixties», εκδόσεις «University of Washington Press», Seattle, WA, 1997

David R. Farber , «Chicago '68», Chicago, 1988

Naomi Fiegelson, «The underground revolution: Hippies, Yippies, and others», New York, 1970

Abbie Hoffman, «Revolution For the Hell of It», 1968, ελληνική έκδοση Αθήνα 1982, εκδόσεις «Διεθνής Βιβλιοθήκη»

Abbie Hoffman, «Steal This Book», 1971

Abbie Hoffman - Jerry Rubin - Ed Sanders, «Vote! A Record, A Dialogue, A Manifesto – Miami Beach, 1972 And Beyond», 1972

Jonah Raskin, «For the Hell of It: The Life and Times of Abbie Hoffman», Berkeley, 1996

Jerry Rubin, «Do it! Scenarios of the Revolution», New York, 1970, ελληνική έκδοση Αθήνα 1980, εκδόσεις «Διεθνής Βιβλιοθήκη»

Ed Sanders, «The Shards of God: A Novel of the Yippies », New York, 1970

The New Yippie Book Collective, eds., «Blacklisted News: Secret Histories from Chicago to 1984», New York, 1983

Περιοδικά «Yipster Times», «Overthrow», «Ανοιχτή Πόλη», «Open Road» και «Ultra», από το Αρχείο Κοινωνικής Ιστορίας.

Η μαφία των τραπεζιτών του ΔΝΤ και της παγκόσμιας τράπεζας..

2010-05-06T23:23:00.000-07:00

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ..ΤΩΡΑ !!!!

Υπό κατοχή η Ελλάδα μας .....

2010-04-23T23:16:00.000-07:00

Μαξ Κάιζερ: Οικονομική μαφία το ΔΝΤ

* Η φασίζουσα συμπεριφορά της κυβέρνησης Παπανδρέου πρέπει να σταματήσει από τον ίδιο τον λαό
* Αγνοεί επιδεικτικά τον πολιτικό κόσμο αλλά και τους πολίτες της χώρας η κυβέρνηση
* Η μόνη λύση για να μην αρχίσουν να δημιουργούνται σοβαρές έκρυθμες καταστάσεις, είναι το δημοψήφισμα

Την ίδια στιγμή που η Ελλάδα διασύρεται και λοιδορείται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο Μαξ Κάιζερ, ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και τολμηρούς οικονομικούς αναλυτές, στέκεται στο πλευρό μας και μιλά ανοιχτά για «οικονομική μαφία» και «οικονομικούς τρομοκράτες» που οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή.
Γνωρίζοντας άριστα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς υπήρξε χρηματιστής στην Γουόλ Στρητ για περίπου 25 χρόνια, ο Μαξ Κάιζερ, που είχε προβλέψει με απόλυτη ακρίβεια την οικονομική κατάρρευση της Ισλανδίας, ζητά την σύλληψη των τραπεζιτών της Goldman Sachs και προτρέπει τους Έλληνες να διεξάγουν δημοψήφισμα για την προσφυγή της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Παρουσιαστής οικονομικών εκπομπών στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα του κόσμου, ανάμεσα στα οποία το BBC, το Αγγλικό Αλ Τζαζίρα και το Russia Today, ο Μαξ Κάιζερ μιλώντας στο «ΘΕΜΑ», χαρακτηρίζει ανούσια τα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης, υποστηρίζοντας πως τα πραγματικά μέτρα θα μας τα επιβάλει το Δ.Ν.Τ. Θεωρεί πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που θα θυσιαστεί από τις διεθνείς αγορές και προτρέπει τους Έλληνες να εμποδίσουν αυτήν την προοπτική.
Είναι το Δ.Ν.Τ μονόδρομος για την Ελλάδα, ή υπάρχουν εναλλακτικές οδοί;
Ο μονόδρομος για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η σύλληψη των τραπεζιτών της Goldman Sachs και όλων όσων συμμετείχαν στην χάλκευση της ελληνικής οικονομίας το 2000, που μπήκατε στο ευρώ. Το επόμενο βήμα, η εθνικοποίηση των τραπεζών, όπως έκανε η Σουηδία το 1993. Το Δ.Ν.Τ είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεστε. Θα χάσετε την κυριαρχία σας. Ασκεί οικονομική τρομοκρατία. Χρησιμοποιεί οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής. Θα σας βιάσει με τέτοιον τρόπο, που δεν θα έχετε νιώσει ποτέ χειρότερο πόνο.
Υπάρχει η άποψη πως το Δ.Ν.Τ δεν είναι ο «κακός λύκος» αλλά η μοναδική λύση για την Ελλάδα;
Αν κάποιος σας κάψει το σπίτι για να σας πουλήσει μετά κάρβουνο θα το θεωρούσατε λογικό; Αυτό ακριβώς έκανε και η Goldman Sachs στην ελληνική οικονομία. Σας έκαψαν σαν εμπρηστές και τώρα έρχονται και σας λένε μην ανησυχείτε θα σας δώσουμε κάρβουνο. Είναι εξωφρενικό. Το Δ.Ν.Τ διεμήνυσε στην Ελλάδα πως αν το χρειαστεί θα έρθει για βοήθεια. Τα επενδυτικά hedge funds της Γουόλ Στρητ επιτίθενται στην αγορά ομολόγων της Ελλάδας για να κατευθύνουν την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Και ο λόγος που το κάνουν είναι απλός. Να αναγκάζουν τον ελληνικό λαό να ζητήσει τη βοήθεια του Δ.Ν.Τ. Και το Δ.Ν.Τ θα πει, αφού μας φωνάξατε για βοήθεια εμείς απλώς ήρθαμε. Οι τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ συνεργάζονται απόλυτα με το Δ.Ν.Τ. Είναι μια οικονομική μαφία και τα hedge funds είναι οι εκτελεστές. Οι έρευνες για την Goldman Sachs στις Η.Π.Α αλλά και στην Ευρώπη δείχνουν το μέγεθος της μαφίας. Είναι αναμεμειγμένοι σε παράνομες δραστηριότητες σε όλον τον κόσμο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση που βρίσκεται; Πως εξηγείτε την αντιμετώπιση της Γαλλίας και της Γερμανίας;
Η Γερμανία είναι στην πλευρά των τραπεζιτών της Γουόλ Στρητ. Δεν ενδιαφέρεται για την Ελλάδα ή το ευρώ. Το ευρώ αντικατέστησε ένα φθηνό μάρκο ώστε να διατηρήσει ανταγωνιστικές τις εξαγωγές της. Όσο η Ελλάδα είναι το πρόβλημα, το ευρώ πέφτει και η Γερμανία ευνοείται.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ανταγωνίζονται το δολάριο. Δυστυχώς η κρίση θα καταστρέψει το ευρώ. Οι τραπεζιτικοί τρομοκράτες της Γουόλ Στρητ, έχουν σκοπό μετά την Ελλάδα, να καταστρέψουν την Πορτογαλία και να συνεχίσουν. Η καταστροφή του ευρώ θα βοηθήσει το δολάριο να παραμείνει το μοναδικό διεθνές νόμισμα, το μοναδικό «αποθεματικό νόμισμα». Αν μια χώρα θέλει να αγοράσει πετρέλαιο, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Αν μια χώρα θέλει να αγοράσει χαλκό, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Γιατί αυτά και αρκετά ακόμα προϊόντα πωλούνται μόνο σε δολάρια. Αυτό σημαίνει πως οι Η.Π.Α κερδίζουν διαρκώς. Όλος ο κόσμος είναι υποχρεωμένος να αγοράζει συνεχώς δολάρια. Το ευρώ λοιπόν απείλησε την αυτοκρατορία του δολαρίου. Ήταν λογικό αυτό να μην αρέσει στους τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ. Χρησιμοποιούν την κρίση για να καταστρέψουν το ευρώ. Οι Έλληνες πρέπει να σταθούν ενάντια στους τραπεζίτες, όπως κάνανε οι Ισλανδοί.
Τι προτείνετε; Πώς θα καταφέρουμε να ζητήσουμε δάνεια από τις αγορές;
Να κάνετε δημοψήφισμα. Όπως στην Ισλανδία. Οι Ισλανδοί αποφάσισαν με 93% να μην δώσουν σε μερικούς τραπεζίτες 5 δις ευρώ. Πρέπει εσείς οι Έλληνες να αποφασίσετε αν θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας. Η κυβέρνησή σας δεν έχει αυτήν την εντολή. Σας θεωρούν ανόητους και δεν ζητάνε τη γνώμη σας; Θεωρούν πως είστε μωρά και δεν έχετε δικαίωμα λόγου; Πως δεν μπορείτε να αποφασίσετε για τις ζωές σας; Ζητείστε δημοψήφισμα. Θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας ή όχι; Εσείς έχετε τη δύναμη. Πρέπει να παλέψετε, να αγωνιστείτε. Αν δεν γίνει δημοψήφισμα τότε να γίνουν εκλογές. Να εθνικοποιήσετε άμεσα όλες τις τράπεζές σας, να δημιουργήσετε δύο ή τρεις κρατικές τράπεζες και να αναδομήσετε την οικονομία σας. Μην πάτε μακριά. Κοιτάξτε το μοντέλο που εφάρμοσε η Σουηδία το 1993.
Πηγή http://www.protothema.gr/

Giorgio Gaber: Καποιος ήταν κομμουνιστής επειδη.

2010-04-18T07:40:00.000-07:00

ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ

2009-06-24T07:24:00.000-07:00

Τα μάτια κλαίνε αστέρευτα
για δυο χαμένες αγάπες...

ζήσατε σε μια θείας αγάπη πλημμύρα
και φύγατε σαν χάσατε τον άγγελο σας ..
Έτσι.. σαν νύχτα που'ρχεται το φως του.....

Χαλαρώστε και λίγο !!!

2009-06-16T09:02:00.000-07:00

Είναι άραγε κατόρθωμα να μην έχει κάποιος χρόνο για ξεκούραση;
Μήπως το παράσημο της επιτυχίας πρέπει να δοθεί σ' αυτούς που πραγματικά σέβονται τα όριά τους;

Ελευθέριος Ανευλαβής..

2009-05-27T22:43:00.000-07:00

Να την χέσω, έτσι που την καταντήσανε, την Ελλάδα μας, οι χαλασοχώρηδες. Κράτος ασυστόλων και αδηφάγων κώλων!

Ελευθέριος Ανευλαβής

Σαφή δ’ ακούεις εξ ελευθεροστόμου γλώσσης

Αισχύλος

Αυτοί οι πολιτικατζήδες (όχι οι πολιτικοί. Υπάρχουν και τέτοιοι, να τους ψάχνεις με το φανάρι του Διογένη), και τα σφουγγοκώλια τους:

Οι διανοούμενοι σαλτιμπάγκοι, μαϊμούδες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) που γέμισαν την πόλιν του Αριστοτέλη και την Πολιτεία του Πλάτωνος, με κενολογία και μπουρδολογία. Οι κενόφρονες, που παπαγαλίζουν πολιτισμό της τηλεόρασης, των «λάιφ στάιλ» περιοδικών, της ημιμάθειας της περιαυτολογίας.

Οι δήθεν τεχνοκράτες, οι οποίοι εκσπερματώνουν στην θέα του μηχανοποιημένου πολιτισμού της ματαιόδοξης παγκοσμιοποίησης, που ερημώνει τον άνθρωπο.

Οι δημοσιογράφοι, που δεν έμαθαν ούτε να γραντζουνάνε, με την πένα τους, την ελληνική γλώσσα.

Οι τραπεζιτοαγιογδύτες και τα χρυσοκάνθαρα κωλόπαιδα (golden boys), που λατρεύουν, ευλαβώς, τον θεό του χρήματος και, αδιάντροπα, εξευτελίζονται και εξευτελίζουν τον άνθρωπο. Γιατί:

«Ουδέν γαρ ανθρώποισιν οίο άργυρος κακόν νόμισμ’ έβλαστε. Τούτο και πόλεις πορθεί, … πανουργίας δ’ έδειξεν ανθρώποις έχειν… και παντός έργου δυσέβειαν ειδέναι: δεν φύτρωσε χειρότερο κανένα κακό στον κόσμο από το χρήμα. Αυτό γκρεμίζει πόλεις. Μαθαίνει τον άνθρωπο να γίνει κάλπης… και να κάνει κάθε βρομιά.». (Πλάτων).

Οι τσιφτετελοέλληνες (Σαββόπουλος), οι ελληναράδες, οι νήπιοι γιαποελληναράδες του μαζοχυλού, που επιδεικνύουν τα ξενόφερτα φύκια, που τους πούλησαν οι κάθε λογής καπάτσοι, για μεταξωτές κορδέλες. Ξενιτεμένοι, μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Ένοικοι του τουριστικού ξενοδοχείου, που κατήντησαν την Ελλάδα.

Αυτοί όλοι, οι σπουδαιογελοίοι, πολιτισμένοι βάρβαροι, του κόσμου της ερημιάς και της απόγνωσης, ανίκανοι, [ίσως και να μην θέλουν, αυνάνες γαρ, που «εκχέουν επί την γήν» (Γένεσις)], να γονιμοποιήσουν την ίδια τους τη χώρα, παθαίνουν οργασμούς με την Ευρώπη της εσπερίας. Οι κομπλεξικοί.

Οι σαλονάτοι σαλτιμπάγκοι της μεταμοντέρνας διανόησης και της απύθμενης ανοησίας, οι εύκολοι άνθρωποι, σουσουδίζουν, σαν την μαντάμ Σουσού, την πολιτισμένη Ευρώπη, ως πτωχαλαζόνες συγγενείς, χωρίς να την καταλαβαίνουν.

Ξεχνούν, αυτό που κάθε πολιτισμένος Ευρωπαίος γνωρίζει: πως ο ευρωπαϊκός πολιτισμός στα θεμέλιά του είναι ελληνικός πολιτισμός. Ξενόμυαλοι. Δεν αντέχουν το λαμπερό φως της καθ' ημάς Ανατολής. Αισθάνονται άνετα στο γκρίζο της παγκοσμιοποιημένης Δύσης. Που δύει.

Έδωσαν αντιπαροχή την Ελλάδα, για ένα τριάρι στις Βρυξέλες.

Αυτοί όλοι οι χαλασμένοι, «χαλούνε, προστυχεύουν» (Σεφέρης), τον λαό. Τον κάνουν, τον λαό, σαν τα μούτρα τους, μέσα σε μια πόλη αβίωτη, κακόγουστη, υδροκέφαλη, στεγνή από αγάπη και ανθρωπιά.

Χαλώντας τη γλώσσα του. Τη γλώσσα του την ελληνική, που «εί θεοί διαλέγονται τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται: Αν οι θεοί μιλούν την γλώσσα των Ελλήνων χρησιμοποιούν». (Κικέρων).

Τη γλώσσα την ελληνική, που μιλιέται τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα σ’ αυτόν τον ίδιο τόπο. Τη γλώσσα που πρωτομίλησε:

Τη Δημοκρατία. Την Ελευθερία. Την Αρετή. Τη Δικαιοσύνη. Την Αγάπη. Την Επιστήμη. Την Φιλοσοφία. Την Πολιτική.

Αυτήν τη γλώσσα, αυτοί οι γλωσσοχαλαστές, την κατήντησαν γλώσσα γουρουνογρυλισμάτων, των πεντακοσίων λέξεων, συμπεριλαμβανομένων των greeklish (δλδ: δηλαδή, mgd: my god), για να συνεννοούνται οι ολιγοφρενείς χάσκακες της δυτικόφερτης κουλτούρας.

Αυτοί οι χαλασμένοι χαλούνε τον λαό, δουλώνοντας τους Έλληνες, για τους οποίους, «Τίποτα δεν είναι σπουδαιότερο για τους Έλληνες από την ελευθερία: Ως ουθέν μείζον εστίν ανθρώποις Έλλησιν της ελευθερίας» (ψήφισμα της Πριήνης, Καρία Μ. Ασίας),

με τα δεκανίκια της εσπερίας, για να τον κάνουν να ξεχάσει, πως τα αληθινά του πόδια είναι οι κολώνες του Παρθενώνα.

Αυτοί οι χαλασμένοι, θέλουν τον λαό φτωχό και πτωχό το πνεύματι, χάσκακα, με γλώσσα δεμένη, για «να γνωρίζει ποιος είναι το αφεντικό: ίνα γιγνώσκει τον τιθασευτήν» (Αριστοφάνης).

Γιατί, «Τον που η φτώχεια τσάκισε δεν μπορεί να μιλήσει ούτε να κάνει τίποτα, του ‘ναι δεμένη η γλώσσα: ανήρ δεδμημένος ούτε τι ειπείν ούθ έρξαι δύναται, γλώσσα δε δέδεται» (Θεόγνις). Κι’ έτσι,

Πονηρέ, χαλασμένε πολιτικατζή,

Ο αναψυκτηριούχος μαικήνας αναξιοπαθούντων Ινδών,

Ο vulgar, νεόπλουτος πολιτικατζής επιχειρηματίας,

Το αλαζονικό παιδί του ταχυδρόμου,

Ο Δούξ της Βιστωνίδος,

Εσύ «ν’ αρπάζεις και να δωροδοκείσαι, ο δε λαός… σφιγμένος από την ανάγκη, τη μιζέρια και τον μισθό να κρέμεται από σένα με το στόμα ανοιχτό: Συ μεν αρπάζης και δωροδοκείς… ο δε δήμος … υπ ανάγκης άμα και χρείας και μισθού προς σε κεχήνη» (Αριστοφάνης)

«Συ ο αλιτήριος (καταστροφέας) της πόλεως» (Ζήνων ο Ελεάτης), μέσα από την γυάλινη τηλεπαραμύθα (παρανόμι και της ηρωίνης),

«γλάρος χάσκακας να βγάζεις λόγο πάνω σε πέτρα: λάρος κεχηνώς επί πέτρας δημηγορών». (Αριστοφάνης).

Εσύ, χαλασμένε πολιτικατζή (και άλλοι όμοιοί σου πολιτικατζήδες διαφόρων χρωμάτων και κομμάτων), κανακεύεις τον λαό, τον χαϊδολογάς, τον κολακεύεις και τον εξαπατάς. «Ήκαλλ’, εθώπευ’, εκολάκευ’, εξηπάτα» (Αριστοφάνης).

Του τάζεις, και πάλι, σεμνά και ταπεινά, εσύ ο ξεδιάντροπος, αδιάφθορους λαγούς, με πετραχήλια διαφάνειας.

«Γίνεται να συχωρεθείς απολαμβάνοντας το άδικό;». (Ελύτης).

Και ο λαός, με σακατεμένη ελευθερία, με σακατεμένη γλώσσα, σακατεμένος από την ανέχεια, χαλάει κι’ αυτός. Γίνεται μάζα, χυλός ξεδιάντροπος, αδιάφορος, κάλπης. Γιατί, «το ήθος των πολιτών γίνεται όμοιο με το ήθος των αρχόντων τους: Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν» (Ισοκράτης). Και έτσι, «χάνονται οι πόλεις όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους έντιμους: Τας πόλεις απόλλυσθαι, όταν μη δύνωνται τους φαύλους από των σπουδαίων διακρίνειν». (Αντισθένης).

Και επειδή, «Ου μόνον αρχή άνδρα δείκνυσι, αλλά και αρχήν ανήρ» (Επαμεινώνδας), να τι κάνατε, σεις οι «άρχοντες», στην πόλη και τον δήμο. Στη Δημοκρατία μας. Στην Ελλάδα μας:

«Πολλά και αισχρά ένεκα κερδέων πεποιήκατε: πολλά και αισχρά για το κέρδος κάνατε» (Ξενοφών).

Ο σκανδαλοποιός, «και με τα δυο χέρια σουφρώνει τα δημόσια έσοδα: Καμφοίν χέροιν μυστιλάται των δημοσίων». (Αριστοφάνης).

Όμως, υπάρχει και η ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ, που στο φως του ήλιου της, τής αλήθειας της, τής παράδοσής της και του πολιτισμού της, ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ.

Η άλλη Ελλάδα, που, φυσικά, δεν την καταλαβαίνουν, οι Ευρωπαίοι και οι ελληνοευρωλιγούρηδες. «Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν την λέξη αλήθεια ή ελευθερία, σα να λένε χαίρω πολύ. Που μιλούν για δικαιοσύνη με ψυχή τοκογλύφου». (Σεφέρης).

Φωτιά και τσεκούρι κριτικής.

Στους αλαζόνες πολιτικάντηδες. Στους μικροαστούς ελληναράδες. Στους κενόκρανους σαλτιμπάγκους της διανόησης.

Γύρνα τους την πλάτη, Έλληνα. Κλείσε τους την πόρτα.

«Και μην ανοίγεις όσο κι αν χτυπούν. Φωνάζουν μα δεν έχουν τι να πουν». (Σεφέρης).

«Θάρρος. Ίσως το αύριο να ‘ναι καλύτερο: Θαρσείν χρή∙ ταχ’ αύριον έσσετ’ άμμεινον» (Θεόκριτος).

Όμως αυτό το αύριο δεν θα έρθει θεόσταλτο. Εσύ θα το προετοιμάσεις. Έχεις ευθύνη απέναντι στα παιδιά σου, τα εγγόνια σου. Τους συνανθρώπους σου. Γιατί, βάλτο καλά στο νου σου:

«είτε φταις είτε όχι, αν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις» (Μπρεχτ).

Δεν είναι μπρος

Είν’ από πίσω σου

Κρυφός ο οχτρός (Βάρναλης;).

Dies Irae

2009-05-08T22:43:00.000-07:00

Αυτό που ζήσαμε όλοι μας προχθές, πληροφορούμενοι ότι τελικά η Βουλή απέρριψε την πρόταση παραπομπής του κ. Παυλίδη στο Ειδικό Δικαστήριο, σαφέστατα αποτελεί τον ύστατο ευτελισμό όχι μόνο του πολιτικού μας συστήματος, αλλά και του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας των αυτοαποκαλούμενων λαϊκών εκπροσώπων.

Πόσο "κατά συνείδηση" ψήφισαν, όταν παρελάμβαναν το σημαδεμένο ψηφοδέλτιο από τον "δημοκρατικό" κομματάρχη; Πόσο άκουσαν την καρδιά τους, πόσο σεβάστηκαν το λειτούργημά τους και τον "κυρίαρχο" λαό, όταν προέτασσαν το κομματικό συμφέρον (πλειοψηφία και αποφυγή εκλογών), συνθλίβοντας μέσα τους κάθε έννοια ελευθερίας της βούλησης; Γιατί, βουλευτής θα πει άνθρωπος που βούλεται -δηλαδή επιθυμεί, ισχυρίζεται, δρα, θέλει, προτιμάει... Προχθές, οι Έλληνες βουλευτές δεν θέλησαν, δεν ισχυρίστηκαν, δεν έδρασαν ούτε προτίμησαν σύμφωνα με την συνείδησή τους. Είναι, επομένως, υπεύθυνοι για την (ανύπαρκτη) ποιότητα της Δημοκρατίας μας, η οποία βιώνει μέρες οργής κι αγανάκτησης -μιας αγανάκτησης, που σταθερά κι αδιάλειπτα ενσταλάζει στις ψυχές μας όση πικρία και απέχθεια θα μπορούσαμε να αισθανθούμε για την κατάντια του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Dies Irae, λοιπόν. Μέρες Οργής, δηλαδή, για να θυμηθούμε λίγο και τον Φραγκισκανό ποιητή Τομάσο ντα Τσελάνο από το Αμπρούζο. Μιας οργής, που φοβάμαι θα ξεθυμάνει πριν προλάβει να κατακάψει έστω κι ένα απειροελάχιστο κομμάτι απ' όλη αυτή την σαπίλα και την διαφθορά που μας περιβάλλει.

Δεν θα σταθώ μόνο στην πραξικοπηματική λογική, με την οποία αντιμετωπίσθηκαν τα "λευκά" ψηφοδέλτια. "Λευκό" σημαίνει δεν είμαι βέβαιος. "Λευκό" σημαίνει αμφιβάλλω. Διατηρώ υπόνοιες, δεν κατέχω όμως τις απαραίτητες αποδείξεις. Και ο νόμος είναι σαφής: ακόμη και η υπόνοια πρέπει να οδηγεί τον υπουργό στον "φυσικό" του -όπως αρέσει σε πολλούς ανεγκέφαλους να λένε- δικαστή.

Η πρώτη ένσταση αφορά στο ερώτημα: η Βουλή των Ελλήνων, άραγε, είναι... αφύσικος δικαστής;

Η δεύτερη ένσταση αφορά στον ασαφή και ομιχλώδη, τελικά, ρόλο της αρχής της διάκρισης των εξουσιών: γιατί θα πρέπει η Βουλή να αναλαμβάνει τον ρόλο του δικαστή, από την στιγμή που η Δικαστική Εξουσία (πρέπει να) είναι εντελώς ανεξάρτητη από την Νομοθετική και την Εκτελεστική; Μήπως αυτό εννοούσε ο Μοντεσκιέ στο "Πνεύμα των Νόμων" του; Αν ναι, τότε οι καθηγητές μου στο Πανεπιστήμιο θέλουν κρέμασμα! Αν όχι, σίγουρα τρίζουν τα κόκαλα του Γάλλου φιλοσόφου!

Εξάλλου, υπάρχει και το θεμελιώδες ζήτημα της Ισονομίας -ένα από τα στοιχειωδέστερα χαρακτηριστικά μιας δημοκρατίας. Γιατί οι εκάστοτε υπουργοί δεν αντιμετωπίζονται όπως οι υπόλοιποι πολίτες της χώρας μας; Γιατί θα πρέπει αυτοί οι κύριοι να μην παραπέμπονται κατευθείαν στην Ποινική Δικαιοσύνη, όταν και όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο, όπως ο οποιοσδήποτε Έλληνας, εφόσον υπάρχουν ενδείξεις παράνομης συμπεριφοράς του;

Η Τρίτη ένσταση εστιάζει στην ερμηνεία της ένδειξης "παρών", όπως δήλωσαν τρεις βουλευτές στην προχθεσινή ψηφοφορία του Κοινοβουλίου μας. Τι σημαίνει "παρών"; Αποποίηση ευθυνών; Δειλία ή σκοπιμότητα μη συμμετοχής στην ψηφοφορία; Τότε γιατί αμείβονται, γιατί παρευρέθηκαν στην όλη διαδικασία, γιατί φέρουν τον τίτλο τους; Δεν είναι υποχρεωτική η άσκηση των καθηκόντων τους, άραγε, ή μήπως το έργο και η εργασία του βουλευτή, το σύνολο των πράξεων ή παραλείψεων στα οποία είναι (υποθετικά) υποχρεωμένος, η δράση και δραστηριότητά του εν ολίγοις επαφίενται στην σφαίρα της διακριτικής του ευχέρειας;

Ας διασκεδάσουμε λίγο τις εντυπώσεις. Ας υποθέσουμε ότι, στις ερχόμενες εθνικές εκλογές για την ανάδειξη κυβέρνησης, σύσσωμος ο ελληνικός λαός ψηφίζει... παρών! Τι έπεται; Αν, επίσης υποθετικά, ψηφίσει "λευκό", τι πρόκειται να συμβεί; Αν στο κάλεσμα της Εφορίας, όλοι μας αρνηθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και δηλώσουμε "παρόντες", θα συρθούμε άραγε στα δικαστήρια; Θα δημευθεί η περιουσία μας; Αν δεν εργαζόμαστε κανονικά στον εργασιακό μας χώρο και δηλώνουμε στον εργοδότη μας απλά... παρόντες, δεν νομιμοποιείται να μας απολύσει; Αν μας ρωτήσει ένα γκαρσόν τι θα παραγγείλουμε, μπορούμε άραγε να δηλώσουμε... «λευκό»; Τι θα μας σερβίρει άραγε; Αν το παιδί μας, ένας ασθενής, κάποιος τέλος πάντων χρειαστεί την βοήθειά μας, θα του πούμε ότι είμαστε απλά... "παρόντες"; Αν πάμε στην τράπεζα για ανάληψη χρημάτων, πώς θα αισθανθούμε, αν ο ταμίας αρνηθεί να μας δώσει το ποσό, δηλώνοντας απλά... "λευκό"; Αν -λέω, αν- στο ερωτικό κάλεσμα της συντρόφου μας ισχυριστούμε... απλά "παρόντες" ή, έστω, δηλώσουμε... "λευκό", δεν είναι σαν να της υποδεικνύουμε τον δρόμο της απιστίας;

Έλληνες, σας καλώ πρώτοι εσείς ν' απιστήσετε στην επερχόμενη κυβερνητική και παρατρεχάμενη (βλέπε αξιωματική αντιπολίτευση) ψηφοφορία των όποιων εκλογών. Να δηλώσετε κι εσείς "παρόντες", αλλά οι ψήφοι σας να είναι απούσες. Να μην χαρισθούν στον δικομματισμό των σκανδάλων. Οι πολιτικάντηδες ποινικοποίησαν την κουκούλα. Καιρός να ποινικοποιήσουν και το κουκούλωμα.

Ειδάλλως, συνέλληνες, αυτοκτονείτε! Θυμηθείτε μονάχα τούτο: η λέξη "σκάνδαλο" έχει την ίδια ρίζα με την λέξη "σκανδάλη". Ο τόνος μονάχα αλλάζει. Και η κατάληξη...

Πάνος Γιαννάκαινας

«Από το να σε γρατζουνάνε μαϊμούδες, καλύτερα να σε φάνε λιοντάρια».

2009-04-08T07:58:00.000-07:00

Του Κώστα Βαξεβάνη

«Από το να σε γρατζουνάνε μαϊμούδες, καλύτερα να σε φάνε λιοντάρια». Είναι μια φράση του πατέρα μου, που θυμήθηκα εδώ και αρκετούς μήνες. Εδώ και καιρό με γρατζουνάνε μαϊμούδες. Και παπαγάλοι και καρακάξες. Και κάποιοι σαλίγκαροι, απλώνουν παντού τα σάλια τους και περιμένουν στη γωνία μπας και γλυστρήσω και πέσω. Και εγώ κι οι άνθρωποι που δούλεψαν χρόνια στο κανάλι αυτό, με τον μοναδικό τρόπο που γνώριζαν. Της αξιοπρέπειας και της προσπάθειας (κύριοι της νέας ιδιοκτησίας αγοράσατε μαζί με τη συχνότητα, τα ντουβάρια και τα μηχανήματα και την υπεραξία αυτών των ανθρώπων και ευτυχώς για σας τις μεγάλες τους ικανότητες).
Εδώ και καιρό με γρατζουνάνε μαϊμούδες λοιπόν. Κάτι τύποι χωρίς ικανότητες, χωρίς ιστορία, χωρίς , χωρίς...Κάτι τύποι που...

δεν θα βρεις πουθενά βιογραφικό τους, την μικρή έστω επαγγελματική καταξίωση. Που απλώς κατάφερναν πάντα να είναι ομοτράπεζοι, ομοκρέββατοι, ομο- γενικώς. Άνθρωποι που από όπου πέρασαν, δεν βρίσκεται πια ένας άνθρωπος να τους πει μια «καλημέρα». Που όπως λέει και μια φίλη μου (α ρε Γιάννα), η ιδρωμένη χειραψία μαζί τους, δεν ξέρεις αν είναι το άγχος τους πως κάποια στιγμή θα τους καταλάβουν, ή οι σιελογόνοι αδένες που εξαιτίας της συχνής χρήσης έχουν αναπτυχθεί πια σε όλο τους το κορμί.
Με γρατζουνάνε μαϊμούδες. Κάτι «μικροί» που θέλουν και τους άλλους μικρούς, γι αυτό τους κονταίνουν στο ύψος τους. Γραφικοί αλλά επικίνδυνοι διαδρομιστές, που σφουγγαρίζουν τους σκοτεινούς διαδρόμους της εξουσίας και ύστερα εμφανίζονται στους φωταγωγημένους της «δουλειάς» τους. (Ποιά απ τι δύο είναι άραγε η βασική;)

Η νέα ιδιοκτησία του σταθμού, χάραξε την στρατηγική της. Καλά έκανε. Σε αυτή την στρατηγική ενδεχομένως πολλοί να μην χωράμε. Είναι και αυτό στοιχείο της δουλειάς. Επαγγελματικό ρίσκο το οποίο το ξέρουμε. Αν ένα μαγαζί αποφασίσει πως θέλει να πουλάει πίτσες, δεν χρειάζεται έναν σεφ για να μαγειρεύει φουα γκρα. Επίσης ένα σκυλάδικο της Εθνικής δεν έχει καμία ανάγκη τον πιανίστα ο οποίος παίζει κλασσική μουσική. Δικαίωμα τους. Μόνο που οι επαγγελματικές σχέσεις έχουν κανόνες. Αυτοί πάλι που συμβουλεύουν την νέα ιδιοκτησία, κανένα.
Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε η εξαγορά της πλειοψηφίας του ALPHA από τον όμιλο RTL, “Το Κουτί της Πανδώρας”, μόλις είχε αποκαλύψει το σκάνδαλο που κλόνιζε την κυβέρνηση, αυτό του Βατοπεδίου. Η εκπομπή είχε μεγάλο ποιοτικό κοινό, και “έβγαζε τα λεφτά της” από τις διαφημίσεις της. Αλλά αυτά δεν έχουν καμία σημασία και το ξέρω. Η διοίκηση του σταθμού ουδέποτε είχε κάποια επαφή μαζί μου. Δεν ζήτησε να συναντηθούμε παρότι ήμουν στέλεχος του καναλιού. Δεν μου εξέφρασαν καμία άποψη. Και καταλάβαινα (από τη δράση των μαϊμούδων, των παπαγάλων και όλων των ωδικών πτηνών της ζούγκλας της μετριότητας) πως τον Ιούλιο, με τη λήξη του συμβολαίου μου θα αποχωρήσω. Επιλογή τους και δικαίωμά τους.
Ξαφνικά ανακάλυψα πως άρχισα να γλυστράω στους σαλιωμένους διαδρόμους. Η εκπομπή (παρότι στο συμβόλαιό μου αναγράφεται πως το κανάλι θα καταβάλει κάθε προσπάθεια να παίζει πριν τις 12), άρχισε να παίζει όλο και πιο αργά. Οι αντίστοιχες εκπομπές των άλλων καναλιών είχαν ήδη αρχίσει. Πριν από το Κουτί της Πανδώρας, δεν έπαιζε κάποια εκπομπή πρωτογενούς προγραμματισμού, αλλά επαναλήψεις σήριαλ. Ναι έπαιζαν επαναλήψεις χωρίς λόγο και όχι την Πανδώρα σε λογική ώρα. Στο δελτίο ειδήσεων, ακόμη και στις περιπτώσεις μεγάλων θεμάτων που έβγαζε η εκπομπή, δεν έπαιζε ποτέ τίποτα. Το τραγικότερο παράδειγμα, ήταν η συνέντευξη του υπαρχηγού της Χαμάς. Όταν η Γάζα φλεγόταν (ο διευθυντής ενημέρωσης έπαιζε βέβαια θέμα για τον Γούντυ το ελαφάκι και τις ευεργετικές ιδιότητες των spa), είχα την τύχη να κάνω μια διεθνή αποκλειστικότητα. Τον καταζητούμενο υπαρχηγό της Χαμάς. Ακόμη και με αυτή την επιτυχία με την οποία έγινε γνωστός ο ALPHA, σε όλο τον κόσμο μέσω τηλεγραφήματος του REUTERS, ο τομέας ενημέρωσης με ενημέρωσε (μπορεί να το διαβεβαιώσει ο Γιάννης Σμιρλάκης) πως δεν θέλει την συνέντευξη. Για τραγική ειρωνεία, μου το είπαν την ώρα που στην άλλη γραμμή οι συνάδελφοι του REUTERS, ζητούσαν την άδεια να παίξουν την συνέντευξη σε όλο τον κόσμο. Τελικά η συνέντευξη έπαιξε όταν απείλησα πως θα καταφύγω στην ΕΣΗΕΑ και τη δικαιοσύνη για σαμποτάρισμα και επαγγελματική μου μείωση.
Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να σαμποταριστεί η εκπομπή δεν τα κατάφεραν. Συνέχισε, ακόμη και παίζοντας λίγο πριν τον Αυτιά, να πιάνει νούμερα ( η προηγούμενη πχ 15,6 και η προπροηγούμενη 19,6 %) και βεβαίως να έχει από παντού καλές κριτικές. Ήξερα ωστόσο πως το τέλος έρχεται. Οι μαιμούδες βλέπετε...Και το περίμενα Ιούλιο με το τέλος του συμβολαίου μου.
Όταν ο συνάδελφος Χρήστος Βασιλόπουλος, έμαθε από τα μπλογκς και τις εφημερίδες το κόψιμο της πολύ καλής εκπομπής του, έγινε φανερό πως το παιχνίδι που έπαιζαν κάποιοι ήταν χωρίς όρους. Δεν τον ενημέρωσε κανένας, παρότι είχε κάθε δικαίωμα να ξέρει ο ίδιος, αλλά και οι συνεργάτες του που ξαφνικά έμεναν χωρίς δουλειά. Αλλά αυτό φαντάζομαι μπορεί να εκτιμηθεί μόνο από ανθρώπους που έχουν πραγματικά δουλέψει.
Και ήρθε η σειρά της Ρίτσας Μπιζόγλη. Αυτής της συναδέλφου, της πολύπαθης συναδέλφου που μας έσωσε όταν τις δύσκολες ώρες που προσπαθούσαμε να κρατήσουμε το κανάλι, δεν είπε ποτέ όχι, και δεν έβγαλε κανένα εγωισμό. Η Ρίτσα λοιπόν, αφού και πάλι οι διαρροές δούλεψαν όπως έπρεπε, πήρε τις διαβεβαιώσεις πως συνεχίζει το κεντρικό δελτίο. Και ένα βράδυ της είπαν πως τελικώς οι Γερμανοί (αχ αυτοί οι Γερμανοί πάνε με όλα όπως η κοκα κόλα, φταίνε για όλα. Επίσης ότι κάνουν οι σαλίγκαροι το κάνουν για τη «φουκαριάρα τη μάνα τους»), την έχουν κόψει και μόλις ανακοινώθηκε. Οι Γερμανοί βεβαίως απλώς είχαν υποκύψει στις απαιτήσεις και τις «ιδέες» των ντόπιων. Η Ρίτσα Μπιζόγλη είχε κοπεί πολλές μέρες πριν και μάλιστα είχαν προσλάβει και ενδυματολόγο για τον νέο παρουσιαστή. Και την κορόιδευαν όπως ίσως έχουν μάθει να κοροιδεύουν τον εαυτό τους. Ακόμη και τώρα που έχουν προτείνει στη Ρίτσα να κάνει δελτία Σαββατοκύριακο, είναι για να εκτονώσουν την κατάσταση. Στην πραγματικότητα έχουν αποφασίσει άλλος συνάδελφος να κάνει τα δελτία ο οποίος εδώ και καιρό κάνει δοκιμαστικά.
Πριν από μερικές μέρες, η παραγωγή της Plus production, ρώτησε τον διευθυντή ενημέρωσης τι θα γίνει με την Πανδώρα. Το ίδιο έκαναν και συνάδελφοι κριτικοί τηλεόρασης, για να εισπράξουν την απάντηση πως «ο Βαξεβάνης θα συνεχίσει μέχρι τη λήξη του συμβολαίου του». Χθες, 23 Μαρτίου, οι συνεργάτες μου, προσπαθώντας να κάνουν έναν προγραμματισμό των εκπομπών του Απριλίου, ανακάλυψαν πως το Κουτί της Πανδώρας δεν υπήρχε στο πρόγραμμα του σταθμού μετά τις 7 Απριλίου. Μετά απ αυτό , τι κάνει νιαου νιάου στα κεραμίδια αν όχι ένας παπαγάλος που προσπαθεί να μάθει ανεπιτυχώς την γερμανική. Έστειλα μία επιστολή 3 γραμμών στους διευθυντές του καναλιού ζητώντας να μάθω τι συμβαίνει. Το απόγευμα (17.04 λέει το κινητό μου) ο κύριος Βασίλης Παπαδρόσος (διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης για όσους πολύ λογικά δεν τον ξέρετε) με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως με μεγάλη του έκπληξη ανακάλυψε πως οι Γερμανοί ( αχ αυτοί οι Γερμανοί πάλι) όταν έλεγαν πως η εκπομπή συνεχίζεται εννοούσαν άλλο απ αυτό που ο ίδιος κατάλαβε. Δεν θα βάλω σε καμία δοκιμασία τον εαυτό μου να μετρήσει τον βαθμό υποκρισίας ή IQ των δύο παραγόντων της τραγικής απόφασης. Θέλω μόνο να ρωτήσω : Ποιά επαγγελματική πρακτική, σε ποιό μέρος του κόσμου οδηγεί πλέον των 10 ανθρώπων στην ανεργία χωρίς καμιά ενημέρωση; Σε ποιό κανάλι του κόσμου, η στρατηγική και οι αποφάσεις της διοίκησης δεν ανακοινώνονται στους συντελεστές αλλά γίνονται πρακτική κλεφτοπόλεμου και επαγγελματικής υποβάθμισης; Είναι τελικώς απόφαση της νέας διοίκησης η διακοπή της συνεργασίας τώρα, ή διολίσθησε σε αυτή την απόφαση με προτροπές και ψευδή στοιχεία από αυτούς που όντας έμμισθοι κυβερνητικοί υπάλληλοι πήραν εντολή να «καθαρίσουν» αυτόν που έκανε τόση ζημιά στην κυβέρνηση με τις αποκαλύψεις του;

Αυτά προς το παρόν. Όσο για το τι θα επακολουθήσει στην τρύπα που δημιουργείται; Όπως είπε και ο Τρικούπης «ανθ ημών Γουλιμής» (άντε να δούμε τώρα πώς θα το μεταφράσετε αυτό στους Γερμανούς...)

ΦΥΛΑΚΕΣ..Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

2009-03-19T13:36:00.000-07:00

Το πρωί της 18ης Μάρτη ο Γ. Δημητράκης δέχτηκε επίθεση από τον φασίστα Περίανδρο, με την βοήθεια άλλων 2 παρακρατικών, στις φυλακές Αλικαρνασσού. μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο αλλά είναι καλά στην υγεία του.
Στις 6 το πρωί της ίδιας μέρας, βρέθηκε νεκρή η Κατερίνα Γκουλιώνη, στο καράβι που τη μετέφερε κατά την πειθαρχική μεταγωγή της από τις φυλακές της Θήβας στην Αλικαρνασσό. Ήταν δεμένη με χειροπέδες πισθάγκωνα και χτυπημένη στο πρόσωπο. Οι κρατούμενες της Θήβας έχουν ξεκινήσει στάση και αρνούνται να μπουν στα κελιά.Γράμμα του Γ. Δημητράκη σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγωνιστή κρατούμενο Βαγγέλη Πάλλη, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αντιπαράθεσης με τη σωφρονιστική βαρβαρότητα και δικάζεται τη Δευτέρα 23 Μάρτη στη Λάρισα με τις κατηγορίες της "στάσης κρατουμένων" και της "απόπειρας απόδρασης", ποινές που επιφέρουν πολλά χρόνια επιπλέον κάθειρξης.

Κανένα οίκτο στους γδάρτες των ονείρων μας
Καμιά ανακωχή στον πόλεμο που πυροδοτείται
από το πάθος για αξιοπρέπεια και ελευθερία.
Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται…

Σε κάθε δράση υπάρχει και αντίδραση, όπως και κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Ενώ όσο αυξάνεται το ένα μέγεθος ανάλογα και ισάξια ακολουθεί το άλλο. Είναι φυσικοί νόμοι που διέπουν τη ζωή του ατόμου αλλά και ολόκληρων κοινωνικοπολιτικών συστημάτων.

Το εξουσιαστικό πλέγμα που έχει τυλίξει και αιχμαλωτίσει τις ζωές όλων μας μέσα από επιβεβλημένες συμπεριφορές, από δόγματα πειθαρχίας, επιτήρησης, καταστολής και περιστολής της ελεύθερης σκέψης και δράσης, πάντα μέσα από διαθλάσεις και διαστρεβλώσεις , ανίχνευε και αντλούσε ιδεολογικά στηρίγματα για την ύπαρξη και συμπεριφορά του από φυσικά αξιώματα και θεωρήματα που διέπουν τους ρυθμιστικούς κανόνες λειτουργίας της φύσης αυτού του κόσμου.

Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και οι μηχανισμοί που υπακούουν στις εντολές του οποιουδήποτε καθεστωτικού συστήματος, οι οποίοι δείχνουν πάντα μια ιδιαίτερη προτίμηση να εξαντλούν τη δύναμη και την ταχεία ανακλαστική αντίδρασή τους απέναντι σε ότι κρίνουν ότι κινείται και δρα ανατρεπτικά, σε οτιδήποτε αποτελεί μια εν δυνάμει απειλή στα θεμέλια της κυριαρχίας τους. Με υπέρμετρο ζήλο και προκλητικά δυσανάλογα προσπαθούν να απαντούν σε οποιαδήποτε ενέργεια ατόμων ομάδων ή ευρύτερων κοινωνικοπολιτικών κινημάτων που στρέφεται εναντίον τους, επιβεβαιώνοντας τον νόμο περί δράσης – αντίδρασης, με την πιο -όμως- παραποιημένη και εκφυλισμένη εκδοχή του.

Φυσικά το ζητούμενο δεν είναι να ανοίξει μια διαλεκτική με θέμα το κατά πόσο οι επικυρίαρχοι της κοινωνίας εφαρμόζουν την αρχή της αναλογικότητας όταν δρουν ή αντιδρούν απέναντι σε όσους τους αντιμάχονται είτε σε όσους καταστρώνουν σχέδια και πλάνα για τον οριστικό αφανισμό τους. Είναι αυτονόητο ότι για λόγους που εντοπίζονται στον διαρκή αγώνα για διαιώνιση της εξουσίας και της ισχύος τους στη λογική της δικής τους επιβίωσης έναντι και εις βάρος των άλλων, πρέπει όσο πιο εμφαντικά και παραδειγματικά να τιμωρούν όσους τους φτύνουν κατάμουτρα, όσους υψώνουν το ανάστημα απέναντί τους κηρύσσοντας ένα πόλεμο χωρίς ανακωχές και συμβιβασμούς. Με τις συνέπειες για τους εχθρούς τους να είναι τόσο ευδιάκριτες και εύκολα ορατές, ώστε να αποτρέπουν την παραμικρή πιθανότητα παρόμοιων συμπεριφορών και πρακτικών από το σύνολο των επικυριαρχούμενων.

Οι διαπιστώσεις αυτές (λοιπόν) δεν γίνονται για κανένα άλλο λόγο παρά για να εισαγάγουν για μια ακόμη φορά το ζήτημα της αλληλεγγύης ως ανάχωμα, ως ασπίδα προστασίας σε όποιον βάλλεται άμεσα από τη θανατηφόρα εξουσιαστική λαίλαπα και την εκδικητικότητά της. Ως μέσο, διάνοιξης νέων ρήξεων με το υπάρχον σύστημα, γεννώντας λόγο έκφραση και πρακτικές που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα και δημιουργίας νέων και ισχυρών δεσμών με αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, συσπειρώνοντας και αυξάνοντας τις δυνάμεις που θα επιχειρούν μεγαλύτερες και αποτελεσματικότερες επιθέσεις στις γραμμές του εχθρού στο παρόν και το μέλλον. Για να επισημανθεί για μια ακόμη φορά πόσο αναγκαία είναι η αλληλεγγύη απέναντι σ ένα απ’ τα πιο ευάλωτα κομμάτια αυτής της κοινωνίας, που δεν είναι άλλο απ’ τους εξεγερμένους κρατούμενους που βρίσκονται αιχμάλωτοι στα κάτεργα του σωφρονιστικού συστήματος.

Τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός ότι οι διαχρονικές σχέσεις του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου με τα θέματα των κρατουμένων έχουν αναθερμανθεί κι αυτό είναι κάτι που μόνο θετικά μπορεί να αξιολογηθεί. Έννοιες όπως εξέγερση, εξεγερμένοι, αγωνιστές, κρατούμενοι κ.τ.λ., έχουν καταλάβει χώρο σε πολλά κείμενα, έντυπα, αφίσες και σε αναλήψεις ευθυνών για δυναμικές επιθέσεις εναντίον διάφορων στόχων που έγιναν ως ένδειξη συμπαράστασης στους αγώνες των εγκλείστων.

Πίσω όμως από τις ηχηρές λέξεις και εκφράσεις που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν γεγονότα που τα έχουμε αγκαλιάσει, αναδείξει, προωθήσει και στηρίξει με κάθε τρόπο, υπάρχουν συγκεκριμένα άτομα και προσωπικότητες που τις νοηματοδοτούν. Άνθρωποι που υποδύονται και αναλαμβάνουν ρόλους πρωταγωνιστικούς, που εκτίθενται όσο πιο άμεσα γίνεται στους κατασταλτικούς μηχανισμούς, που πυροδοτούν συνεχείς εκρήξεις αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος των επιλογών τους.

Είναι οι γνωστοί και άγνωστοι εμπρηστές της σκληρής πραγματικότητας της φυλακής, αυτοί που με δύναμη και πάθος διαφυλάττουν και τροφοδοτούν με συνέπεια και αξιοπρέπεια τη μεγάλη και βαριά ιστορία των εξεγέρσεων στα ελληνικά σωφρονιστικά κολαστήρια. Και είναι το τίμημα που έχουν πληρώσει όσοι δεν έσκυψαν το κεφάλι- παρά τις κακουχίες, τους βασανισμούς, τους ξυλοδαρμούς, την κόπωση και τη φθορά που αντιμετώπισαν για την εξεγερτική τους δράση και παρ’ όλα αυτά δεν λύγισαν- που μας δημιουργεί συναισθήματα σεβασμού και εκτίμησης προς το πρόσωπό τους

Είναι η πολύτιμη, ασυμβίβαστη και ανένταχτη, πορεία τους στους δρόμους της φωτιάς που μας έλκει και μας γοητεύει Είναι το πληγωμένο και ταλαιπωρημένο σώμα τους μα και η αλώβητη και ανεξάντλητη ψυχική τους δύναμη που τους κάνει να ξεχωρίζουν από το σύνολο. Είναι οι μοναχικοί δρόμοι που ο καθένας μας διάλεξε όταν άφησε πίσω του τον παράδεισο των ψευδαισθήσεων και μοιάζει με τον δικό τους. Και είναι το ίδιο κύμα των αισθήσεων, των συγκινήσεων που όλους μας συνεπαίρνει, μας ανεβάζει στην κόψη του και μας ξερνάει σε άγνωστους τόπους, όπου ο ένας αναγνωρίζει τον άλλον και ψάχνει απεγνωσμένα τα κοινά σημεία επαφής, τις κοινές εμπειρίες που θα συνθέσουν άρρηκτους δεσμούς φιλίας και συντροφικότητας. Είναι τέλος εκείνες οι βαθιές και γερές σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ συμπολεμιστών που μαζί αντιμετώπισαν τα θηρία και τα εμπόδια που τους επιφύλασσε η κοινή περιδίνησή τους μέσα σε τυχαία ή προμελετημένα πεδία μαχών.

Στον αγωνιστή και συμπολεμιστή Βαγγέλη Πάλλη που δικάζεται στο δικαστήριο της Λάρισας στις 23/03/09, για τις στάχτες που άφησε πίσω του μαζί με τους υπόλοιπους συγκρατούμενούς του στην παλιά φυλακή των Τρικάλων στις 27/04/06, δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από την αμέριστη, απλόχερη και πολύπλευρη αλληλεγγύη μας, κάνοντας όσο πιο δυνατή και ορατή τη φυσική μας παρουσία δίπλα του, τιμώντας τις μάχες που έδωσε και δίνει απέναντι σ’ έναν από τους πιο ισχυρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους όπως είναι η φυλακή.

Κανένα οίκτο στους γδάρτες των ονείρων μας

Καμιά ανακωχή στον πόλεμο που πυροδοτείται

από το πάθος για αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται…

Με αγωνιστικούς, συντροφικούς χαιρετισμούς

Γιάννης Δημητράκης

25/02/09, φυλακές Αλικαρνασσού

Περιεκτική δημοκρατία

2009-03-09T03:35:00.000-07:00

Η Περιεκτική Δημοκρατία είναι ένα νέο πολιτικό πρόταγμα που σκοπεύει κατ΄αρχήν να αναλύσει την σημερινή πραγματικότητα, δηλαδή την βαθιά πολυδιάστατη κρίση που ζούμε, η οποία επεκτείνεται σε όλους τους κοινωνικούς τομείς, όπως την ζούμε κάθε μέρα, στο οικονομικό, το πολιτικό, το κοινωνικό επίπεδο, και βέβαια το οικολογικό. Ξεκινώντας λοιπόν από την προβληματική ότι υπάρχει μια βαθιά πολυδιάστατη κρίση και την ανάλυση της, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος για να ξεπεράσουμε μια χρόνια, και τώρα εντεινόμενη, κρίση είναι να βρούμε τις αιτίες της, και σύμφωνα με την προβληματική της Περιεκτικής Δημοκρατίας, η απώτερη αιτία είναι η ανισοκατανομή δύναμης σε όλους τους κοινωνικούς τομείς, δηλαδή η ανισοκατανομή εξουσίας σε όλους τους κοινωνικούς τομείς, η οποία συνεχώς επεκτείνεται ―ιδιαίτερα σήμερα με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

«ΕΝΩ ΕΣΕΙΣ ΚΟΙΜΟΣΑΣΤΑΝ...!»Συνθήματα σε τοίχους ...

2009-02-12T23:34:00.000-08:00

Στον καιρό των δολοφόνων οι ανασφάλειες οπλοφορούν

«Ο εχθρός είναι ένας...η μοναξιά»

* "Μην τα περιμένετε όλα από την αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας."

* "Υπάρχει ζωή πριν από το θάνατο;"

* "Φυσικά και καπνίζω. Είναι πιο υγιεινό από το να αναπνέω."

* "ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ, ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΕ ΤΩΡΑ!"

* "Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε."

* "Προτιμώ ένα σκύλο από μια γυναίκα. Δεν μιλάει και έχει ήδη γούνα."

* "Η πραγματικότητα είναι μία ψευδαίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη οινοπνεύματος."

* "Αν η πορνογραφία μπορούσε να ικανοποιήσει τη σεξουαλική στέρηση, τότε θα δίναμε βιβλία μαγειρικής στους πεινασμένους."

* "Ο καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ο σοσιαλισμός είναι ακριβώς το αντίθετο."

* "Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω μία καταπληκτική μόρφωση."

* "Ο κόσμος θα καταστραφεί αύριο. Πορεία διαμαρτυρίας την ερχόμενη Τρίτη."

* "Δεν είμαι προκατειλημμένος. Μισώ τους πάντες."

* "Τα πάντα ήταν διαφορετικά πριν αλλάξουν όλα."

* "Αν ο Θεός υπάρχει είναι δικό του πρόβλημα."

"Δεν θα σιωπήσουμε."

"Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός ."
*

"Παγκοσμιοποιείστε την αντίσταση."
*

"Εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές ."
*
"Πολιορκείστε τους 8 για να ελευθερωθούμε όλοι ."

* "Ο καφές , τα ποτά και τα τσιγάρα συντηρούν την μιζεροξεφτίλα σου ."

"Κάτω από το πλακόστρωτο ,υπάρχει η παραλία . "

"ΑΣ ΗΜΑΣΤΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ . ΑΣ ΖΗΤΑΜΕ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ."
*

«Ένα γέλιο θα σας θάψει»

«Ο εχθρός είναι ένας...η μοναξιά»
*

* Οι νόμοι είναι η μυρωδιά του πτώματος της κοινωνίας

«O πολιτισμός τους σβήνει άμα τους κοπεί το ρεύμα»
*

«ΛΥΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ-ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΒΙΑ»
*

«Ν.Α.Τ.Ο. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΑΣ»
*

Μικροαστοί κλειστείτε στα διαμερίσματά σας,
παρέα να σαπίσετε με τα έπιπλά σας.

Oι μπάτσοι χτυπάνε στο ψαχνό
η TV χτυπάει στο μυαλό

«Kάτω τα κόμματα, ζήτω οι τελείες»
*

«ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΕΡΒΙΑ, ΑΛΒΑΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ»
*

* Επιταχύνω κι έπειτα...χύνω.
* "...χρησιμοποιούμε τη συνουσία για να αποφύγουμε μια σχέση με ουσία...

«ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΠΛΗΞΗΣ Η ΖΩΗ ΚΑΝΕΙ ΚΟΠΑΝΑ»
*

«Tα πρόβατα απήργησαν και ζήτησαν καλύτερες συνθήκες σφαγής»
*

«ΦΑΣΙΣΜΟΣ = ΠΟΛΕΜΟΣ»
*
* Τα όπλα τυχαία εκπυρσοκροτούν κι οι μπάτσοι κατά λάθος ναρκωτικά πουλούν

«ΠΙΣΩ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ»
*
* Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει

«ΤΟ WEEKEND ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΕΝΟΣ ΠΕΝΘΗΜΕΡΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ»

«Όταν κλείνει η TV αρχίζει η ζωή»
*
* Η ελλάδα δεν θα γίνει Γερμανία,

φασίστες θα σας πάρουνε όλους με φορεία

"Αν θέλεις ασφάλεια, τότε να γίνεις ασφαλίτης"

«O ρατσισμός, είναι ο πολιτισμός των ηλιθίων»
*

«ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΤΗΣ ΟΝΕ»
*

«Η δουλειά δεν είναι ντροπή, είναι βλακεία»

«ΑΣΤΕΡΙΑ...ΣΑΣ ΕΡΧΟΜΑΙ!»
*

«Λευτεριά στους φυλακισμένους τηλεθεατές»
*

«ΜΕ ΠΟΙΑ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ; ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΞΗ ‘Η ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ;»
*

"Η ρουφιανιά σήμερα λέγεται καριέρα"

«ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ-ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ»

«Τα πλούτη τους είναι το αίμα μας»
*

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ»
*

«Mόνο τα ζώα πρέπει να φοράνε γούνες»
*

«ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΤΕ ‘Η ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΣΤΕ;»
*
"Η ηθική είναι ο τόπος της μοναξιάς μας"

«ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΙΖΕΡΙΑ»

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ..

2009-01-23T10:27:00.000-08:00

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ...

2008-12-30T04:41:00.000-08:00

Εγώ ο αδερφός μου κι η Ρηνιώ μας
σκάβαμε το χωράφι ολημερίς
Ο πατέρας μου μπεκρής
χτυπούσε τη μάνα μου
κι εμάς τους τρεις
μας γέμιζε βρισιές
Η μάνα άρρωστη βαριά
δεν άντεξε στα βάσανα η μαύρη
για να γιατρέψουμε τη μάνα
μας πουλήσαμε το χωράφι μας
στο τσιφλικά και πια δεν ε δεν έχουμε χωράφι
Η Ρηνιώ μας έχει φιλότιμο
και ξέρει ν’ αγαπά και να λυπάται
μ’ ένα φουστάνι μπαλωμένο
πότε γυρνά στις γειτονιές
ζητώντας το πατέρα το μπεκρή
και πότε ξαγρυπνά
στης μάνας μας το προσκεφάλι
Το πατέρα τον κλείσαν φυλακή
Η μάνα πέθανε ένα πρωινό
Η Ρηνιώ μας ζητάει δουλειά
τη πήρε φαμέγια ο τσιφλικάς
και μαζί επήρε τη τιμή της
Η Ρηνιώ μας ένιωθε ντροπή
και πια στο σπίτι δε ξανάρθε
Μια μέρα τον αδερφό μου τον πήραν στρατιώτη
να υπηρετήσει πατρίδα και θρησκεία
να υπερασπίσει οικογένεια και τιμή
να υπηρετήσει πατρίδα και θρησκεία
να υπερασπίσει οικογένεια και τιμή

/Σταυρακάκης Μιχάλης ..Η ΝΙΔΙΩΤΗΣ/

Απλά.. Κρητικά ...

2008-12-20T23:17:00.000-08:00

Χρήστος Κρετσοβάλης
Ο φίλος μου και συν-στιχουργός Κοσμάς, μου έστειλε στη φυλακή, το παρακάτω γράμμα που σας το παραθέτω αυτούσιο :
’’Τελικά είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος, Χρήστο. Μετά από διαδήλωση όλης της γειτονιάς με πανό και συνθήματα, διώξαμε «τους άλλους». Το κέντρο απεξάρτησης έφυγε από τη γειτονιά μου. Μπορώ να πίνω το καφεδάκι μου ήσυχος, χωρίς να βλέπω τον πόνο δίπλα μου. Ας πάνε αλλού ρε παιδάκι μου. Στο κάτω κάτω, τι δουλειά έχουνε «αυτοί» με «εμάς»; Σκέφτηκα να κάνω μια πρόταση στο Δήμο, να στήσει στο παρκάκι και ένα μνημείο δίπλα στο παγκάκι με τις σύριγγες.
Αλλά δεν θέλω να έχω μνημεία, όταν διώχνουν το κέντρο απεξάρτησης, μη τυχόν και χάσει αγοραστική αξία το ακίνητό μου, γιατί δεν έχω πολιτισμό.
Δεν θέλω να έχω μνημεία, όταν βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν τα σκουπίδια της λαϊκής για το πιάτο τους, γιατί δεν έχω πολιτισμό.
Δεν θέλω να έχω μνημεία, όταν κάποιος πεθαίνει σε ένα ράντσο νοσοκομείου, επειδή δε λάδωσε ένα γιατρό, γιατί δεν έχω πολιτισμό.
Δεν θέλω να έχω μνημεία, όταν η γιαγιά δεν μπορεί να ζήσει λόγω της «παχουλής» σύνταξης των 400€ , γιατί δεν έχω πολιτισμό.
Δεν θέλω να έχω μνημεία, όταν καίγεται το οξυγόνο του παιδιού μου, για να μπορεί κάποιος πάνω στη δική του ανάσα να πλουτίσει, γιατί δεν έχω πολιτισμό.
Δεν θέλω να έχω μνημεία, όταν οι πρόγονοί μου 2.500 χρόνια πριν, είχαν ναό για τον άγνωστο θεό και σήμερα αρνούνται να χτιστεί τόπος προσευχής στην πρωτεύουσα για κάποιος αλλόθρησκους, γιατί δεν έχω πολιτισμό.
Τελικά, έχω την εντύπωση ότι ούτε και οι πρόγονοί μου θα ήθελαν να έχω μνημεία, αν ήξεραν ότι το μόνο που θα έκανα σήμερα ήταν να μνημονεύω ότι είχαν πολιτισμό. Το ότι έχω σήμερα μνημεία δε σημαίνει ότι έχω κατά ανάγκη και πολιτισμό. Ενώ αν έχω πολιτισμό, τότε σίγουρα αύριο θα έχω μνημεία’’.
Έχεις δίκιο, Κοσμά, αλλά να τι σημαίνει πολιτισμός :
Αν είχες υποθάλψει εγκληματία, θα έφτανες μέχρι σύμβουλος πρωθυπουργού και θα έβριζες τους δικαστές. Αν ήσουν γεννημένος απατεώνας, μπορεί να γινόσουν υπουργός. Αν είχες off shore θα ήσουν σίγουρα υπουργός Ναυτιλίας, τουλάχιστον πρώην, ενώ, αν ήσουν ανεπρόκοπος, θα ήσουν νυν. Αν ήσουν αξούριστος επιχειρηματίας με ράσο, μπορεί να γινόσουν ηγούμενος, αν ήσουν λίγο πισωγλέντης όλο και κάποιο πόστο θα είχες σε κυβέρνηση. Κι αν ο θείος σου ή εν ανάγκη ο μπαμπάς σου είχε δικό του κόμμα, κάτι σαν επιχείρηση δηλαδή, θα μπορούσες να κυβερνήσεις ως και αυτόν τον τόπο. Ως εκεί είναι ο πολιτισμός μας, Κοσμά. Παραπέρα δεν πάει.
Ξέρεις γιατί δεν θέλουμε τα κέντρα απεξάρτησης δίπλα μας; Επειδή είμαστε πλήρως εξαρτημένοι στη διαφθορά της σκέψης μας και στραβομουτσουνιάζουμε, όταν κάποιος προσπαθεί να αλλάξει. Μας αξίζει ο κόσμος που ζούμε, Κοσμά. Σκατά ό,τι τρώμε, ό,τι σκεφτόμαστε, ό,τι παράγουμε. Δεν είμαστε μόνο ό,τι τρώμε αλλά και ό,τι ακούμε, ό,τι βλέπουμε στην TV, ό,τι ψηφίζουμε.
Κάθομαι μερικές φορές στο κελί, κλείνω τα μάτια και φυλακίζω τα χρώματα της Βάγιας από τα πρασινομπλέ μάτια της. Ξεχνιέμαι και παλεύω να μάθω ποιο, το μπλε πετάγεται από το πράσινο ή το πράσινο από το μπλε; Κι εκεί που ηρεμώ, ταράζομαι στη σκέψη: μπλε σαν της Ν.Δ.; Ή πράσινο σαν το ΠΑΣΟΚ; Ποιο πρώτα ανακατεύεται με το άλλο;
Βα(λ)το – πεδο – σαμε , Κοσμά.
Που και που να μου γράφεις. Να θυμάμαι ότι κάποιοι «έξω» παραμένουν ακόμα ευαίσθητοι. Και συνέχισε να γράφεις στίχους.
Ίσως αυτό να είναι τελικά πολιτισμός. Να μπορείς να τραγουδάς τα λάθη σου, για να μην τα επαναλάβεις.

Η αυθόρμητη αντιπαράθεση με το σύστημα

2008-12-15T06:53:00.000-08:00

Του Δημήτρη Κουφοντίνα

O αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου που προσπάθησε να αναβάλει τη δίκη της «ζαρντινιέρας» πρέπει να ένιωθε σαν τον πιλότο που προσπαθεί μάταια να αποτρέψει την επικείμενη συντριβή του αεροσκάφους. Όμως ο αυτόματος πιλότος της ατιμωρησίας ήταν πανίσχυρος. Σήμερα λοιπόν που είναι νωπό ακόμη το αίμα ενός παιδιού, οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί του κτηνώδους εκείνου βασανισμού στη Θεσσαλονίκη μπορούν να ελπίζουν ότι θα απαλλαγούν. Όπως συμβαίνει και με όλους, τους ελάχιστους ένστολους βασανιστές και δολοφόνους που φτάνουν στα δικαστήρια. Πριν από 23 χρόνια ο επίλεκτος σκοπευτής Μελίστας γονάτισε ψύχραιμα και πυροβόλησε τον Μιχάλη Καλτεζά, ένα παιδί 15 ετών, πυροδοτώντας ένα κύμα λαϊκής αντιβίας. Έτσι η κρατική βία και ατιμωρησία γεννά την αντιβία. Έτσι και κάθε εποχή αντιδρά με τον τρόπο της. «Τυφλά» ή στοχευμένα. Πρωτόδικη απόφαση για Μελίστα: 2 χρόνια. Εφετείο: αθώος. Έγινε πρότυπο των ένστολων, των ειδικών φρουρών, των λιμενοφυλάκων, των μπάτσων των τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων. Μακρύς ο κατάλογος: δεκάδες οι επίσημοι νεκροί, άγνωστο πόσοι οι αδήλωτοι στα βουνά, στη θάλασσα, στα αζήτητα. Και σήμερα άλλο ένα κτύπημα των πραιτώρων: ο έφηβος Αλέξης, ένα παιδί, τυχαία στο σωρό, μέσα σε μια παρέα παιδιών, ζωντανών κι ανυποψίαστων.

Αυτή τη φορά όμως τα πιο ευαίσθητα κομμάτια της κοινωνίας αντέδρασαν στο αποτρόπαιο έγκλημα με αυθόρμητη εξέγερση, τέτοια που δεν έχει άλλη να δείξει η πρόσφατη ιστορία της χώρας. Σε όλους σχεδόν τους νομούς, σε όλες τις πόλεις, ακόμη και στις πιο μικρές, οι νέοι, πρώτα απ΄ όλα, ξεσηκώθηκαν. Και μαζί τους άνεργοι, εργαζόμενοι με το φάσμα της αβεβαιότητας μπροστά τους, ακόμη και μεσαία στρώματα, πρόωρα θύματα της κρίσης που πλησιάζει με άγριες δρασκελιές. Και δεν ήταν πουθενά «ειρηνική». Η δίκαιη οργή μεταφράστηκε σε βία. Σε κείνο το απειροελάχιστο κομματάκι βίας, αντιγύρισμα στον τεράστιο όγκο της βίας όλων των ειδών που δέχονται από τη στιγμή που ένιωσαν τον εαυτό τους από ένα άγριο κοινωνικό σύστημα που μόνον θεό έχει τον ανταγωνισμό και το κέρδος. Πρώτος στόχος η ασύδοτη αστυνομία, αυτό το όργανο του ασύδοτου Κράτους. Ύστερα, ό,τι συμβολίζει το Κράτος, ό,τι αποτελεί Κράτος. Το Κράτος της βίας, της αδικίας, της διαφθοράς, της σαπίλας. Και έπειτα τα σύμβολα του κεφαλαίου, πολυεθνικές και πρώτα απ΄ όλα Τράπεζες, αυτοί οι νόμιμοι ληστές και δολοφόνοι.

Τώρα είναι η ώρα της οργής, της αγανάκτησης, της αντίστασης, τώρα ο νους μας κι η καρδιά είναι εκεί με τα παιδιά που δίνουν το μεγάλο μάθημα. Αύριο που θα κατακάτσει ο κουρνιαχτός μπορούμε να μιλήσουμε για τα άλλα. Γι΄ αυτήν την κορυφαία σύγκρουση, την αυθόρμητη αντιπαράθεση με το σύστημα, που έγινε έξω από σχήματα κι από μοντέλα, έξω κι από τα πλαίσια των υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών, απέναντι σ΄ ένα πολιτικό σύστημα που δεν θέλει να τους καταλάβει, που δεν μπορεί να τους μιλήσει. Για εκείνο το κοινωνικό υποκείμενο που χρειάζεται να ξαναναστηθεί. Να μιλήσουμε, πέρα από τις άναρθρες κραυγές των υποκριτών και των ταρτούφων, για εκείνες τις οδυνηρές συνέπειες κάθε εξέγερσης που μπορεί να κτυπούν τη δουλειά ή τον κόπο κάποιων ανθρώπων. Μακριά από τις κραυγές εκείνων που αφού μεθόδευσαν τον θάνατο του εμποράκου και οδήγησαν στο κλείσιμο χιλιάδες μαγαζιά, οδύρονται τώρα υποκριτικά.

Τώρα, όμως, στεκόμαστε δίπλα στους εξεγερμένους νέους. Που πονούν για τον άδικο χαμό ενός δικού τους. Που αντιστέκονται απέναντι στους συναίτιους. Που τολμούν και αγωνίζονται απέναντι σ΄ αυτούς που τους προετοιμάζουν ένα μέλλον χωρίς μέλλον. Σ΄ αυτούς που δολοφονούν το μέλλον. Κοντά στα νιάτα που πολεμούν και ονειρεύονται.

Για το καλο μου ..

2008-12-12T02:52:00.000-08:00

Ζω σε μια κοινωνία που όλα γίνονται για το καλό μου .....
Μάλλον ...εγώ είμαι η σάπια βίδα σε κάποιο σύστημα σωστό ...

έτσι τουλάχιστον νομίζουν ..

Τί κι αν κλείσουν το στρατί ..και με δεμένα μάτια

χιλιάδες δρόμους βρίσκω εγώ ..χιλιάδες μονοπάτια ...

Κι αν κάποιος την ανατολή το παραθύρι κλείσει

ξέρω εγώ να καρτερώ τον ήλιο κι απ'τη δύση ...

χίλιες φορές να σταυρωθώ δε σκύβω το κεφάλι

σαν το πουλί θα καρτερώ ...

κι ας με σταυρώσουν πάλι..

ΑΝΤΙΟ... ΠΙΤΣΙΡΙΚΟ.............

2008-12-08T11:39:00.000-08:00

>
ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Όργουελ, «1984», ...

2008-11-30T08:04:00.000-08:00

«Η κοινωνία που φτιάχνουμε για σας, η κοινωνία που θα ζήσετε ώσπου να σας πεθάνουμε, θα είναι μια κοινωνία του μίσους και του τρόμου», είπε ο βασανιστής στον τελευταίο αντιστεκόμενο πολίτη του «1984», του Όργουελ, δηλαδή του «Μεγάλου Αδελφού».

«Δεν θ' αντιστέκεται κανείς πια, δεν θα σκέφτεται κανείς, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις παρά μόνο γι' αυτά που εμείς θα θέλουμε να σκέφτεστε, δεν θα υπάρχουν άλλα νοήματα παρά μόνο αυτά που θα σας εμφυτεύσουμε, δεν θα υπάρχουν άλλα συναισθήματα εκτός απ' τον φόβο, το μίσος και τον τρόμο.
Θα σας τσακίσουμε το πνεύμα και την ψυχή.
Είσαστε δικοί μας, ό,τι θέλουμε θα σας κάνουμε».

Φυλακές και φύλακες ..

2008-11-17T02:23:00.000-08:00

Η φυλάκιση ανθρώπων είναι ένα πανάρχαιο μέσο που χρησιμοποιούν οι εξουσιαστές για να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους, να απομονώσουν τους εξαθλιωμένους, τους “παράνομους”, τους αντίπαλους τους, τους καταπιεσμένους ανθρώπους, όσους αντιστέκονται στα σχέδιά τους και όσους δε χωράνε στη βιτρίνα τους. Η φυλακή είναι συνυφασμένη με τα βασανιστήρια, τους ξυλοδαρμούς και τους εξευτελισμούς ανθρώπων.

Από τους εξοστρακισμούς στην αρχαία Αθήνα και την Ιερά Εξέταση που εξόντωσε χιλιάδες ανθρώπους, ως τα Γκούλαγκ της Σοβιετικής Ένωσης και τα Γκουαντανάμο και Αμπού Γκράιμπ των ΝΑΤΟικών, ο αντίπαλος, όποιος διαφωνεί με το Κόμμα, ο “τρομοκράτης”, ο ανήμπορος στέλνεται στη φυλακή για να δώσει η εξουσία το μήνυμα ότι όποιος ξεφεύγει από τα στενά όρια που καθορίζει αυτή για τις ζωές των ανθρώπων, κινδυνεύει άμεσα να βρεθεί στη “στενή”.

ΟΜΩΣ οι αληθινοί εγκληματίες δεν βρίσκονται στη φυλακή, αλλά στο κυνο-βούλιο, στα υπουργεία, τα δικαστήρια, τα αστυνομικά τμήματα. Τα λαμόγια, οι μεγαλοκαρχαρίες, οι έμποροι ναρκωτικών, οι δολοφόνοι και όσοι συνεργάζονται με το κράτος πάντα “τη γλυτώνουν”. Εξαίρεση στον κανόνα είναι οι περιπτώσεις αλληλοεξόντωσης των εξουσιαστών (π.χ. Κοσκωτάς και μαφιόζοι που κατά καιρούς μπαίνουν στη φυλακή χωρίς να θίγονται τα... “προνόμιά” τους).

Τον ίδιο ρόλο παίζει και η καταστολή μέσω των ψυχιατρείων (όπου η ιατρική επιστήμη θριαμβεύει στη μετατροπή ανθρώπων σε φυτά) και των αναμορφωτηρίων ανηλίκων. Και μέσα στις φυλακές η διοχέτευση ναρκωτικών γίνεται αθρόα για την καταστολή των αντιστάσεων των φυλακισμένων.

Η δημιουργία και η ύπαρξη της φυλακής, έχει τη ρίζα της στην αναγκαιότητα της εκάστοτε εξουσίας, να εξοντώσει οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης θεωρείται επικίνδυνη γι' αυτή. Παρουσιάζεται ως εγγυητής της ομαλής λειτουργίας της κοινωνίας και εναντιώνεται σε όσους παραβαίνουν τους καταναγκαστικούς κανόνες που η εξουσία επιβάλλει. Η φυλακή είναι η πιο εγκληματική και χυδαία έκφανση του δημοκρατικού καθεστώτος, καθώς και ένα από τα πιο αντιφατικά στοιχεία του, αφού αποκηρύσσει ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσα σ' αυτό και τις δομές του.

Ο εγκλεισμός στα κάτεργα του κράτους, αρχικά στοχεύει στην τιμωρία, στον σωφρονισμό, στην καταστολή και έπειτα στην εξάλειψη συμπεριφορών που παρεκκλίνουν από την “κανονικότητα”. Αποσκοπεί στη δημιουργία πειθήνιων σωμάτων, εύπλαστων και πρόθυμων να υπακούν και να υποτάσσονται στα θέλγητρα των εξουσιαστών. Οι μέθοδοι υπόταξης των κρατουμένων ολοένα και εντείνονται για να επιβάλλουν τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.

Η κατασκευή φυλακών εκτός αστικών κέντρων, η λοβωτομημένη επικοινωνία, η στέρηση αδειών, οι εξαντλητικές συνεχείς μεταγωγές έχουν ως σκοπό την αποξένωση και την αποκοπή των έγκλειστων, από το κοινωνικό τους περιβάλλον (φίλοι, συγγενείς). Μέσα από την απομόνωση, που είναι ένας από τους βασικούς όρους της υποταγής, επιδιώκουν να καταστήσουν τους φυλακισμένους κοινωνικά ανάπηρους, μοναχικούς άρα και αδύναμους.

Η φυλακή είναι ουσιαστικά μια μικρογραφία της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας του νόμου και της τάξης, της ρουφιανιάς και του γλειψίματος, της αυθαιρεσίας και του βολέματος, που επιδιώκει την κοινωνική ειρήνη. Την ειρήνη δηλαδή, ανάμεσα σε αφεντικά και δούλους, πλούσιους και φτωχούς, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, ώστε να εξασφαλίσει τη διαιώνιση της διαφθοράς, της ιεραρχίας, της εξουσίας.

Η υπόσταση της φυλακής δημιουργεί τη ψευδαίσθηση, που κάνει τον μικροαστό, τον πολίτη -αυτό το δημόσιο πράγμα που εκτόπισε τον άνθρωπο (Νταριέν) να πιστεύει πως είναι ελεύθερος μέσα σ'έναν σκλάβο κόσμο ….

κάγκελα παντού ....

2008-11-11T23:15:00.000-08:00

"Αυτό που γίνεται πίσω από τα κάγκελα της κάθε ελληνικής φυλακής, θα πρέπει να ντροπιάζει όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες αυτής της χώρας.

Γιατί δείχνει πόσο ανάλγητοι, πόσο απάνθρωποι και πόσο απολίτιστοι είμαστε. Τελικά όλα στη χώρα μας... είναι μια βιτρίνα: Βουλή, Κυβέρνηση, Κόμματα, τηλεόραση, Πανεπιστήμια και καλλιτέχνες. Μια ψεύτικη βιτρίνα, για να κρύβει
την βρωμιά και την αδικία.

Ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή των κρατουμένων, που τους καταδικάζουμε να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες ξεχνώντας ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι όπως όλοι μας, που έκαναν κάποιο λάθος στη ζωή τους, όπως μπορεί να συμβεί στον καθένα από μας. Και μόνο το κλείσιμο σε τέσσερις τοίχους είναι μια βαριά τιμωρία.

Όμως, από κει και πέρα θα πρέπει να εξασφαλίζονται απόλυτα ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, ώστε ο κρατούμενος να έχει την ευκαιρία να σκεφτεί και να προσπαθήσει να γίνει καλύτερος, για να μπορέσει κάποια μέρα να επιστρέψει στην οικογένειά του και στην κοινωνία που τόσο μας έχει όλους ανάγκη.

Είμαι απόλυτα στο πλευρό σας, αν και δεν διαθέτω καμία άλλη δύναμη εκτός από τις σκληρές μου εμπειρίες και την κουρασμένη μου φωνή."

Αθήνα 10-11-2008
Μίκης Θεοδωράκης

Το τέλος της Ιστορίας του καπιταλισμού:

2008-11-04T02:39:00.000-08:00

Το τέλος της Ιστορίας του καπιταλισμού:
Κείμενο του Δημήτρη Κουφοντίνα:
«

Κείμενο του Δημήτρη Κουφοντίνα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"

Ο Φουκουγιάμα επιτέλους δικαιώνεται! Κατά το ήμισυ τουλάχιστον. Είχε μιλήσει για το «τέλος της Ιστορίας», ενώ ολόκληρη η φράση είναι: «το τέλος της ιστορίας του καπιταλισμού».
Μπορεί αυτό να μη φαίνεται άμεσο, να μην είναι άμεσο, όμως η βαθιά και μακριά κρίση που θα ζήσουμε θα φωτίζει ολοένα και περισσότερο τον πεπερασμένο ιστορικά χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος.

Οι απολογητές του συστήματος προσπαθούν να συσκοτίσουν τα αίτια της κρίσης, να μη φανεί, όπως λέει κι ο Ε. Βαλερστάιν, ο συστημικός της χαρακτήρας.
Οι πιο χυδαίοι την αποδίδουν στην απληστία των φτωχών ή, το πολύ-πολύ, στην αφροσύνη των golden boys.
Οι σοβαρότεροι μιλούν για κρίση του νεοφιλελευθερισμού, του καπιταλισμού-καζίνο και ζητούν έναν «ηθικό», έναν κάπως ελεγχόμενο, περισσότερο ρυθμιζόμενο (τώρα πλασάρουν τον όρο και κάμποσοι Σικάγο-μπόις φωστήρες...) καπιταλισμό.

Ωστόσο, ο καπιταλισμός μπορεί όταν δυσκολεύεται προσωρινά, ν' αναδιπλώνεται, ν' αλλάζει πρόσωπο, όμως δεν εξημερώνεται. Η μόνη ηθική του είναι το κέρδος, ο θεμελιώδης νόμος του είναι αυτός του ανταγωνισμού, η εξατομίκευση και αλλοτρίωση των ανθρώπων, η μετατροπή της κοινωνίας σε ζούγκλα.

Ούτε ο νεοφιλελευθερισμός, ούτε η παγκοσμιοποίηση, ούτε ο χρηματοπιστωτικός τζόγος είναι οι πρωταρχικοί υπεύθυνοι της κρίσης. Αυτοί ήταν μέσα και μορφές δομικού χαρακτήρα του καπιταλισμού για να ξεπεράσει τα εσωτερικά όρια του κεφαλαίου κατά την καθοδική φάση του μακρού κύματος Κοντράτιεφ,όταν έπεφτε το ποσοστό του κέρδους, τα άγια των αγίων του καπιταλισμού.

Αυτά ήταν τα μέσα του κεφαλαίου που -όπως επισημαίνει ο Μαρξ- ξαναϋψώνουν με μεγαλύτερη δύναμη μπροστά του τα ίδια όρια, ξαναφέρνουν την ίδια κρίση, τώρα όμως ακόμα βαθύτερη, μακρύτερη και πιο καταστροφική.

Γι' αυτή τη ληστεία των αιώνων δεν φταίει κανείς; Κάποιοι θα πουν το ψωμί ψωμάκι. Κάποιοι, στις λιμοκτονούσες χώρες, θα εγκαταλείψουν τη ζωή... Σ' αυτό το παγκόσμιο έγκλημα δεν υπάρχουν πρόσωπα; Ολον αυτό τον συρφετό των μεγαλοτραπεζιτών, μεγαλοχρηματιστών, ηγετικών στελεχών διεθνών οικονομικών οργανισμών, πολιτικών κυβερνητών, αρμόδιων υπουργών οικονομικών κ.ά., που όλοι τους μαζί συναγελάζονται, σχεδιάζουν και συναποφασίζουν, τον γνωρίζει κανείς, τον ονοματίζει κανείς;
Θα πληρώσουν αυτοί ή θα την πληρώσει όπως πάντα ο απλός άνθρωπος και κανένας «ληστής» τραπεζικού υποκαταστήματος;

Αυτή η κορυφαία οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης, που προς το παρόν περιορίζεται στην πρώτη φάση της, τη χρηματοοικονομική, επιφέρει καθοριστικές αλλαγές σ' ολόκληρο τον πλανήτη.
Εχουμε πρώτα την παρακμή της μιας -και μοναδικής τα τελευταία 20 χρόνια- παγκόσμιας δύναμης, που δρούσε χωρίς ισχυρό ανταγωνιστή.

Σήμερα αναδύονται περιφερειακοί νεοκαπιταλισμοί, όπου δημιουργούνται ισχυροί καπιταλιστικοί όμιλοι που ανταγωνίζονται πλέον επί ίσοις όροις τα δυτικά ολιγοπώλια, έχουν δική τους δυναμική, χαράζουν τη δική τους ιδιαίτερη στρατηγική.
Η Κίνα κυρίως, αλλά και η ισχυρότατη στρατιωτικά Ρωσία, η Ινδία, ακόμη το Ιράν και χώρες της Νότιας Αμερικής.
Εν τω μεταξύ ένα νέο Μπαντούγκ, ένας νέος χώρος (πολιτικά) Αδεσμεύτων, φαίνεται να σχεδιάζεται...

Οι ΗΠΑ, σε βαθιά κρίση συμμαχιών σε Μ. Ανατολή, Καύκασο και Κεντρική Ασία, με τις ανοιχτές πληγές σε Ιράκ και Αφγανιστάν, με στραπατσαρισμένη την εικόνα του αήττητου, θα αναγκαστούν να επαναδιαπραγματευτούν τις διεθνείς τους σχέσεις και αυτό -όπως μας δείχνει η Ιστορία-δεν θα περιοριστεί μόνο στο πεδίο της πολιτικής...

Και όσο θα κλιμακώνεται η κρίση, τόσο θα εντείνεται ο πόλεμος εναντίον του κόσμου της εργασίας. Περισσότερο θα υποφέρουν οι φτωχοί του λεγόμενου τρίτου κόσμου. Ακολουθεί η επίθεση στον λεγόμενο τέταρτο κόσμο της Δύσης και στους εργαζόμενους. Ηδη τους φόρτωσαν το τεράστιο δημόσιο χρέος. Τώρα καλούνται με τα νέα μέτρα να χρηματοδοτήσουν τους υπεύθυνους της κρίσης.
Οπως θα έλεγε ο αξέχαστος καθηγητής, προπαντός αγωνιστής και άνθρωπος, Σάκης Καράγιωργας, η μετακύλιση του χρέους είναι νόμος. Πρόκειται ουσιαστικά για μια τεράστια ανακατανομή εισοδήματος.

Οσο θα βυθιζόμαστε στην ύφεση, τόσο θα αυξάνονται ανεργία, απολύσεις, λιτότητα, εντατικοποίηση της εργασίας, όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, τόσο θα μειώνεται το «κράτος πρόνοιας» και θα αυξάνεται το κράτος ασφάλειας-αστυνόμευσης-καταστολής.

Η κρίση θα επεκταθεί στο σύνολο της κοινωνικής ζωής, θα την αποδιοργανώσει, θα οδηγήσει σε διαψεύσεις μικρο-ονείρων και σε αποσύνθεση των προηγούμενων κοινωνικών δομών. Τώρα με το βάθεμα της κρίσης αυτή η διαδικασία επιταχύνεται και οι κοινωνικές εκρήΕεις γίνονται αναπόφευκτες.

Ωστόσο ο καπιταλισμός, όσο μεγάλη και να 'ναι η κρίση του, δεν θα αυτοκτονήσει... Διαθέτει ισχυρούς μηχανισμούς, κατασταλτικούς και ιδεολογικούς, αποθέματα βίας αλλά και πειθαναγκασμού.

Σήμερα, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την ανατροπή του και, με τη δημιουργία μιας νέας συνείδησης, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, μπαίνει το ζωτικό ερώτημα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

Κι αν πει κανείς «ποιος σοσιαλισμός, ο σοσιαλισμός πέθανε», η απάντηση είναι «ο πρώτος, ο πρώιμος σοσιαλισμός, ναι, πέθανε, όμως ένας νέος σοσιαλισμός, με νέο περιεχόμενο, μπορεί και πρέπει να δοκιμαστεί».

Σήμερα, που γίνονται τραγικά επίκαιρα τα λόγια του Κορνηλίου Καστοριάδη, «η καπιταλιστική κοινωνία τρέχει προς την άβυσσο επειδή δεν μπορεί να αυτοελεγχθεί», γίνεται επιτακτικό το αντίπαλο σχέδιο.

Ενα σχέδιο που θα πατάει γερά και κριτικά στο παρελθόν και μέσα στις σημερινές συνθήκες θα εξειδικεύεται σ' ένα πρόγραμμα άμεσης δράσης που θα συγκρούεται με όλους τους τρόπους και θα προκαλεί ήττες στο καπιταλιστικό σύστημα, που θα φέρει εκείνες τις πρώτες μικρές νίκες που είναι απαραίτητες για τη συσπείρωση των διάχυτων και κατακερματισμένων δυνάμεων, για την ενότητα τους στη δράση, αντιστρέφοντας το κλίμα παραίτησης, αποστρατείας και ηττοπάθειας.

Στιγμές σαν αυτές που θα ζήσουμε, καθώς οι τροχοί της Ιστορίας επιταχύνονται, όταν οι άνθρωποι μέσα σε λίγες μέρες μπορούν να μάθουν όσα δεν έμαθαν σε μια ζωή, έχει αποδειχτεί ιστορικά ότι είναι αυτές στη διάρκεια των οποίων μπορεί να πραγματοποιηθεί το αδύνατο.

Δ. Κουφοντίνας
Φυλακές Κορυδαλλού
28/10/2008

Το παραπάνω δημοσιεύτηκε στο Πρώτο Θέμα.

πρόσφυγες..

2008-10-27T00:41:00.000-07:00

Τα σπίτια μας είναι φτιαγμένα από χαρτόνι...

Ίσως αυτό το κείμενο δε θα έχει καμία επιρροή στους Έλληνες, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, ίσως δεν έχει νόημα γι'αυτούς.

Γιατί είμαστε πρόσφυγες; Υποφέρουμε από 30 χρόνια πολέμων στο Αφγανιστάν. Αγανακτήσαμε απ'τον πόλεμο και τη βία. Γι'αυτό βρισκόμαστε στις πύλες της Ευρώπης αναζητώντας άσυλο.

Αν εμείς, οι οικογένειές μας, τα μικρά παιδιά μας, οι φίλοι μας δεν είχαμε υποστεί τη βία, τον πόλεμο και την τρομοκρατία (τις βόμβες και τις ρουκέτες) στη χώρα μας, δε θα είχαμε καταφύγει σαν πρόσφυγες σε καμία χώρα και δε θα ήταν αυτό το μοναδικό χαρακτηριστικό που βλέπουν όλοι σε εμάς, του πρόσφυγα.

Ζούμε σε παραπήγματα φτιαγμένα από χαρτόνι και πλαστικό, κάτω από τον ήλιο και την ανυπόφορη ζέστη, δεν έχουμε νερό και τροφή, ούτε ηλεκτρικό και τα βασικά αγαθά για τη ζωή. ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αλλά η αστυνομία, το λιμενικό, κάποιοι Έλληνες που ζουν γύρω απ'τον καταυλισμό μάς αντιμετωπίζουν σαν να μην είμαστε ανθρώπινα πλάσματα.

Απ'τους ήχους των όπλων και των εκρήξεων, από τα κατεστραμμένα και καμμένα σπίτια έχουμε μαύρες αναμνήσεις. Όπου κι αν πήγαμε, αντί για τη βοήθεια που αναζητούσαμε βρήκαμε τιμωρία. Ζητήσαμε από την ελληνική κυβέρνηση και την ευρωπαϊκή ένωση, μια καλή μεταχείριση σχετικά με τη ζωή. Δεν είμαστε ευτυχισμένοι με τη ζωή και τα προβλήματα που έχουμε .

Δεν είμαστε εγκληματίες, μη μας κατηγορείτε και μη μας φέρεστε σαν εγκληματίες.

Δραπετεύσαμε από το Αφγανιστάν εξαιτίας του πολέμου, της βίας, της αδικίας και της ανασφάλειας. Διασχίζουμε χιλιάδες μίλια κάτω από αμέτρητους κινδύνους για να βρούμε καλύτερη ζωή, ελευθερία και δημοκρατία αλλά δε βρήκαμε τίποτα εδώ.

Πού είναι εκείνος ο Μεσσίας που μιλούσε για δικαιοσύνη, ελευθερία; Υπάρχει κανείς που να ακούει τη φωνή μας;

Είμαστε ήδη φυλακισμένοι στον καταυλισμό μας και ακόμα κι αυτόν θέλουνε να τον καταστρέψουν. Κάθε φορά που βλέπουμε τους τραυματισμένους αδερφούς μας, με σπασμένα χέρια, σπασμένα κεφάλια, σπασμένες καρδιές τότε κι η ψυχή σπάει, σκοτεινιάζει - ψυχορραγούμε..

ΑΦΓΑΝΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Σεπτέμβρης 2008

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

2008-10-15T00:06:00.000-07:00

Καλημέρα ..

Είδατε τελικά που φτάσαμε μ' αυτούς τους οσφυοκάμπτες πολιτικούς..
Αδιάφοροι σφυρίζουν και ξεπουλάνε μαζί με τα όνειρα του κοσμάκη και την πατρίδα μας.

Εγώ βαρέθηκα και σιχάθηκα πια, μα πιο πολύ τον εαυτό μου που τους ανέχομαι να ξεπουλάν την πατρίδα μου για πινάκιο φακής, επειδή είναι άπλα ανίκανοι να αντιδράσουν και να προασπίσουν τα συμφέροντα του έθνους, με πρόσχημα και φόβο μην χαρακτηριστούν εθνικιστές.

Ως πότε θα ανεχόμαστε τέτοιες στάσεις και τέτοιες λογικές από ανίκανες κυβερνήσεις από ανθρώπους που το μόνο ''θάρρος'' θράσος που τους διακρίνει είναι στις λαμογιές και τις απάτες ..

Το όλο ζήτημα σημαίνει εκ προοιμίου συμβιβασμό.Απαιτεί θάρρος ψυχραιμία και σταθερές θέσεις.

Ελπίζω μόνο οι ιστορικοί του μέλλοντος να μην αναζητήσουν αν ΟΝΤΩΣ οι ρίζες και το DNA μας ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ από αυτό του μεγάλου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ η του ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ
η από τους αφανείς ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την αξιοπρέπεια ενός λαού που σήμερα ξεπουλιέται στα σαλόνια των μεταμοντέρνων αντιλήψεων,γιατί θα ανακαλύψουν ότι τελικά είμαστε η τουλάχιστον οι πολιτικοί μας κουβαλάνε το DNA αυτό του εφιάλτη που πρόδωσε τους τριακόσιους του ΛΕΩΝΙΔΑ..

periploys

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ''Η ΡΑΤΣΑ''

2008-09-26T23:00:00.000-07:00

Ή κραυγή δεν είναι δική σου. Δεν μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι μέσα από το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ: πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου. Οι νεκροί σου δεν κοίτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνώτο τους.

Oι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζούν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γή να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του ευατού σου."Δεν είσαι ένας: είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα προσωπά σου. Κ' ευτύς σβύνει κι ανάβει άλλο, νεοτερό σου, ξωπίσω σου.''

Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σου σώμα το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσυ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το προσωπό. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας.Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ''Μην πεθάνεις για να μην πεθάνουμε!'' φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί. <<Δεν προφτάσαμε να χαρούμε τις γυναίκες που πεθυμήσαμε, πρόφτασε εσύ, κοιμήσου μαζί τους! Δεν προφτάσαμε να κάνουμε έργα τις ιδέες μας, κάμε τις εσύ! Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να στερεώσουμε το πρόσωπο της ελπίδας μας, στερεωσέ το εσύ! Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας! Μέρα νύχτα μπαινοβγαίνουμε στο κορμί σου και φωνάζουμε. Όχι δε φύγαμε, δεν ξεκορμιστήκαμε από σένα, δεν κατεβήκαμε στη γής. Μέσα από τα σωθικά σου ξακολουθούμε τον αγώνα. Λύτρωσέ μας!>>Δε φτάνει ν΄ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δεν φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νού σου. Όλοι χύνονται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν' ανέβουν πάλι στο φώς της μέρας. Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αιμάτου σου και ποιος ν' ανηφορίσει πάλι στο φώς και στο χώμα. Μην τους λυπάσαι! Κάθου άγρυπνος στην καταβόθρα της καρδιάς σου και ξεδιάλεγε. Τούτος ο ίσκιος να λές, είναι ταπεινός, σκοτεινός σα ζώο να φύγει! Τούτος είναι σιωπηλός και φλεγόμενος, πιο ζωντανός από μένα ας πιεί το αίμα μου όλο!

Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βουλησή τους, πλάτηνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο αυτό είναι το δεύτερο σου χρέος.Γιατί δεν είσαι μονάχα σκλάβος. Ευτύς ως γεννήθηκες, μια νέα πιθανότητα γεννήθηκε μαζί σου, ένας λεύτερος σκιρτημός τρικυμίζει τη μεγάλη ζοφερή καρδιά του σογιού σου. Φέρνεις θες δεν θες, ένα νέο ρυθμό. Μια νέα επιθυμία, μια νέα ιδέα, μια θλίψη καινούρια. Θες δε θές, πλουτίζεις το πατρικό σου σώμα. Κατα που θα κινήσεις; Πως θ' αντικρύσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία.Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη υπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες.

Ως περπατάς ανοίγεις, δημιουργάς την κοίτη όπου θα μπεί και θα οδέψει ο ποταμός των απογόνων. Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές κ' εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου ολάκερη υψώνεται κι αντριεύει.<<Δεν είμαι ένας! Δεν είμαι ένας! >> Τ' όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει. Δεν είσαι ένα άθλιο λιγόστιγμο κορμί, πίσω από πήλινη ρεούμενη μάσκα σου ένα πρόσωπο χιλιοχρονίτικο ενεδρεύει. Τα πάθη σου κ' οι ιδέες σου είναι πιο παλιά από την καρδιά και το μυαλό σου. Το σώμα σου το αόρατο είναι οι πεθαμένοι πρόγονοι κι οι απόγονοι οι αγέννητοι. Το σώμα σου τ' ορατόείναι οι άνδρες, οι γυναίκες, και τα παιδιά που ζούν της δικής σου ράτσας.

Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει, όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει, και να σκιρτάει πασίχαρος, όταν ένας άντρας και μια γυναίκα του σογιού του φιλιούνται. Όλα τούτα είναι μέλη του μεγάλου ορατού κορμιού σου. Πονάς και χαίρεσαι σκορπισμένος ως τα πέρατα της γης μέσα σε χιλιάδες ομοαίματα κορμιά.Όπως μάχεσαι για το μικρό σου σώμα, πολέμα και για το μεγάλο. Πολέμα όλα τούτα τα κορμιά σου να γίνουνε δυνατά, λιτά, πρόθυμα. Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη.

Πως μπορείς να έισαι δυνατός, φωτεινός, γενναίος, αν οι αρετές τούτες δεν τρικυμίζουν ολάκερο το μεγάλο σου σώμα;Πως μπορείς να σωθείς αν δεν σωθεί ολάκερο σου το αίμα; Ένας από την ράτσα σου να χαθεί, σε συντραβάει στο χαμό του. Ένα μέλος του κορμιού και του νού σου σαπίζει.

Να ζείς βαθιά, όχι σαν ιδέα, παρά ως σάρκα κ' αίμα την ταυτότητα τούτη.Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. Να νιώθεις το χώμα ν' ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν΄απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα. Ποιός είναι ο σκοπός σου; Να μάχεσαι να πιαστείς στερεά από το κλαρί κ' είτε σα φύλλο, είτε σαν ανθός, έιτε σαν καρπός, να σαλεύει μέσα σου, ν' ανανεώνεται και ν' αναπνέει ολάκερο το δέντρο.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΧΡΕΟΣ ΕΧΤΕΛΩΝΤΑΣ ΤΗ ΘΗΤΕΙΑ ΣΟΥ ΣΤΗ ΡΑΤΣΑ , ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ.

Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους.

Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιό τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει ...

ΚΥΡ ΠΑΝΤΕΛΗ ..

2008-09-13T11:45:00.000-07:00

2008-09-03T07:38:00.000-07:00

Εκλογές ΗΠΑ: Ποιοί επενδύουν και πόσα στους υποψήφιους πλανητάρχες, του Νίκου Ταυρή

"Κάτι μας χρωστάς, Mister President"

Αυτό θα μπορούσαν να λένε την επομένη των εκλογών οι χρηματοδότες των υποψηφίων για τις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές. Πολλά εκατομμύρια δολάρια έχουν "επενδύσει" κολοσσοί του επιχειρηματικού κόσμου των ΗΠΑ σε υποψήφιους προέδρους με στόχο να έχουν ανταποδοτικά οφέλη μετά τις εκλογές ανεξαρτήτως από το ποιος θα βγει πρόεδρος. Και αυτό γιατί έχουν φροντίσει από τώρα να χρηματοδοτήσουν όλους τους υποψήφιους-γκανιάν ως τώρα, ανεξαρτήτως αν είναι του Δημοκρατικού Κόμματος ή των Ρεπουμπλικάνων. Βέβαια τα περισσότερα "στοιχήματα" πέφτουν στους υποψήφιους των δημοκρατικών αφού όλοι θεωρούν ότι έχουν το προβάδισμα για την προεδρία.

Ναυαρχίδα των χρηματοδοτών αποδεικνύεται ότι είναι οι εταιρείες της Γουόλ Στριτ, σύμφωνα με το Κέντρο για μια Υπεύθυνη Πολιτική (Center for Responsive Politics). Το CRP είναι μία μη κυβερνητική οργάνωση που ασχολείται με τη σχέση χρήματος και πολιτικής εξουσίας στις ΗΠΑ. Εταιρείες της Γουόλ Στριτ, όπως η ActBlue, η Goldman Sachs, η Citigroup, η Morgan Stanley, η National Amusements, η Lehman Brothers, η Merrill Lynch, η JP Morgan, η UBS, η Credit Suisse, η Blank Rome, η Greenberg Traurig έχουν δώσει εκατομμύρια δολάρια στην πλέον δαπανηρή προεκλογική εκστρατεία στην ιστορία των ΗΠΑ. Το CRP εκτιμά ότι η χρηματοδότηση των υποψηφίων θα φτάσει το 1 δισ. δολάρια, σχεδόν διπλάσιο από αυτό των εκλογών του 2000 και κατά ένα τρίτο μεγαλύτερο από αυτό των εκλογών του 2004. Και όλα αυτά την ίδια ώρα που η ανεργία και η φτώχεια στις ΗΠΑ καλπάζουν, όταν οι επιπτώσεις της κρίσης των στεγαστικών δανείων πολλαπλασιάζουν "τις πόλεις με τις τέντες".

Δεν είναι μόνο οι εταιρείες της Γουόλ Στριτ που τζογάρουν στους υποψήφιους προέδρους. Μια σειρά άλλες, όπως η Microsoft, οι νομικές εταιρείες Sullivan & Cromwell και DLA Piper, η Google και η εταιρεία συμβούλων Price Waterhousecoopers έχουν την τιμητική τους ανάμεσα στους "επιφανείς" χρηματοδότες των εκλογών.

"Χρεωμένος" λοιπόν ο πλανητάρχης από την πρώτη μέρα που περνά την πόρτα του Λευκού Οίκου. Και αυτά τα χρέη θα πρέπει να βρίσκει τρόπο να τα ξεπληρώνει καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του. Γιατί η Γουόλ Στριτ και οι λοιποί φίλοι του έχουν μνήμη… ελέφαντα σε αυτά τα ζητήματα.

Είναι πολλά τα λεφτά…

117,7 εκατ. δολάρια συγκέντρωσε η Χίλαρι Κλίντον το 2007 με βασικούς χορηγούς τη νομική εταιρεία DLA Piper, τη Goldman Sachs, τη Morgan Stanley, τη Citigroup και τη Lehman Brothers.

102,2 εκατ. δολάρια ολόκληρη την περσινή χρονιά συγκέντρωσε ο Μπάρακ Ομπάμα, με βασικούς χρηματοδότες τη Goldman Sachs, τη UBS, τη Lehman Brothers, τη National Amusements και τη JP Morgan Chase.

41,1 εκατ. δολάρια μέχρι τα τέλη του περασμένου έτους συγκέντρωσε ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων Τζον ΜακΚέιν, με βασικούς χρηματοδότες τη Merrill Lynch, τη Citigroup, τη Blank Rome, την Greenberg Traurig και την Goldman Sachs.

Τα συμπεράσματα δικά σας κύριοι για να μη τρέφουμε φρούδες ελπίδες ...

Τροφή, Νερό και Καύσιμα:

2008-08-30T03:57:00.000-07:00

Η Παγκόσμια Κρίση, του Μισέλ Τσοσουντόφσκι

Τροφή, Νερό και Καύσιμα: Τρία απαραίτητα στοιχεία της ζωής σε κίνδυνο

Οι ζαχαρωμένες σφαίρες της ελεύθερης αγοράς σκοτώνουν τα παιδιά μας. Πρόκειται για προμελετημένη δολοφονία. Είναι ενορχηστρωμένη ως ιδιότυπη, ξεπερασμένη μόδα στα κομπιούτερ διαπραγμάτευσης των χρηματιστηρίων της Νέας Υόρκης και του Σικάγου, όπου αποφασίζονται οι διεθνείς τιμές του ρυζιού, του σιταριού και του καλαμποκιού. Οι άνθρωποι σε διαφορετικές γωνιές του κόσμου "φτωχοποιούνται" συστηματικά ως αποτέλεσμα των μηχανισμών της διεθνούς αγοράς. Ένας ελάχιστος αριθμός οικονομικών ινστιτούτων και πολυεθνικών μπορούν να καθορίζουν, μέσα από την αθέμιτη εκμετάλλευση της αγοράς, το όριο ποιότητας της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.

Βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι της πιο σοβαρής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης της σύγχρονης ιστορίας. Η διαδικασία της παγκόσμιας φτωχοποίησης που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 με την κρίση του χρέους έχει φτάσει σε οριακό σημείο, και οδηγεί πλέον στο ξέσπασμα λιμών σε στρατηγικές περιοχές του αναπτυσσόμενου κόσμου. Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που οδηγούν στην οικονομική κρίση: χρηματιστηριακές αγορές, υποχώρηση της παγκόσμιας παραγωγής, κατάρρευση του δημόσιου τομέα της οικονομίας, γρήγορη ανάπτυξη της κερδοφόρας "πολεμικής οικονομίας". Αυτό που σπάνια αναφέρεται στις αναλύσεις, είναι το πώς η παγκόσμια οικονομική αναδιάρθρωση βιαίως φαλκιδεύει τρία βασικά στοιχεία της ζωής: την τροφή, το νερό και τα καύσιμα. […]

Οι κυβερνήσεις τόσο στις ανεπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες έχουν πλέον εγκαταλείψει τον ιστορικό τους ρόλο του ελέγχου με οικονομικά εργαλεία των μεταβλητών της οικονομίας και της διασφάλισης ενός μίνιμουμ επιπέδου διαβίωσης για τους πολίτες. Έτσι, σε πολλά σημεία του πλανήτη δημιουργήθηκαν κινήματα ενάντια στις απότομες διακυμάνσεις των τιμών των τροφίμων και της βενζίνης. Οι όροι υπήρξαν ιδιαίτερα κρίσιμοι σε Αϊτή, Νικαράγουα, Γουατεμάλα, Ινδία, Μπανγκλαντές. Στην Σομαλία δε, όπως και στην Αιθιοπία μόλις εφέτος, οι διακυμάνσεις στις τιμές των τροφίμων προκάλεσαν την έξαρση μαζικών λιμών στους κατοίκους.

Απελευθέρωση

Για να κατανοήσουμε την κρίση αυτής, πρέπει να εντρυφήσουμε σε συγκεκριμένους όρους. Όπως είπαμε, η παροχή τροφής, νερού και καυσίμων δεν φαίνεται να είναι πλέον το αντικείμενο κυβερνητικών ή διακυβερνητικών παρεμβάσεων με απώτερο σκοπό την ελάφρυνση της φτώχειας και την αποτροπή ξεσπάσματος λιμών. Η μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων καθορίζεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των επιχειρηματικών συμβουλίων ως κομμάτι μιας κερδοφόρας ατζέντας. Και επειδή αυτοί οι ισχυροί παράγοντες δρουν φαινομενικά πίσω από αόρατους μηχανισμούς αγοράς, οι καταστρεπτικές κοινωνικές επιδράσεις από τη διακύμανση των τιμών των τροφίμων, του νερού και των καυσίμων εμφανίζονται ως αποτέλεσμα ελλιπούς ανεφοδιασμού της αγοράς και υψηλών σκοπιμοτήτων.

Η φύση της διεθνούς οικονομικής & κοινωνικής κρίσης

Σκοπίμως ασαφείς είναι και οι αναφορές των επίσημων ΜΜΕ, σύμφωνα με τις οποίες η διατροφική και η πετρελαϊκή κρίση είναι αποτέλεσμα κερδοσκοπικών χειρισμών στην αξία των αγορών. Ωστόσο, πρέπει να πούμε ότι δεν είμαστε αντιμέτωποι με μεμονωμένες και διαχειρίσιμες επιμέρους κρίσεις, αλλά με μια παγκόσμια διαδικασία πλήρους οικονομικής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης. Στην καρδιά της διατροφικής κρίσης βρίσκεται η ανεξέλεγκτη άνοδος των τιμών βασικών πρώτων υλών διατροφής που συνδέονται άμεσα με τη δραματική αύξηση των τιμών των καυσίμων. Την ίδια στιγμή, η τιμή του νερού –βασικού συστατικού για τη γεωργική και βιομηχανική παραγωγή, την κοινωνική διάρθρωση, τη δημόσια υγεία και την οικογενειακή κατανάλωση– έχει εκτιναχθεί βιαίως, ως αποτέλεσμα του διεθνούς καπιταλιστικού κινήματος για την ιδιωτικοποίηση των εναπομεινάντων φυσικών πόρων νερού.

Είμαστε αντιμέτωποι με μια σημαντική οικονομική και κοινωνική βίαιη ανακατάταξη, μια πρωτοφανή διεθνή κρίση, που χαρακτηρίζεται από την "τριγωνική" σχέση μεταξύ των αγαθών του νερού, των τροφίμων και των καυσίμων: τρεις θεμελιώδεις μεταβολές που, συνδυασμένες, επηρεάζουν την ουσία της ανθρώπινης βιωσιμότητας. Επιπλέον, γίνεται αισθητή μια παγκόσμια κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, που θυμίζει συνθήκες πολέμου. Βέβαια, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει άμεση σχέση με τον έλεγχο των αποθεμάτων πετρελαίου και νερού. Ποιοι είναι όμως οι διεθνείς "θιασώτες" που διαχειρίζονται εν κρυπτώ τις τύχες του κόσμου; Αυτοί είναι:

οι ενορχηστρωτές της Wall Street, των τραπεζών, των τιμών των κατοικιών, συμπεριλαμβανομένων των θεσμικών σπεκουλαδόρων που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των τιμών
οι βρετανοαμερικανικοί γίγαντες της πετρελαϊκής αγοράς, BP, Exxon-Mobil, Chevron-Texaco, Royal Dutch Shell
οι αγροτικές/βιοτεχνολογικές κοινοπραξίες, που έχουν αναλάβει τα "πνευματικά" δικαιώματα των εσόδων από τις καλλιέργειες σιτηρών. Είναι οι ίδιες εταιρείες που λυμαίνονται τα χρηματιστήρια εμπορευμάτων της Νέας Υόρκης και του Σικάγου
οι εταιρείες νερού (Suez, Veolia, Bechtel United Utilities), υπεύθυνες για την πολιτική ιδιωτικοποίησης των υδάτινων πόρων
η στρατιωτικοβιομηχανική κοινοπραξία ΗΠΑ-Βρετανίας (Lockheed Martin, Raytheon, Northrop Grunman, Boeing, General Dyna-mics, BAES κ.λπ.), τα συμφέροντα της οποίας βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με αυτά των πετρελαϊκών εταιριών και της Wall Street.

Η κρίση στην αγορά πετρελαίου

Η διευρυμένη κρίση που ζούμε στις μέρες μας ξεκίνησε λίγο-πολύ από το πετρέλαιο. Πρέπει να τονιστεί ότι η κίνηση των διεθνών τιμών του "μαύρου χρυσού" στις αγορές της Νέας Υόρκης και του Σικάγου, ουδεμία σχέση έχει με το πραγματικό κόστος παραγωγής-εξόρυξης του πετρελαίου. Η σπειροειδής διακύμανση των τιμών του αργού πετρελαίου δεν είναι αποτέλεσμα έλλειψής του. Έχει υπολογιστεί ότι η πραγματική τιμή του αργού ανά βαρέλι στη Μέση Ανατολή (εκεί βρίσκεται ο κύριος όγκος των παραγωγών κρατών) δεν ξεπερνά τα 15 δολάρια. Με υπολογισμούς Μαΐου 2008, προκύπτει επίσης πως το κόστος εξόρυξης πετρελαίου από τις πλατφόρμες της Alberta, στον Καναδά, βρίσκεται στα 30 δολάρια ανά βαρέλι. [..] Το ζήτημα είναι ότι τα καύσιμα εμπλέκονται με όλα τα μέσα μαζικής παραγωγής σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κατασκευής, της γεωργίας και του τριτογενούς τομέα της οικονομίας, αυτού των υπηρεσιών. Η άναρχη διακύμανση των τιμών πετρελαίου έχει συντελέσει –σε αρκετά σημεία του πλανήτη– στην κατάρρευση δεκάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αλλά και στην παράλληλη υποτίμηση και πλήρη "παράλυση" των καναλιών λειτουργίας του εσωτερικού και του διεθνούς εμπορίου. Η εκτίναξη του κόστους της βενζίνης στις αγορές λιανικής οδηγεί σε πλήρη διάλυση των τοπικών οικονομιών, σε αύξηση της συγκεντροποίησης της βιομηχανίας σε χέρια λίγων οικονομικά ισχυρών πολυεθνικών κ.λπ. Παράλληλα, η σπασμωδική διακύμανση των τιμών των καυσίμων επηρεάζει σημαντικά και τις εσωτερικές οικονομίες: τα δημόσια συστήματα μεταφορών, σχολεία και νοσοκομεία, τη βιομηχανία οδικών εμπορευματικών μεταφορών, διεθνούς ναυτιλίας, αεροπλοΐας, τουρισμού, ψυχαγωγίας και τις περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες.

Πληθωρισμός

Η άνοδος στις τιμές των καυσίμων προκαλεί απότομη άνοδο του πληθωρισμού, που οδηγεί στη συμπίεση της πραγματικής αγοραστικής δύναμης και σε μια αναμενόμενη διεθνή υποχώρηση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης. Από την κατάσταση αυτή έχουν επηρεαστεί όλες οι τάξεις, ακόμη και η μεσοαστική των ανεπτυγμένων κρατών του κόσμου. Ας κατανοηθεί πως οι βίαιες αυτές οικονομικοκοινωνικές ανακατατάξεις σε διεθνές επίπεδο είναι σκόπιμες. Πλέον, οι έως τώρα δημόσιες και κρατικές οικονομικές πολιτικές ελέγχονται σχεδόν απόλυτα από ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και οφέλη. Η αισχροκέρδεια στις αγορές δεν είναι αντικείμενο των ρυθμιστικών αρχών και πολιτικών. Η οικονομική ύφεση συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας μορφής πλούτου, ενδυναμώνοντας μια χούφτα πολυεθνικών εταιρειών εις βάρος των λαών όλου του κόσμου.

Σύμφωνα με τον Γουίλιαμ Ένγκνταλ: "Το 60% της τιμής των 128 δολαρίων ανά βαρέλι του πετρελαίου προέρχεται από την ακανόνιστη διαπραγμάτευση των συμβολαίων futures (μελλοντικής απόδοσης) από μεγάλα κεφάλαια, τράπεζες και οικονομικά γκρουπ που χρησιμοποιούν το χρηματιστήριο μελλοντικών αξιών του Λονδίνου (ICE) και το NYMEX της Νέας Υόρκης και επιλέγουν τη λύση των χρηματιστηριακών πράξεων στον ειδικό χρόνο των "πωλήσεων εκτός χρηματιστηρίου", ώστε να αποφεύγουν οποιονδήποτε έλεγχο. Οι αμερικανικοί κανονισμοί ορίων διαπραγμάτευσης που έχουν τεθεί από την Επιτροπή Διαπραγμάτευσης Μελλοντικών Συμβολαίων Εμπορευμάτων επιτρέπουν στους εκάστοτε κερδοσκόπους να αγοράζουν μελλοντικά συμβόλαια αργού πετρελαίου στην αγορά του NYMEX, πληρώνοντας μόλις το 6% της αξίας του συμβολαίου. Με τη σημερινή τιμή του αργού, που βρίσκεται στα 128 δολάρια ανά βαρέλι, αυτό σημαίνει πως όποιος αγόραζε futures καλούνταν να πληρώσει μόλις 8 δολάρια για κάθε βαρέλι πετρελαίου, ενώ τα υπόλοιπα 120 δολάρια τα "δανείζεται" εικονικά. Αυτό ωθεί τις τιμές σε εξαιρετικά υψηλά και μη ρεαλιστικά επίπεδα και αντισταθμίζει τις απώλειες των τραπεζών, δημιουργώντας μια σειρά από "καταστροφές" σε βάρος των λαών".

Μεταξύ των κύριων "παικτών" στην κερδοσκοπική αγορά διαπραγμάτευσης του αργού πετρελαίου συγκαταλέγονται οι Goldman Sachs, Morgan Stanley, British Petroleum, ο γαλλικός τραπεζικός κολοσσός Societe Generale, η Bank of America (η μεγαλύτερη αμερικανική τράπεζα) και η ελβετική Mercuria. Η BP ελέγχει το λονδρέζικο Διεθνές Χρηματιστήριο Πετρελαίου (IPE), το οποίο αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αγορές διαπραγμάτευσης ενεργειακών "μελλοντικών αξιών" (futures) και μετοχών. Μεταξύ των δύο μεγαλύτερων μετόχων του IPE είναι οι Goldman Sachs και Morgan Stanley. Σύμφωνα με το γερμανικό Der Spiegel, η Morgan Stanley αποτελεί ένα από τα βασικά ιδρύματα που χειραγωγούν την αγορά IPE. Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα Le Monde, η γαλλική Societe Generale, σε συνδυασμό με την Bank of America και την Deutsche Bank, έχουν εμπλακεί στην επί τούτου διάδοση φημών στην αγορά (μέσω εκθέσεων κ.λπ.) με σκοπό να ωθήσουν –τεχνητά– σε άνοδο τις τιμές του αργού πετρελαίου.

Σπειροειδείς τιμές τροφίμων

Η παγκόσμια διατροφική κρίση χαρακτηρίζεται από σημαντικές εκτινάξεις τιμών βασικών διατροφικών αγαθών, γεγονός που ωθεί σε λιμοκτονία και χρόνιες στερήσεις. Σύμφωνα με τον FAO (Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας), οι τιμές βασικών σιτηρών έχουν αυξηθεί κατά 88% από το Μάρτιο του 2007. Η τιμή του σιταριού έχει αυξηθεί κατά 181% τα τελευταία τρία χρόνια. Η τιμή του ρυζιού έχει αυξηθεί κατά 50% μόλις το τελευταίο τρίμηνο. Η τιμή του ρυζιού έχει τριπλασιαστεί σε διάστημα πενταετίας, από περίπου 600 δολάρια ο τόνος το 2003 σε περισσότερο από 1.800 δολάρια ο τόνος τον Μάιο του 2008. […] Οι αυξήσεις αυτές είναι καταστροφικές για περίπου 2,6 δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, που διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας των 2 δολαρίων ημερησίως και ξοδεύουν το 60%-80% του εισοδήματος αυτού για διατροφικές ανάγκες. Οι κύριοι "παίκτες" που χειραγωγούν την αγορά σιτηρών παγκοσμίως είναι η Cargill και η ADM. Αυτοί οι δύο κολοσσοί ουσιαστικά ελέγχουν ένα τεράστιο μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς σιτηρών. Επίσης εμπλέκονται στις κερδοσκοπικές συναλλαγές τίτλων μελλοντικής αξίας (futures) και τίτλων όψεως (options) στις χρηματαγορές του NYMEX και του CBOT (Chicago Board of Trade). Όπως αναφέρεται στην ανάλυση του Greg Muttitt (Control Freaks, Cargill and ADM, The Ecologist, Μάρτιος 2001), "οι μεγαλύτεροι διαχειριστές των σοδειών της GM, οι Cargill, ADM και ο ανταγωνιστής τους Zen Noh, ελέγχουν μεταξύ τους το 81% του συνόλου των εξαγωγών αραβόσιτου και το 65% του συνόλου των εξαγωγών σόγιας παγκοσμίως".

(*) Ο Μισέλ Τσοσουντόφσκι είναι οικονομολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα (Καναδάς). Το παρόν κείμενο είναι αποσπάσματα άρθρου του, που δημοσιεύθηκε στις 5 Ιουνίου 2008 στο Global Research. Το πλήρες κείμενο θα δημοσιευθεί στο επόμενο τεύχος του περιοδικού "Διάπλους", που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο 2008.

Η σιωπή του κόσμου .

2008-08-17T23:01:00.000-07:00

Ένα μικρό αχνό φως τρεμόπαιζε λυπημένα, ξορκίζοντας το σκοτάδι που είχε καλύψει

τη σιωπή του κόσμου .

Μόνο δυο τρεις γάτες ξεχασμένες, αόρατες απ’ τα μάτια των ανθρώπων διαρρήγνυαν την ερημιά του τοπίου.

Εκεί ανάμεσα σε χαλασμένες κονσέρβες και δυο τρεις στοίβες χαρτόκουτα

κοιμόταν..

Άνθρωπος περιθωριακός ,δοσμένος σε ένα κατά δικό του κόσμο, αθέατο από την περιέργεια των περαστικών, βίωνε το σκοτάδι της ύπαρξης του δίχως αναπάντητα ερωτηματικά πλέον για το ασθενές της φύσης των πραγμάτων.

Καραβοκύρης απ’τα μικρά του σε μινερελάδικα και πετρελαιοφόρα ,έζησε τη ζωή όπως την ονειρεύτηκε . Κάθε λιμάνι και μια μεγάλη αγκαλιά ,άνοιγε με τρυφερότητα και έκλεινε σκεπάζοντας μαζί μ’ αυτόν και τα όνειρα του.

Όνειρα που γεννήθηκαν στην πιο γλυκιά του νιότη, βλέποντας με τον πατέρα πάντα τα πλοία να αποχωρούν από το λιμάνι, σαν διαβατάρικα πουλιά χωρίς προορισμό.

Τα ματιά της ψυχής νομίζω συμβολίζουν το συνειδητό κομμάτι και όχι το επιφανειακό. .Συνήθως
κάποιοι άνθρωποι σαν εμένα πχ χρειάζονται μια ολόκληρη ζωή για να καταφέρουν απλά και μόνο να ψιλοκαταλάβουν προς τα που πέφτει εντέλει αυτή η Ιθάκη. Βλέπεις , ο χρόνος αδυσώπητα κατακερμάτισε τις αντοχές μου . Δεν με έκανε περισσότερο σοφό παρά λιγότερο ανόητο .Ξέρεις δεν είχα πάντα γνώμονα και οδηγό το νου και την ψυχή . Περισσότερο νομίζω τη άγνοια είχα, γιαυτό σας μιλάω Φιλαράκια ότι τελικά ο χρόνος κύρτωσε τις αντοχές . Αναλώθηκα σε πράγματα και καταστάσεις που κατ ουσίαν με την ματιά που το βλέπω τώρα, νομίζω χάθηκε πολύτιμος χρόνος .Και αν μου μιλάτε για εμπειρίες ναι έχω αρκετές που με βοήθησαν να οικοδομήσω κάτι λίγο πάνω σ' αυτό που έμεινε , γιαυτό ορίζω και τον χρόνο εχθρό.

Εκεί ανάμεσα σε χαλασμένες κονσέρβες και δυο τρεις στοίβες χαρτόκουτα βρήκα αυτό που πάντα έψαχνα ..Την ελευθεριά, και την απαλλαγή του εαυτού που τόσα χρόνια υπηρετούσα

μέσα σε φόρμες και πλαίσια συντήρησης, και ας τρομάζει και αηδιάζει τους γύρω μου.

Μα....δεν γύρεψα ποτές να με καταλάβουν..Αυτοί που μας καταλαβαίνουν κάτι κλέβουν κάτι υποδουλώνουν μέσα μας ..Και εγώ θέλω να μαι λεύτερος..

περίπλους..

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΟΥΡΑΙΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

2008-08-02T22:24:00.000-07:00

Σ'ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας
συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μιά φορά
για να σκεφτούν πώς θα γλιτώσουν μιά για πάντα
από του γάτου τον αιώνιο βραχνά

Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες
μα τελικά δεν καταλήξαν πουθενά
και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει
ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά

Τότε πετάγετ'ένας νεαρός και λέει
-Βρήκα τη λύση του προβλήματος,παιδιά!
Θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται
και θα του δέσουμε κουδούνα στην ουρά

Κι όλοι φωνάξαν Μπράβο,αυτό είναι,συμφωνούμε!
και πέρασε η πρόταση του παμψηφεί
μα ένας γέρος ποντικός τους λέει Δικαίωμα!
και θέτει την εξής ερώτηση

Άμα μου λύσετε αυτή την απορία
τότε δε θά΄χω αντίρρηση καμιά
Ποιός από σας τολμάει το γάτο να ζυγώσει
να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά

Και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά
που πάει να πει ότι δε βρέθηκε κανένας
να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες
τότε και μόνο όταν είναι εφικτές
μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις
ασ΄τες καλύτερα, καθόλου μην τις λες.

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Αφιερωμένο στα ποντικάκια του διαδικτύου, που δεν είναι ικανά μόνο να φωνασκούν...

periploys

2008-06-21T11:10:00.000-07:00

Καλά ...ποιος τελικά είναι ο προορισμός μου ...
δίχως προκαθορισμένο σκοπό
να πορεύομαι στην ζωή μου ..προσμένοντας κείνα τα χείλη που θα σμίξουν με τα δικά μου σε ένα ξέφρενο πάθος χωρίς όρια και προκαταλήψεις...

Και ποτέ άλλοτε ίσως δεν μου δοθεί δεύτερη ευκαιρία για το όνειρο μου...
δε γουστάρω τα προκαθορισμένα ...και την ανυπόφορη αναμονή ..

Θα .....αποφασίσω εγώ για τον σκοπό μου πλέον ..πρι να ναι αργά ..
Δίπλα ..ακριβώς βρισκόταν ένα μπουκαλάκι με παραισθησιογόνα...
Κατέβασε δυο τρία από δαύτα
και έμεινε να περιμένει το τέλος...

Ο οικοδόμος που περνούσε τυχαία από το περίπτερο ...άνοιξε το ψυγείο
και το χέρι του έψαξε και βρει την πιο παγωμένη μπύρα...
έπεσε πάνω σ αυτήν με τις ανησυχίες της ύπαρξης της...

Τη βράδυ εκείνο ο οικοδόμος βίωσε το καλύτερο ταξίδι της ζωής του ..
Τα χάπια είχαν βοηθήσει γι αυτό..
Μα και το κουτάκι ..βίωσε και κείνο μαστουρωμένο το χάδι που τόσο ονειρεύτηκε!!!!!

Τώρα πεταμένο σ' ένα κάδο ανακύκλωσης ..μονολογεί το όνειρο
που έκανε μια βραδιά ..
Με ένα οικοδόμο βυθισμένο στη μακαριότητα του...

periploys

ΕΤΣΙ...ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ .....

2008-06-19T22:25:00.000-07:00

Η ΤΡΕΛΑ ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ..

2008-06-07T03:31:00.000-07:00

Άντε πάλι....

Χρώματα, μουσικές,όνειρα ..όλα μπερδεμένα
σαν το κουβάρι της γιαγιάς ..στη μνήμη μου..

Θυμάμαι τότε ..με μια κουτσή κιθάρα και ένα ναυτικό σακίδιο στον ώμο
τριγυρνούσα ανέμελος τα σοκάκια του κόσμου ...

Παρέα τώρα με την νοσταλγία...και τον Tom Waits να μου θυμίζει
όλα τούτα.. είπα να τα μοιραστώ ...μαζί σας...

periploys

Για το καλο μου ..χα.χα.χα.χα.χα χα

2008-06-03T06:42:00.000-07:00

Δε γ@μιέτ@ι ....

Βαρέθηκα.......

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

2008-05-24T07:06:00.000-07:00

όλα είναι δρόμος....

ΣΤΟ ΦΑΛΙΜΈΝΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΥΤΟΥ .....

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ..ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤZΟΚΟΝΤΑΣ

2008-05-19T10:48:00.000-07:00

Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ -ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

2008-05-09T02:04:00.000-07:00

ΠΕΡΙ....ΒΛΑΚΕΙΑΣ.....

2008-04-22T22:54:00.000-07:00

O Διονύσης Χαριτόπουλος συνάντησε τον M. Hulot και του είπε λίγους αφορισμούς,

Θα μπορούσε να εκλάβει κάποιος το βιβλίο σας ως επίδειξη αλαζονείας; Είναι ένδειξη βλακείας να πιστεύεις ότι δεν είσαι βλάκας;

Βέβαια. Το να θεωρείς ότι είσαι έξυπνος και να το λες. Ή, κυρίως, να το εξωτερικεύεις. Ο καθένας μπορεί να εκλάβει ό,τι θέλει. Από τη στιγμή που εσύ δεν ξεκινάς με αυτή την πρόθεση και είναι φανερό νομίζω από τον τρόπο που είναι γραμμένο. Άλλωστε, μέσα στο βιβλίο δεν εξαιρείται κανείς απ' τη βλακεία. Πώς θα εξαιρέσει αυτός που το έγραψε τον εαυτό του; Μπορεί να είναι και μια προσπάθεια κατανόησης των βλακειών που έχει κάνει αυτός που το γράφει. Κι εγώ έχω κάνει ουκ ολίγες. Αν ξεκινάς να γράψεις με το ερώτημα μέσα σου τι θα πουν οι άλλοι, καλύτερα να μην το κάνεις ποτέ.

Δεν τους σκέφτεστε τους άλλους;

Ποτέ! Ποτέ! Οι άλλοι πάντα θα ‘χουν κάτι να πουν.

Οι νέοι δεν είναι έξυπνοι λέτε ωστόσο μέσα στο βιβλίο σας...

Όχι. Δεν είναι!

Σε ποια ηλικία γινόμαστε έξυπνοι;

Οι νέοι δεν είστε διαμορφωμένοι ακόμα. Προικισμένοι μπορεί να είστε, ελπιδοφόροι - όσοι είναι, δεν είναι όλοι. Από τους νέους θα βγούνε κι οι βασανιστές και οι φασίστες και οι προοδευτικοί και οι έξυπνοι και οι καλλιτέχνες και τα νούμερα.

Τι σε κάνει έξυπνο άραγε;

Πρώτον, το πιστεύω ακράδαντα, πρέπει να το 'χεις. Και δεύτερον, το περιβάλλον. Όταν δεν συντονίζεσαι με την εποχή, μπορεί να φαίνεσαι βλάκας. Η έλλειψη εξοικείωσης με την τεχνολογία δεν είναι βλακεία. Και λέω ως παράδειγμα ότι αν ρίξεις ένα τσακάλι του Χρηματιστηρίου στο χωράφι, σε ένα άλλο περιβάλλον δηλαδή, θα ανακηρυχθεί ο ηλίθιος του χωριού. Αυτό δεν είναι βλακεία.

Στο βιβλίο αναφέρεστε σε έναν πρωθυπουργό που είχε αμηχανία μπροστά στις κάμερες. Είναι ένδειξη βλακείας αυτό;

Εσύ τι λες; Δεν ήθελα να αναφέρω το όνομά του γιατί τον απεχθάνομαι, γι' αυτό δεν τον ανέφερα. Είπα όταν βγήκε ότι είναι Πινόκιο, το ‘96 που ήταν πανίσχυρος, έχω πει πολύ χειρότερα πράγματα.

Είναι καλύτεροι οι σημερινοί πολιτικοί, θεωρείτε;

Μη μου το πας έτσι, μην ψάχνεις για όλους αυτούς, γράφω μέσα στο βιβλίο για όλους. Ο Σημίτης ήταν περισσότερο παράδειγμα για τον πονηρό, τι μπορεί να κάνει ένας πονηρός. Μια, ας πούμε, σιγανοπαπαδιά.

Η τηλεόραση δεν είναι γεμάτη βλακεία;

Καλά, εκεί είναι όλη βλακεία του κόσμου. Κοίτα, η ελαφρότητα δεν είναι κακή μερικές φορές, διασκεδάζει τον κόσμο, τον αποσπά από τα σοβαρά, αλλά άλλο ελαφρότητα και άλλο ηλιθιότητα. Να σου πω κάτι; Πρέπει να αποδίδουμε τις ευθύνες στο χασάπη που πουλάει τα σάπια κρέατα και όχι στα κρέατα. Οι καναλάρχες είναι αυτοί που πληρώνουν αυτούς για να αναπαράγουν αυτή την ηλιθιότητα σε καθημερινή βάση. Εγώ δεν μπορώ να τα βάζω με την κάθε ηλίθια και τον ηλίθιο που βγαίνει εκεί. Με τον έμπορο σάπιων κρεάτων θα τα βάλω, όχι με το κρέας.

Περισσότερη βλακεία υπάρχει στην πολιτική ή στα media;

Το ίδιο ποσοστό είναι.

Ποια πιστεύετε ότι είναι πιο επικίνδυνη;

Είναι εξίσου επικίνδυνες. Η πολιτική διαχειρίζεται τις τύχες μας. Κατ' αρχάς αυτά τα δύο είναι συγκοινωνούντα δοχεία: πολιτική και ΜΜΕ. Επομένως είναι εξίσου επικίνδυνα. Νομίζεις ότι δεν παίζει ρόλο η πολιτική στους νέους. Δεν ασχολούνται οι νέοι, ασχολείται όμως αυτή μαζί τους. Με το να γυρνάει η νεολαία την πλάτη στην πολιτική έχει όλα τα δίκια του κόσμου. Αν όμως πάψεις ν' ασχολείσαι με αυτόν που κρατάει πιστόλι, δεν τον αφοπλίζεις ποτέ. Ποια είναι η λύση δεν ξέρω, τουλάχιστον εμείς τους δέρναμε. Δεν αντιδράει κανείς πια. Είναι μια φάση της κοινωνίας παγκοσμίως. Είναι περίοδοι σε κάθε αιώνα που τον σημαδεύουν. Εγώ ευτύχησα να ζήσω τις δυο δεκαετίες, του ‘50 και του '60, που σημάδεψαν όλο τον κόσμο. Ήταν άλλη ζωή εντελώς. Δεν τη θυμάμαι με νοσταλγία και εξιδανίκευση, αλλά είχε πάθος.

Ίσως αυτό το πάθος να έχει μετατοπιστεί σε άλλα πράγματα πια, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Σαφέστατα έχετε κι εσείς τις δικές σας ανάσες, τις δικές σας διαφυγές, τα δικά σας πράγματα που σας παθιάζουν. Περνάμε όμως σε φυσιολογία πια, ας πούμε κάτι άλλο...

Από τη διαφήμιση γιατί φύγατε;

Όλοι με ρωτάνε για τη διαφήμιση, κανείς δεν με ρώτησε πώς είναι να 'σαι φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι, να δουλεύεις σε χυτήρια, όλοι με ρωτάτε για τη διαφήμιση. Επειδή είναι λαμπερός κόσμος...

Για ποιο λόγο σας απωθούν οι μικρόκοσμοι;

Σου αλλάζουν την οπτική, σου κόβουν τις επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο. Ας πούμε, ο μικρόκοσμος της LifO μπορεί να έχει και αρκετά αρνητικά όταν βλέπετε την κοινωνία μέσα από μια συγκεκριμένη οπτική.

Λέτε στο βιβλίο σας ότι η βλακεία είναι ανίατη. Είναι πιο επικίνδυνος ένα βλάκας με πτυχίο;

Εξαρτάται τι κάνει. Αν είναι χειρούργος, βέβαια, αν είναι αγρότης, τι θα κάνει, θα σκάψει στραβά τη γη ή θα παραταΐσει τη γελάδα;

Οι πιο πολλοί επιστήμονες που κάνουν ερευνητικό έργο δεν έχουν επαφή με άλλους ανθρώπους, απομονώνονται, μ' αυτό το σκεπτικό μπορείς να τους θεωρήσεις βλάκες, ενώ δεν είναι.

Βέβαια. Δεν μπορεί έναν άνθρωπο αφοσιωμένο σε ένα έργο, ο οποίος κι από επιλογή θέλει απομόνωση, να τον πεις κουτό. Δεν προδίδει μόνο η φάτσα, προδίδει και η κίνηση και οι λέξεις. Σε όλα ισχύει αυτό. Το γραπτό δεν προδίδει; Το ύφος, οι λέξεις, το μένος ενός συντάκτη δεν σου δίνουν τη φωτογραφία του;

Το δίποδο, λέτε, είναι το μόνο ον που ξέρει ότι θα πεθάνει. Αυτή η γνώση δεν μας αποπροσανατολίζει τελικά;

Όχι. Κατ' αρχήν, αυτή η επίγνωση του πεπερασμένου της ύπαρξης είναι η αρχή όλων των θρησκειών. Αν δεν υπήρχε αυτό, δεν θα υπήρχαν θρησκείες, θα τις ψάχναμε. Αν δεις τις δυο μεγάλες θρησκείες που επικράτησαν, έχουν την ίδια υπόσχεση: τη μετά θάνατον ζωή.

Από την άλλη, αυτή η υπόσχεση σε διαλύει, δεν σε αφήνει να κάνεις πράγματα που θέλεις, να εκφραστείς...

Όσοι δεν μπορούν να τα κάνουν, ας μην τα κάνουν, τι να κάνουμε; Άλλοι μπορούν [γέλια]. Μην το γενικεύεις.

Και το βιβλίο σας είναι γεμάτο γενικότητες και αφορισμούς.

Βέβαια, ναι.

Το να μη μπορείς να εκφραστείς, να έχεις τη θρησκεία να σε τρομάζει, να σου λέει ότι θα πας στην κόλαση...

Σκέφτεσαι όμως πόση ανακούφιση σου δίνει, από την άλλη μεριά; Για σκέψου το κι αυτό, πόση γαλήνη σου δίνει. Δεν συνηγορώ υπέρ της θρησκείας αυτήν τη στιγμή, μην παρεξηγηθώ, έχεις μπροστά σου τον κατεξοχήν άθεο άνθρωπο.

Γιατί πολλοί βλάκες ασχολούνται με τα θεία;

Γιατί εκεί καταφεύγουν. Αν αύριο γινόμασταν όλοι όπως θέλαμε, αν είχαμε αυτό που θέλαμε, σπίτια, αυτοκίνητα, χρήματα, η δυστυχία δεν θα ήταν λιγότερη. Ούτε ο τρόμος. Η υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου είναι πελώρια. Αυτή η περίφημη φράση του Μαρξ «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», η οποία χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον κάθε βλάκα, στην ουσία ήταν μία ομολογία του Μαρξ γιατί το όπιο τότε ήταν ένα αναλγητικό, ένα ντεπόν. Αυτό που είπε είναι ότι μπορεί να απαλύνει τη δυστυχία, αλλά δεν λύνει τα προβλήματα. Στην ουσία δεχόταν ότι η θρησκεία απαλύνει τη δυστυχία. Και δεν εννοούσε ότι ήταν όπιο που τους μαστουρώνει. Το όπιο ήταν ένα νεοανακαλυφθέν παυσίπονο - της εποχής. Ο καθένας χρησιμοποιεί αυτήν τη φράση όπως θέλει. Θυμάσαι τότε που είχε γίνει η φασαρία για τις ταυτότητες; Το βασικό επιχείρημα όσων ήταν κατά της αναγραφής ήταν ότι η θρησκεία είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Δεν είναι καθόλου προσωπική υπόθεση. Είναι κοινωνικό το θέμα, άσε που έχει γίνει παράδοση στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Κι είναι αδύνατο να ερμηνεύσεις την τέχνη στην Ευρώπη αν δεν ξέρεις περί θρησκείας. Τι πρεσβεύει. Όποιος θεωρεί ότι είναι προσωπικό το θέμα, αν τα Χριστούγεννα πέφτουν Πέμπτη, ας πάει στη δουλειά. Τα πάντα ορίζονται από τη θρησκεία, βλέπεις ότι η ρύθμιση της ζωής της κοινωνίας εμπεριέχει φοβερό αριθμό κανόνων που προέρχονται από τη θρησκεία. Επομένως, δεν είναι καθόλου προσωπικό.

Είναι περισσότερο ανεκτική η κοινωνία στους βλάκες;

Συγκριτικά με ποιους; Συνήθως η κοινωνία λοιδορεί τους ανθρώπους για πράγματα για τα οποία δεν ευθύνονται. Όπως είναι η βλακεία, όπως αν είναι κοντός κάποιος, αν είναι μυταράς, αν η κοπέλα είναι στραβοκάνα, αν είναι άβυζη. Λοιδορούμε τους ανθρώπους για γενετικά χαρακτηριστικά, γι' αυτά που δεν ευθύνονται δηλαδή. Λέμε τον άλλον καμπούρη, τον λέμε ψηλολέλεκα, τον λέμε ζουμπά, κι αυτό υπάρχει σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.

Ο πολιτισμός τον ευνοεί το βλάκα;

Βέβαια.

Με ποιον τρόπο;

Τον ευνοεί γιατί οι κοινωνίες έχουν γιγαντωθεί, έχουν ανάγκη από κόσμο να στελεχώσει τις δομές αυτές, κι ένας βλάκας που σπουδάζει βρίσκει θέση και μάλιστα μερικές φορές αξιοζήλευτη μέσα στον κοινωνικό ιστό. Μέσα σ' αυτούς τους μηχανισμούς. Δεν έχεις δει υπουργούς βλάκες; Εδώ ο άλλος ο βλάκας της Αμερικής είναι πλανητάρχης. Λοιπόν, τον ευνοεί αυτόν ή όχι; Αυτός στην πρωτόγονη κατάσταση, στη φυσική αξιοκρατία, θα είχε πεθάνει της πείνας, δεν θα ήταν ικανός ούτε μια μπανάνα να βρει μόνος του. Σήμερα είναι πλανητάρχης.

Η απόλυτη λογική δεν είναι παραλογισμός; Μια απόλυτα λογική κοινωνία δεν είναι μια κοινωνία χωρίς έλεος;

Εκεί που απουσιάζει το συναίσθημα δεν υπάρχει έλεος. Δεν πάει να πει ότι οι έξυπνοι δεν έχουν συναίσθημα. Γιατί να συναναστρέφεσαι βλάκες; Μάλλον οι βλάκες έχουν λιγότερο συναίσθημα. Ο βλάκας είναι εξορισμού αναίσθητος. Δηλαδή, όσα λιγότερα καταλαβαίνεις τόσα λιγότερα νιώθεις. Ο βλάκας τείνει προς την αναισθησία. Αυτό είναι δεδομένο. Οι έξυπνοι άνθρωποι, που είναι κατά κανόνα πλούσιοι σε συναισθήματα, έχουν και μια αδιόρατη θλίψη. Έχουν επίγνωση του κόσμου, έχουν επίγνωση του πόσο λυκοφωλιά είναι. Και το πεπερασμένο του βέβαια. Γι' αυτό υπάρχει μια θλίψη, μια μελαγχολία αδιόρατη. Ο βλάκας δεν τα έχει αυτά. Ο βλάκας αισθάνεται πρωτογενή πράγματα, επιβίωσης κ.λπ. Κάποτε που ζοριζόμασταν επικαλούμασταν την ευτυχία του βλάκα και λέγαμε «Θεέ μου, γιατί δεν με έκανες μόγγολο;»

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι...

Αυτό, πρόσεχε, είναι επαναστατικό. Μόνο η χριστιανική θρησκεία το είπε αυτό. Για την εποχή που ειπώθηκε ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, κι ακόμα είναι. Τι έκανε; Ενώ ζούμε σε μια κοινωνία επίδοσης, έρχεται η χριστιανική θρησκεία -μεγάλη μαγκιά της αυτή- και τους δίνει συγχωροχάρτι. Με κάτι τέτοια πήρε τον κόσμο μαζί της. Αυτό δεν είχε ξαναειπωθεί πουθενά. Όλες οι κοινωνίες έχουν έναν Καιάδα. Αυτόν που υστερεί τον έφαγε η μαρμάγκα. Εδώ ανοίγουν Καιάδα για παρεκκλίσεις άλλου είδους οι κοινωνίες οι τωρινές, πολιτικές. σεξουαλικές, δεν θα ανοίγανε για τον βλάκα;

Γιατί τόσοι βλάκες πετυχαίνουν στη ζωή τους;

Η αξιοκρατία δεν είναι πια η φυσική αξιοκρατία. Γράφω κιόλας για το κληρονομικό δίκαιο. Αν γεννηθείς με το χρυσό κουτάλι στο στόμα, όσο ηλίθιος κι αν είσαι, θα κάνεις σπουδές. Εδώ ο Γιωργάκης έγινε αρχηγός κόμματος. Η φυσική αξιοκρατία είναι πια μακρινή ανάμνηση.

Περιστασιακά γινόμαστε όλοι βλάκες.

Όλοι! Μηδενός εξαιρουμένου. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει κάνει βλακείες και μάλιστα πολλές. Συνήθως όταν μεγαλώνεις φαίνεσαι βλάκας στα μάτια των νεότερων. Δεν μπορείς πάντα να συμβαδίζεις με την εποχή σου, κάποια στιγμή σε ξεπερνάει. Αν το καταλάβεις, αν έχεις τη συγκρότηση, γιατί δεν είναι θέμα μυαλού, αρκείσαι στα δικά σου. Δεν ανακατεύεσαι στα πόδια άλλου. Εγώ τώρα είμαι 61 χρονών, τι να κάνω, το τζόβενο; Στο είπα και στην αρχή: άλλης εποχής εγώ, άλλη εποχή τώρα. Προσωπικά δίνω προσοχή σε αυτούς που κολακεύουν τους νέους. Πρέπει να είστε πάρα πολύ καχύποπτοι. Αυτοί που σας κολακεύουν κάτι θέλουν να σας πάρουν. Κάτι θέλουν να σας αρπάξουν. Μη μασάτε. Η κολακεία των νέων υποκρύπτει πάντα κάτι ύποπτο. Η νέα γενιά ναι, είναι ελπίδα, αλλά αφήστε τη να πάρει το δρόμο της, δεν χρειάζεται ούτε καθοδήγηση ούτε γλείψιμο.

Με τη ματαιοδοξία τι σχέση έχει η βλακεία;

Είναι συναφείς έννοιες. Είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος. Βλάκας χωρίς ματαιοδοξία δεν υπάρχει. Όλοι είναι σπουδαίοι, δεν βλέπεις γύρω σου; Ακόμα και το νούμερο που βγαίνει στο γυαλί, η ματαιοδοξία το σπρώχνει. Αυτοί στα παράθυρα που γαβγίζουν, γιατί πιστεύεις ότι είναι εκεί; Να σου πω ένα πράγμα: Με ρωτούν όλοι γιατί δεν δίνω συνεντεύξεις και δεν εμφανίζομαι στην τηλεόραση. Το κάνω μια φορά αν βγει νέο βιβλίο μου. Πρέπει να νιώθεις σπουδαίος για να πας εκεί, να δείξεις στον κόσμο ότι κάποιος είσαι, να πεις την άποψή σου για το συγκοινωνιακό, το θρησκευτικό, τους σεισμούς. Όλοι αυτοί οι γελοίοι που μαζεύονται είναι ματαιόδοξοι. Νιώθουν τους εαυτούς τους σπουδαίους. Εγώ δεν νιώθω σπουδαίος.

Πάντα μπρος στην αξία της ομορφιάς ο ηλίθιος ηθικολογεί, λέτε στο βιβλίο, θέλετε να μου το σχολιάσετε αυτό;

Ο βλάκας αμφισβητεί τα πάντα. Και την εξυπνάδα και την επιτυχία του άλλου. Υπάρχει μια βασική αρχή: Αν δεν μπορείς να ξεπεράσεις κάτι, υποβίβασέ το για να φανείς εσύ. Η ομορφιά είναι μια αυταπόδεικτη αξία, τι να πει; Εκεί το ρίχνει στην ηθικολογία, κάποια όμορφη ή είναι πουτάνα ή είναι ηλίθια. Δεν υπάρχει επιχείρημα εναντίον της ομορφιάς. Ή είναι όμορφος κάποιος ή δεν είναι. Απ' τη στιγμή που είναι, δεν μπορείς να πεις τίποτα. Υπάρχει η διαφυγή στην ηθικολογία. Βλέπεις κάτι δύσμορφες συντάκτριες περιοδικών κι εφημερίδων που δεν αφήνουν κορίτσι για κορίτσι που να μην το ξεφωνίσουν. Κοίτα, όσο πιο ελλειμματικός είσαι τόσο πιο χολερικός γίνεσαι. Αυτό είναι κανόνας. Ο άνθρωπος που είναι πληρωμένος, με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου, δεν έχει ανάγκη να ασχοληθεί. Ο αϊτός δεν πιάνει μύγες. Η έννοια της επιτυχίας και της πληρότητας του ανθρώπου δεν είναι κάτι στανταρισμένο. Είναι μια απάντηση στο γιατί έφυγα από τη διαφήμιση. Θα μπορούσα να είχα κι εγώ ένα κότερο, καμιά ξανθιά, δεν ήταν αυτό το ζητούμενο το δικό μου. Το δικό μου ήταν ελευθερία χρόνου. Με τα κριτήρια της κοινωνίας μπορεί να είμαι αποτυχημένος, με τα δικά μου δεν είμαι.

Με τη βλακεία πώς συναλλάσσεστε;

Με κατανόηση. Πρέπει να ξέρεις ποιον έχεις απέναντί σου, είτε βλάκας είναι αυτός είτε πονηρός, ή οτιδήποτε, να έχεις μια στοιχειώδη γνώση, αντίληψη ποιον έχεις απέναντί σου. Στην ουσία είναι αυτό που λέγαμε παλιά: Μη ζητάς από έναν άνθρωπο κάτι που δεν μπορεί να σου δώσει. Μέχρι εκεί φτάνει, μέχρι εκεί είσαι αναγκασμένος να συνυπάρξεις. Ούτε το μυαλό μας ούτε η ηθική μας ούτε η στάση ζωής μας είναι μέτρο του κόσμου. Αυτό είναι το λάθος που κάνετε εσείς οι δημοσιογράφοι στις προσωπικές σας απόψεις.
Tο δοκίμιο του Διονύση Χαριτόπουλου «Εγχειρίδιο Βλακείας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος.

ΑΠΟΥΣΙΑ

2008-04-16T00:20:00.000-07:00

Ανήσυχα και οδυνηρά μόνος
Στον εφησυχασμό και το βόλεμα
του νου και της καρδιάς.
ΑΡΝΗΣΟΥ και ζήσε υπερασπιζόμενος
τη δύναμη ελπίδας
του δικού σου δρόμου
της ανυπόταχτης σκέψης, την ελευθερίας
του δικού σου ονείρου

Γιατί όταν πλακώσει ο θάνατος,
αρχίζει η καταγραφή τής ζωής.
Μαζί με την καταγραφή τής πεθαμένης ζωής
μπορώ να καταγράψω και τον θάνατο.

Αυτόν που συντελέστηκε ΜΕ ΤΗ ΣΥΝ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ

30 ΜΑΡΤΙΟΥ Ι952 ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ Ο ΗΡΩΑΣ ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

2008-03-30T09:03:00.000-07:00

NIKΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Στην ιστορία αυτού του τόπου υπήρξαν πολλά παραδείγματα ηρωισμού και αυτοθυσίας, από ανθρώπους που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή, αλλά και πέθαναν για κάποια πανανθρώπινα ιδανικά όπως η λευτεριά, η ειρήνη, η ανεξαρτησία και η δημοκρατία.Ανάμεσα στα ονόματα των χιλιάδων αγωνιστών που έρχονται στο νου μας, ξεχωρίζει η αθάνατη μορφή του Νίκου Μπελογιάννη. Είναι ο φλογερός επαναστάτης που δε λύγισε ούτε μια στιγμή στη σύντομη, αλλά τόσο πλούσια σε αγώνες ζωή του. Είναι ένας από τους ανθρώπους που δε λύγισαν μπροστά σε φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια.

Είναι ένας επαναστάτης που δε δίστασε να προσφέρει απλόχερα την ίδια του τη ζωή για να ζήσουν οι επόμενες γενιές ελεύθερα και ειρηνικότερα. Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Το 1941 παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές Κατοχής μαζί με άλλους αριστερούς κρατουμένους.

Το 1943 κατάφερε να δραπετεύσει και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη.

Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε ήταν Πολιτικός Επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού και μετά την ήττα ήταν ένας από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν τη χώρα το 1949.Τον Ιούνιο του 1950 επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα με σκοπό να ξαναφτιάξει τις οργανώσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ στην Αθήνα, που είχαν διαλυθεί από τις συλλήψεις πολλών στελεχών του και από το φόβο. Στις 20 Δεκεμβρίου 1950 συνελήφθη και δικάστηκε με βάση το Ν. 509/1947, που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ και το είχε κηρύξει παράνομο. Επίσης, κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης.Η δίκη του πήρε μεγάλη δημοσιότητα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη. Έμεινε γνωστός ως «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», από ένα φρέσκο κόκκινο γαρύφαλλο που κρατούσε καθημερινά. Ο Πάμπλο Πικάσο εμπνεύστηκε ένα διάσημο σκίτσο από την εικόνα του ανθρώπου με το γαρύφαλλο.Η θανατική καταδίκη δεν άλλαξε ποτέ, ούτε δόθηκε χάρη, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις. Τελικά, στις 30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 4.10΄ τη νύχτα, οι τέσσερις μελλοθάνατοι μεταφέρθηκαν νωρίς το πρωί από τις φυλακές της Καλλιθέας στο στρατόπεδο του Γουδί και τουφεκίστηκαν. Η ώρα και η ημέρα της εκτέλεσης ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστη και φέρεται να έγινε τότε για να προλάβουν οι υπέρμαχοι της εκτέλεσης τυχόν απονομή χάριτος.
ΝΙΚΟ. ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΣ..
ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ......

ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ....ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

2008-03-15T09:44:00.000-07:00

Ο Άρης (παρότι μάλλον αυτοκτόνησε, σύμφωνα με τις πληροφορίες των εν ζωή συναγωνιστών του, στη γνωστή συμπλοκή με απόσπασμα εθνοφυλάκων στη Μεσούντα) ουσιαστικά δολοφονείται δυο φορές: μία από τους κυνηγούς κεφαλών του ελληνικού δωσιλογισμού και πραιτωριανούς των εγγλέζων ιμπεριαλιστών, και μία από την ηγεσία του κόμματος στο οποίο αφιέρωσε όλη τη ζωή και τη δράση του!

Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο και το δράμα του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος, του μεγαλύτερου κινήματος Αντίστασης στην Ευρώπη τα χρόνια της Κατοχής.
Άλλωστε, ο ελληνικός λαός έχει τελεσίδικα αποφασίσει ποιος είναι ο Άρης Βελουχιώτης και τον έχει κατατάξει στις πιο τιμητικές θέσεις που βρέθηκε ποτέ λαϊκός ηγέτης. Ο Άρης Βελουχιώτης έχει μπει στη λαϊκή συνείδηση ως ο αυθεντικότερος εκφραστής του επαναστατικού αγώνα στη χώρα μας οριστικά και αμετάκλητα.
Μοναδική προσωπικότητα κατώρθωνε πάντα να στοχεύει στο φιλότιμο και στον πατριωτισμό των σκλαβωμένων Ελλήνων.

ΑΡΗΣ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

2008-03-13T00:57:00.001-07:00

Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν γεννημένος επαναστάτης.

Ήρθε στον κόσμο στις 27 Aυγούστου 1905 στη Λαμία με το όνομα Θανάσης Κλάρας για να γίνει ένας διαρκής πονοκέφαλος για τους γύρω του. Η διαγωγή του και οι νεανικές παρέες του είναι όνειδος για την εύπορη και ευυπόλητη οικογένειά του. Στο σχολείο, στη στρατιωτική του θητεία και στο Κομουνιστικό Κόμμα που προσχωρεί το 1929 είναι ένας οιονεί άτακτος που δημιουργεί διαρκώς συγκρούσεις.

Θα μπορούσε να έχει όλες τις ανέσεις της εποχής μα αυτός εγκαταλείπει σπίτι και οικογενειακή περιουσία και φεύγει στην Αθήνα όπου δουλεύει στις οικοδομές, στα τυπογραφεία, στους υπόνομους, γράφει φλογερά άρθρα και ρίχνεται στην περιπέτεια της επαναστατικής δράσης.
Το 1941 όταν η Ελλάδα βρέθηκε υπό τριπλή ξένη κατοχή, ο Βελουχιώτης συνέλαβε αμέσως την ιδέα της ένοπλης Αντίστασης στα βουνά και σε ρόλο μεγάλου εθνεγέρτη ξεκίνησε το αντάρτικο δημιουργώντας τον ΕΛΑΣ, τον μεγαλύτερο εθελοντικό στρατό της ελληνικής ιστορίας.
Ο Βελουχιώτης είναι ο ασυμβίβαστος επαναστάτης που συγκρούστηκε με όλες τις εξουσίες και προκειμένου να ζήσει μια ζωή χωρίς ιδανικά, επέλεξε τον θάνατο.

Στις 15 Ιουνίου 1945 που αυτοκτόνησε ήταν μόλις 40 χρονών.

Γράμμα από τις φυλακές...

2008-02-27T11:02:00.000-08:00

Ονομάζεται Χρήστος Καραμπίνης και είναι άλλος ένας κρατούμενος που ζει την κόλαση του εγκλεισμού. Αλλά αυτά στους αναγνώστες και τις αναγνώστριες της «Εποχής» είναι γνωστά. Η περίπτωση, όμως, του Χρήστου είναι ιδιάζουσα. Ζει σε αναπηρικό καροτσάκι με πολλαπλά προβλήματα υγείας. Πάσχει από σχιζοφρένεια, ενδεχομένως από σκλήρυνση κατά πλάκας, διαβητικός που τον έχει καθηλώσει καθώς δεν μπορεί να σηκωθεί ή να γυρίσει πλευρό στο κρεβάτι του. Παραμένει στη φυλακή σε πείσμα όσων υποστηρίζουν ότι το εξπρές του μεσονυχτίου είναι απλώς μια κινηματογραφική ταινία. Δημοσιεύουμε βασικά σημεία της επιστολής που μας έστειλε. «Bλέπω ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μας δουλεύουνε κανονικά και εμάς τους κρατούμενους και εσάς. Γιατί; Εγώ είμαι στη φυλακή από τις 24.4.2004 για ναρκωτικά. Είμαι τοξικομανής και έχω σχιζοφρένεια παρανοειδούς τύπου. Αυτό το λένε οι επιστήμονες. (Σημ. Εποχής: στη διάθεσή μας οι σχετικές γνωματεύσεις γιατρών από διάφορα κρατικά νοσοκομεία. Οι γιατροί υποστηρίζουν ότι για τον συγκεκριμένο ασθενή η αντιμετώπιση του συνόλου των ψυχιατρικών προβλημάτων είναι εφικτή μόνο σε οργανωμένη μονάδα ειδικού ψυχιατρικού νοσοκομείου).
Επίσης, δύο χρόνια τώρα είμαι στο νοσοκομείο των φυλακών με ζαχαροδιαβήτη. Ποτέ δεν μου έχουν δώσει δίαιτα για διαβητικούς. Έχουν μια δίαιτα αλλά δεν είναι για μας. Μας δίνουνε συνέχεια μακαρόνια, πατάτες, πουρέ, ρύζι, άσπρο ψωμί. Αυτά είναι θάνατος για τους διαβητικούς. Από τη μια μου κάνουνε ινσουλίνη και έχω το πρωί 28 μονάδες και το βράδυ 20 μονάδες και πάλι έχω ζάχαρο ανεβασμένο. Πήγα και στον εισαγγελέα αλλά τίποτα. Το μόνο που μου είπε η διευθύντρια του νοσοκομείου ήταν «κρατούμενε να τρως πιο λίγο».
Έχω άσθμα και παίρνω οξυγόνο από μπουκάλα συνέχεια και Aerolin τα βράδια για να μην κάνω θόρυβο γιατί στο θάλαμο ήμαστε 12 άτομα, ενώ σύμφωνα με τα τετραγωνικά έπρεπε να είμαστε οι μισοί. Να είχαμε ένα τραπέζι και μερικές καρέκλες να τρώμε σαν άνθρωποι. Έχω δύο χρόνια στο νοσοκομείο και ακόμα δεν ξέρουνε τι έχω στη μέση μου και στο δεξί μου πόδι και βρίσκομαι σε αναπηρικό καρότσι συνέχεια. Τα φάρμακα πρέπει να πηγαίνω στο φαρμακείο να τα παίρνω. Κανείς δεν τα φέρνει εκτός και αν με πάει κάποιος άλλος κρατούμενος. Όσο για τους γιατρούς δεν έρχονται ποτέ στους θαλάμους για να μας δούνε αν ζούμε ή αν πεθάναμε. Στα δύο χρόνια μου έχουνε κάνει μια αξονική τομογραφία που δείχνει κάτι. Εγώ όμως δεν ξέρω τίποτα.
Πριν μπω στη φυλακή περπάταγα κανονικά και μάλιστα δούλευα στου Ψυρρή τρία χρόνια συνέχεια. Το πρόβλημα με το πόδι μου υπήρξε από τότε που με συνέλαβαν. Το ξύλο που έφαγα ήταν αλύπητο. Μέχρι που μου σπάσανε την πάνω μασέλα και από κάτω το ένα δόντι. Έπεσα λιπόθυμος από το ξύλο. Μου ρίξανε νερό και ήρθα στα καλά μου. Όταν συνήλθα κατάλαβα ότι είχε σπάσει η μασέλα και το δόντι. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Τότε μου δώσανε κάτι χαρτιά και τα υπέγραψα. Ούτε που μπορούσα να τα διαβάσω γιατί δεν είχα τα γυαλιά μου. (Σημ. Εποχής: Στη συνέχεια περιγράφει ότι αρκετά αργότερα επικοινωνεί με τον δικηγόρο του και όταν φτάνει στην ανακρίτρια τις αναφέρει όσα έγιναν και πως υπέγραψε όλα αυτά τα χαρτιά.)
Τελικά με προφυλάκισαν στο Ναύπλιο. Μου είπανε να κοιμηθώ κάτω στο τσιμέντο. Εγώ δεν μπορούσα να το κοιμηθώ έτσι. Τους είπα βάλτε με στο πειθαρχείο. Στο τέλος βρέθηκε ένα κρεβάτι, αλλά επάνω. Μια δυο και άρχισαν να παρουσιάζονται πολλαπλά προβλήματα στην υγεία μου. Αργότερα εμφανίστηκαν ζαλάδες και μια μέρα έπεσα λιπόθυμος. Η δίαιτα που μου έδιναν δεν ήταν για διαβητικούς. Συγκρατούμενοί μου με πήραν σηκωτό γιατί δεν υπήρχαν τραυματιοφορείς. Με πήγαν στο ιατρείο, αλλά δεν υπήρχε γιατρός για να με εξετάσει. Ευτυχώς η νοσοκόμα με βοήθησε και αργότερα με μετέφεραν στο νοσοκομείο του Ναυπλίου. Ο γιατρός μου είπε ότι από σήμερα θα παίρνεις ινσουλίνη και τη δίαιτα θα τη γράψω εγώ. Γύρισα στη φυλακή, αλλά πάλι τα ίδια. Μου έκαναν μεταγωγή στις φυλακές του Κορυδαλλού, αλλά και εκεί μου έδιναν φαγητό που δεν αρμόζει σε διαβητικούς.
Άρχισα να γκρινιάζω και είχα ένα λεκτικό διαξιφισμό με έναν δεσμοφύλακα. Από εκείνη τη στιγμή πέρασα τρία πειθαρχικά. Μου άλλαζαν συνεχώς ακτίνα. Τέλος βρέθηκα στη Γ ακτίνα και ένα βράδυ δεν αισθάνθηκα καλά, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Με πήγαν στο ιατρείο. Ο γιατρός είπε ότι πρέπει να με μεταφέρουν επειγόντως στο νοσοκομείο των φυλακών. Άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα. Μπουκάλες με οξυγόνο και σταδιακά δεν μπορούσα να περπατήσω. Στις εξετάσεις οι γιατροί βρήκαν κάτι, αλλά δεν ήξεραν τι.
Από τότε βρίσκομαι σε αναπηρικό καροτσάκι γιατί δεν μπορούσα με το «πι». Το βράδυ, αν θέλω να γυρίσω πλευρό πρέπει να κρατιέμαι από τα σίδερα με τα χέρια γιατί η μέση μου δεν με κρατάει καθόλου. Ένας φυσιοθεραπευτής μου είπε «Χρήστο νομίζω ότι έχεις σκλήρυνση κατά πλάκας». Έχω υπόλοιπο ποινής έξι χρόνια. Καλύτερα να μου κάνουνε ένεση για να πεθάνω. Δεν αντέχω άλλο. Ένας συγκρατούμενός μου, που ονομάζεται Δήμος Λιακόπουλος, του έχουν κόψει το πόδι από το ζάχαρο και τώρα έχει σαπίσει και το άλλο. Τώρα, αν ρωτάτε πόσοι έχουν πεθάνει εδώ μέσα θα τρελαθείτε. Ο μόνος καλός άνθρωπος είναι ο .... (Σημ. Εποχής: αναφέρει όνομα) Και ο γιατρός μου είναι καλός, αλλά τι να κάνει και αυτός...
Είμαστε πολλοί κρατούμενοι και το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού είναι το μοναδικό σε όλη την Ελλάδα. Δεν μιλάμε για ηπατίτιδα, για φυματίωση και ούτε συζήτηση για καθαριότητα. Η κοινωνική λειτουργός είναι καλή κοπέλα, αλλά τι να κάνει και αυτή. Το νοσοκομείο και το ψυχιατρείο είναι για ζώα. Αλλά και αυτά θα υπέφεραν».
Όχι στα αναπηρικά καροτσάκια από το νοσοκομείο του Κορυδαλλού
Ύστερα από αίτημα των κρατουμένων του Νοσοκομείου του Κορυδαλλού, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων εξασφάλισε από δωρεές 5 καινούρια αναπηρικά καροτσάκια, τα οποία κάναμε αίτημα στη διεύθυνση του νοσοκομείου να παραδώσουμε σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Προς μεγάλη μας έκπληξη η διεύθυνση του Νοσοκομείου αρνήθηκε την προσφορά μας με την πρόφαση ότι έχουν καροτσάκια, τα οποία δίνονται στους ασθενείς όταν κριθεί αυτό απαραίτητο από τον γιατρό. Εμείς αναρωτιόμαστε γιατί αρνούνται αφού έχουμε επώνυμες καταγγελίες που μιλούν για ανθρώπους με ακρωτηριασμένα πόδια και για κατάκοιτα άτομα που παραμένουν καθηλωμένοι στο κρεβάτι επειδή το Νοσοκομείο δεν έχει να τους δώσει καροτσάκια. Αναρωτιόμαστε γιατί ένα Νοσοκομείο αρνείται καινούριο ιατρικό εξοπλισμό που του δίνεται δωρεάν; Γιατί ενώ καταγγέλλονται συνέχεια ελλείψεις στο Νοσοκομείο από τους εργαζόμενους, η διεύθυνση βάζει εμπόδια για να διορθωθεί η κατάσταση;
Αυτή τη στιγμή τα καροτσάκια παραμένουν στα γραφεία της «Εποχής» στα κουτιά τους αντί να βοηθούν κάποιους που τα έχουν ανάγκη. Αγανακτούμε με αυτή την κίνηση απανθρωπιάς και αδιαφορίας και ελπίζουμε η διεύθυνση του Νοσοκομείου να αλλάξει γνώμη και να κινηθεί στα πλαίσια του σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

2007-12-22T23:41:00.000-08:00

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΡΜΕΝΙΣΑΜΕ
ΑΚΟΜΑ...
ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΑΙΔΙ
ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΑΚΟΜΑ
ΤΙΣ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ
ΔΕΝ ΤΙΣ ΖΗΣΑΜΕ ΑΚΟΜΑ΄΄
ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ
ΘΑΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ
ΔΕΝ ΣΤΟΠΑ ΑΚΟΜΑ....

2007-12-14T22:59:00.000-08:00

Αλλά πρώτα θα δεις την ερημιά και θα της δώσεις το δικό σου νόημα, είπε.
Πριν απ' την καρδιά σου θα 'ναι αυτή και μετά πάλι αυτή θα ακολουθήσει.
Τούτο μόνο να ξέρεις: Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή, καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει.

Οδυσσέας Ελύτης ("Το Άξιον Εστί")

2007-12-02T23:39:00.000-08:00

Είμαι αποκομμένος από τα πάντα, προσπαθώντας να οργανώσω τα θέλω μου. Μη με ενοχλείτε με ηλίθιες ερωτήσεις γιατί μόνο ηλίθιες απαντήσεις θα λάβετε!

2007-11-27T02:22:00.000-08:00

2007-11-26T23:51:00.000-08:00

2007-11-24T11:06:00.000-08:00

"Μην ξεχνάς ότι είσαι ηθοποιός σε ένα δράμα, που ξετυλίγεται όπως θέλει ο ποιητής. Αν το θέλει σύντομο, σε σύντομο δράμα, αν τo θέλει μεγάλο, σε μεγάλο. Αν ο ποιητής θέλει να υποκριθείς έναν ζητιάνο, εσύ κι αυτόν το ρόλο πρέπει να τον παίξεις καλά, το ίδιο κι έναν ανάπηρο, έναν άρχοντα ή έναν απλό άνθρωπο. Γιατί η δική σου δουλειά είναι να παίξεις καλά το ρόλο που σου δώσανε, η επιλογή του ρόλου είναι δουλειά αλλουνού"

2007-11-24T00:22:00.000-08:00